Allah-Las - Worship the Sun (2014)

Op Spotify staan twee nummers: 'Had it all' en 'Every Girl' .
En op het internet staan dan nog de twee andere nummers: '501-415' en 'No Werewolf'
Nu heb ik al deze nummers geluisterd en hoop ik toch iets meer te verwachten van het album...
Als ik eerlijk mag zijn is de spanning voor mij er al een beetje af. De cover vindt ik trouwens ook niet echt spannend. Maar laat het resultaat er zijn bij de volledige luisterbuurt!!

De twaalf liedjes op het gelijknamige debuut van Allah-Las groeide twee jaar geleden binnen no-time uit tot de zonnigste popmuziek die je in lange tijd had gehoord. Muziek die je onmiddellijk deed denken aan mooie nazomerse stranddagen. Het mag dan ook geen verassing genoemd worden dat de tweede studioplaat van Allah-Las Worship The Sun is genoemd. Deze kleine veertig minuten laten al snel horen dat er in twee jaar weinig is verandert voor deze vier neo-hippies uit Californië. Op Worship The Sun worden geen nieuwe wegen ingeslagen en het experiment wordt volledig genegeerd. Nee, de lijn van het debuut wordt schaamteloos doorgetrokken en de dromerige, nostalgische jaren '60 deuntjes zijn weer volop aanwezig. De gezamenlijke liefde voor surfen, vinyl en sixties-acts als The Byrds, The Kinks en Love zijn gebleven, maar toch is niet alles hetzelfde. Voorzag retro-held Nick Waterhouse het debuut in 2012 nog van een moddervette productie, voor Worship The Sun zocht Allah-Las een echte studio op. Dat levert een verassend matte en kale productie op wat de liedjes niet altijd ten goede komt. Nummers als 'Jemeni Jade', 'Ferus Gallery' en 'Buffalo Nickel' zijn onopvallende niemandsdalletjes die eindeloos lijken voort te kabbelen. Daarbij geven de zweverige vocalen van Miles Michaud weinig karakter aan de geenszins originele liederen. Goed nieuws is er ook; het nonchalante, melancholische 'Nothing To Hide' blijkt een nieuw hoogtepuntje in het repertoire en 'Follow You Down' staat weer bol met aanstekelijke gitaarloopjes. Toch klinkt het geheel vrijwel overal even ongeïnspireerd als de uitstraling van de platenhoes. Het ontbreken van enige visie of experimenteerdrift maakt dit een overbodige release die de carriere van Allah-Las wel eens in een minder zonnig daglicht kan stellen.

Van: Daans Muziek Blog

Ineens ging het hard met de Allah-Las. Het debuut-album uit 2012 werd goed (erg goed) ontvangen, natuurlijk ook geholpen door het mooie verhaal. Vier jongens die werken bij een platenzaak in LA, verbonden door hun liefde voor de jaren '60 muziek, en een album hadden gemaakt. Maar de muziek zelf zat natuurlijk ook gewoon goed in elkaar, waardoor de Allah-Las in menig eindejaars-lijstje te vinden waren (ook die van mij). En nu is daar dus de opvolger.

En hier keek ik toch een stuk minder naar uit. Ondanks dat het debuut nog ijzersterk is, kun je dat namelijk niet zeggen van de live-performance. De twee keer die ik ze heb gezien was het namelijk bijzonder saai en gezapig. Dat vlakt je grote enthousiasme toch behoorlijk af. En dat heeft ook zijn weerslag op dit album. Het is namelijk allemaal weinig vernieuwend wat de heren brengen. Denk aan meer jaren '60 retro-geluid, waarbij invloeden van de Byrds en Love eigenlijk nooit ver weg zijn. Maar waar het debuut nog af en toe verrassend was, gebeurt dat hier te weinig. De Vida Voz is wel een aardig nummer, maar ook niet heel spectaculair. Gelukkig is Had It All weer een stukje beter, vooral die die lekkere riff. Maar had zo van het vorige album kunnen komen. Hetzelfde geldt ook voor het instrumentale Ferus Gallery, met een deuntje waarvan je je af blijft vragen waar je het eerder gehoord hebt. En zo kabbelt het eigenlijk een beetje voort. Nee, het is nooit heel slecht en het is vrij aangenaam om te luisteren, maar het lijkt urgentie te missen. Positieve 'uitschieters' dan maar? Follow You Down is eigenlijk een ontzettend leuk nummer, dat zelfs bij de betere nummers op het debuut had gehoord. Better Than Mine is grappig met die pedal-gitaar, maar verder eigenlijk weinig bijzonder.

