Johnny Marr - Playland (2014)

The Messenger was een verrassende comebackplaat voor Marr, waarop muzikaal werd teruggekeken naar late 70s New Wave, The Smiths, 90s en 00s Britpop en Electronic, maar toch fris klonk. Het titelnummer en New Town Velocity klonken zelfs zodanig origineel dat ik ze niet echt kon kon terugkoppelen naar eerdere invloeden, waardoor goeie hoop had voor de kwaliteit van nieuw werk van Marr.

Dat is waarom deze Playland mij zo tegenvalt. De plaat is grotendeels 'on the road' geschreven en opgenomen, en dat is te horen. De plaat zit qua sound erg dicht tegen de vorige aan, maar doet er kwalitatief voor onder. Het klinkt alsof het album te haastig is opgenomen, en er niet kritisch naar de kwaliteit is geluisterd.

Het mist een echte uitschieter, en de echt goede nummers zijn op één hand te tellen. Voor mij zijn het Easy Money, Dynamo, The Trap (een duidelijke knipoog door Outdoor Miner van Wire) en This Tension.

Playland klinkt over de gehele lijn wat stijf, mede door Marrs zang en de geforceerde zanglijnen. Op gitaargebied is deze ook gewoon minder memorabel dan Marrs daadwerkelijke kunnen.