menu

Shane MacGowan and the Popes - The Snake (1994)

mijn stem
3,57 (30)
30 stemmen

Ierland
Rock / Folk
Label: ZTT

  1. The Church of the Holy Spooke (3:00)
  2. That Woman's Got Me Drinking (3:24)
  3. The Song Wiith No Name (4:06)
  4. Aisling (2:58)
  5. I'll Be Your Handbag (3:02)
  6. Her Father Didn't Like Me Anyway (4:02)
  7. A Mexican Funeral in Paris (4:49)
  8. The Snake with Eyes of Garnet (3:42)
  9. Donegal Express (2:55)
  10. Victoria (4:49)
  11. The Rising of the Moon (2:28)
  12. Bring Down the Lamp (3:11)
totale tijdsduur: 42:26
zoeken in:
DutchViking
Deze plaat is m.i. toch beduidend minder sterk dan de opvolger The Crock of Gold. The Snake begint prima met The Church and the Holy Spooke, maar daarna wordt het steeds minder. De laatste 5 nummers maken echter veel goed. Vooral Donegal Express zou zo van The Pogues kunnen zijn in hun hoogtijdagen.

Al bij al een aardig plaatje, maar het komt niet in de buurt bij If I Should Fall from Grace with God of Rum Sodomy & the Lash.

DutchViking
Het is 1991 wanneer de succesvolle Londense folkformatie The Pogues bekend maakt haar boegbeeld Shane MacGowan uit de groep te hebben gegooid. Overmatig drankgebruik zou volgens de medebandleden de oorzaak zijn geweest, waardoor Shane tijdens optredens nauwelijks meer te handhaven was en meermaals de goede live-reputatie van zijn band te grabbel gooide. Het is een gegeven dat door Shane zelf altijd in alle toonaarden is ontkend. Naar eigen zeggen verliet hij The Pogues omdat er te weinig ruimte zou zijn voor de originele Ierse folk die hijzelf nastreefde. Ik denk dat de waarheid in het midden ligt, hoewel ik meer geneigd ben de bandmakkers van Shane gelijk te geven.

Het begon allemaal nog wel zo mooi. Met hun unieke mix tussen authentieke Ierse folkmuziek en rauwe punk behaalden The Pogues in de loop van de jaren ’80 grootse successen, zowel bij het punkpubliek alsmede bij verstokte folkliefhebbers. Na het verschijnen van het magistrale If I Should Fall from Grace with God kon ook de internationale muziekpers niet meer om The Pogues heen: hier was een fenomeen te horen. Niet in de laatste plaats was dat te danken aan poëet, genie en dronkelap Shane MacGowan, die met zijn karakteristieke zang een geheel eigen stempel toevoegde aan de al even unieke bandsound. Er leek lange tijd geen vuiltje aan de lucht, maar nog voor het verschijnen van Peace & Love trad het verval in werking. Shane bleef tijdens live-optredens steeds moeilijker op de been en het werd langzaamaan duidelijk dat het boegbeeld van The Pogues steeds verder wegzakte in een moeras van allesvernietigende alcoholconsumptie. Na het nog alleszins acceptabele Hell's Ditch was de kogel dan toch door kerk: Shane werd weggebonjourd en The Pogues gingen onder nieuwe impuls van Spider Stacy verder. Shane besloot om niet bij te pakken neer te zitten en verzamelde een band met enerzijds getalenteerde muzikanten en anderzijds oude rotten uit de folkwereld. De enige overeenkomst tussen deze mensen was hun Ierse afkomst, een afkomst die Shane tijdens zijn Pogues-jaren met verve en trots uitdroeg. Terwijl The Pogues vervolgens het teleurstellende Waiting for Herb wereldkundig maakten, richtte Shane zich met zijn Ierse makkers op het spelen van Celtic rock & roll, zoals hij het zelf graag noemde en was het deze stijl die centraal zou staan op zijn eerste soloplaat The Snake.

Het werd geen onverdeeld succes... Al tijdens de opener The Church of the Holy Spook wordt duidelijk dat jarenlang intensief alcoholgebruik geen positieve uitwerking heeft gehad op de stem van Shane. Ondanks dat rockt het nummer van alle kanten en bevat het een heerlijke drive die op de meest recente Pogues-platen ver te zoeken was. In That Woman's Got Me Drinking maakt Shane geen geheim van zijn drinkgelag en de tekst is in dat opzicht veelzeggend:
That Woman's Got Me Drinking, Look at the State I'm In
Give Me One, Two, Three, Four, Five, Six, Seven, Eight, Nine, Ten Bottles of Gin


Het nummer ontbeert alles wat oude Pogues-songs zo speciaal maakte. Gelukkig is er dan The Song With No Name, waarin de oude vlam nog hevig brandt en waar de poëet zich van zijn beste kant laat zien. De song herbergt een prachtige, karakteristieke Ierse sound en is absoluut een hoogtepunt. Ook Aisling is zo'n nummer, waarin je als luisteraar als het ware Ierland proeft en waar het moeilijk is om je niet over te geven aan de aanstekelijke ritmes. Na het ietwat saaie I'll Be Your Handbag is het de beurt aan Her Father Didn't Like Me Anyway, dat veelbelovend opent en waarin een trieste, welhaast melancholieke ondertoon te bespeuren is. Het bluesy en tegelijkertijd catchy A Mexican Funeral at Paris gaat vervolgens ten onder aan Shane's gebrabbel en is daarbuiten eigenlijk best een aardige song.