Al met al nogal een deceptie dus. De Allah-Las laten een album horen dat weinig verschilt van het debuut. Het is nergens heel slecht, maar het is eigenlijk meer van hetzelfde en kabbelt een beetje voort. In plaats van te vernieuwen, blijven de Allah-Las stil hangen met daardoor het risico dat je toch eerder het echte jaren '60 werk pakt in plaats van deze retro-verpakking.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Allah-Las - Worship The Sun - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Met temperaturen boven de 25 graden hebben we de afgelopen dagen een geweldige nazomer of, mooier gezegd, Indian Summer. Dit schreeuwt om een zomerse soundtrack en hier hoef je momenteel niet lang naar te zoeken.

Worship The Sun is een titel die deze dagen onmiddellijk de aandacht trekt en als de titel van de plaat het niet zou doen zou de naam van de band achter de plaat het wel doen.

Worship The Sun is immers de tweede plaat van Allah-Las, de band uit Los Angeles die twee jaar geleden wist te verrassen met een onweerstaanbare plaat die je zo de jaren 60 in sleepte.

Op haar titelloze debuut deed Allah-Las de hoogtijdagen van bands als The Animals, The Byrds en vooral Love herleven, maar de band schuwde ook uitstapjes richting garagerock, American Underground en de beste dagen van R.E.M. niet.

Het debuut van Allah-Las was door alle nostalgische klanken met geen mogelijkheid te weerstaan, maar omdat de band ook wat toevoegde aan de Californische psychedelische muziek met vleugjes Westcoast pop en surfpop van weleer, groeide de plaat uiteindelijk vrij makkelijk uit tot een jaarlijstjesplaat.

Ook op Worship The Sun overheersen invloeden uit het verleden en ook Worship The Sun is hierdoor een plaat die met geen mogelijkheid is te weerstaan. Laat Worship The Sun uit de speakers komen en de tijd spoelt een aantal decennia terug. Laat Worship The Sun uit de speakers komen en de wolken maken plaats voor de zon.

Allah-Las heeft niet of nauwelijks gesleuteld aan de succesformule van haar debuut. Ook op Worship The Sun domineren invloeden van bands als Love & The Byrds, maar hiernaast komt ook een flinke selectie uit de stapel legendarische Nuggets boxen voorbij.

Ook voor Worship The Sun deed Allah-Las weer een beroep op producer/muzikant Nick Waterhouse. Waterhouse vertilde zich, na een werkelijk geweldig debuut, compleet aan zijn tweede plaat, maar met zijn productionele vaardigheden zit het nog altijd snor, wat overigens niet betekent dat hij zijn kunstje heeft herhaald, want Worship The Sun klinkt wat leger en soberder dan zijn voorganger.

Worship The Sun volgt zoals gezegd in grote lijnen het recept van zijn voorganger, waarbij de nadruk nog wat meer op de Californische muziek uit de 60s ligt. Toch is het meer dan een herhalingsoefening. Allah-Las is in muzikaal opzicht gegroeid, waardoor de songs op de plaat net wat mooier zijn ingekleurd. Dat hoor je in de fraaie koortjes, maar vooral in het prachtige gitaarwerk op de plaat. Ook de songs van de band uit Los Angeles zijn vergeleken met het debuut gegroeid en overtuigen over de hele linie, waardoor de 40 minuten van Worship The Sun voorbij vliegen.

Natuurlijk is Worship The Sun voor een belangrijk deel inwisselbaar tegen een flinke stapel platen van een aantal decennia geleden, maar is dat erg? Nee, wat mij betreft niet. Met Worship The Sun sluit Allah-Las immers aan op de betere platen uit vervlogen tijden en hiernaast zorgen alle moderne opnametechnieken voor een geluid dat in de jaren 60 nog niet tot de mogelijkheden behoorde.

Worship van Allah-Las is hierdoor naast een trip down Memory Lane ook een plaat die het in het hier en nu uitstekend doet; zeker wanneer de zon zo heerlijk schijnt als op het moment. Ik ben nog altijd fan. Erwin Zijleman