Dan komt The Snake With Eyes of Garnet, waarin opnieuw het leven in het Ierland van vroegere tijden centraal staat. Net op het moment dat ik wacht op het eerste hoogtepunt na The Song With No Name, komt het sterke Donegal Express langs. Het nummer is erg dansbaar, maar daarnaast zorgt het hoge folkgehalte ervoor dat dit voor mij prima beluisterbaar is. Op het moderne Victoria pakt Shane de zaken weer anders aan, maar het nummer klinkt op mij weinig overtuigend. De traditional The Rising of the Moon wordt op instrumentaal vlak bijzonder vakkundig gespeeld en ook Shane laat hier een goede indruk achter. Het blijkt het laatste lichtpunt op deze wisselvallige plaat, want Bring Down the Lamp biedt weinig verrassends onder de zon en is alleen te raden voor verstokte liefhebbers van Riverdance.

Ik heb me wel eens afgevraagd of Shane in zijn periode bij The Pogues niet beter tegen zichzelf in bescherming genomen had kunnen worden. Dan was een alcoholverslaving hem wellicht bespaard gebleven en hadden we nog lang mogen genieten van 's mans uitzonderlijke kwaliteiten als songwriter en bovengemiddeld zanger. Deze The Snake verdient van mij een 3,5* en is overall net iets beter dan het eerste Pogues-album zonder Shane, het reeds aangehaalde Waiting for Herb. Op laatstgenoemde plaat is Spider Stacy's vlakke, weinig overtuigende zang de boosdoener, terwijl van Shane's inbreng op The Snake ongeveer htezelfde gezegd kan worden. Gelukkig zou Shane zich met de opvolger The Crock of Gold enigszins herstellen, daar waar The Pogues met hun laatste plaat Pogue Mahone nog verder wegvielen. Het is de tragiek van een voormalige grootheid. Gezegend met een uitzonderlijke geest, maar gekweld door aanlokkelijke genotmiddelen, werd hij een menselijk wrak dat nooit meer zichzelf werd. Het is de trieste balans van een van de meest verlichte zielen uit de tweede helft van de 20e eeuw.

Hoop is nu het toverwoord geworden, het is echter ijdele hoop om een nieuw meesterwerk te verwachten dat zich kan meten met If I Should Fall from Grace with God of Rum Sodomy & the Lash, platen die dateren uit een periode waarin hij nog in absolute topvorm verkeerde. Hoewel we al ruim tien jaar niets meer van Shane gehoord hebben, geef ik de hoop niet op. Ik kan en wil het simpelweg niet...

avatar van Germ
Shane was ten tijde van dit album ook flink heen, getuige dit filmpje op Pinkpop:

YouTube - ‪Broad Majestic Shannon - Shane Macgowan and the Popes @ Pinkpop 1995‬‏

Zielig gewoon.... Hij heeft geen idee waar ie is en mee bezig is.

avatar van frolunda
4,0
Sterke plaat van Shane al had hij hier niet meer de topvorm ten tijde van Rum,sodomy & the lash of If i should fall from grace with God.Toch wist hij er hier nog zo'n tien prima song uit te persen en een tweetal dat er net mee door kan.De opener The church of the holy spook rockt geweldig en alhoewel Shane hier niet op z'n best zingt past het wel goed bij de song.Dat zelfde geldt voor het nog betere That woman's got me drinking,inclusief bijpassende tekst.Vervolgens komen met The song with no name en Aisling twee absolute hoogtepunten.De eerste is een prachtige ballad zoals alleen Shane ze kan maken en komt qua kwaliteit dicht in de buurt van A rainy night in Soho.De tweede is een uitstekende folk song die zich ook kan meten met zijn beste werk bij de Pogues.I'll be your handbag vind ik dan een wat minder nummer maar daarna komen weer drie sterke nummers waarvan zo te horen ladderzat gezongen (of doet ie alsof) A Mexican Funeral in Paris zondermeer het leukste is.Daarna wordt het niveau wat lager maar kan zeker Victoria me nog wel bekoren..................The Snake bevat een mooie mix van Rock en folk en is voor mij toch Shane's laatste echte hoogtepunt,jammer want met zijn songschrijvers kwaliteiten behoort hij tot de allergrootsten.

avatar van deric raven
4,0
Muzikaal meer dan oke.
Shane klinkt ook niet beroerder dan op de albums van The Pogues.
Ik heb deze met een mooiere sfeervollere albumhoes.
Verzoek om deze te veranderen aangevraagd.

avatar van deric raven
4,0
Deze is beter.

avatar van spinout
3,5
Op Spotify staat een andere hoes en een versie met 16 nummers. Onder de extra nummers is een sterk duet met Sinéad O'Connor.

avatar van EttaJamesBrown
4,0
DutchViking schreef:
Het is 1991 wanneer de succesvolle Londense folkformatie The Pogues bekend maakt haar boegbeeld Shane MacGowan uit de groep te hebben gegooid. Overmatig drankgebruik zou volgens de medebandleden de oorzaak zijn geweest, waardoor Shane tijdens optredens nauwelijks meer te handhaven was en meermaals de goede live-reputatie van zijn band te grabbel gooide. Het is een gegeven dat door Shane zelf altijd in alle toonaarden is ontkend. Naar eigen zeggen verliet hij The Pogues omdat er te weinig ruimte zou zijn voor de originele Ierse folk die hijzelf nastreefde. Ik denk dat de waarheid in het midden ligt, hoewel ik meer geneigd ben de bandmakkers van Shane gelijk te geven.

Het begon allemaal nog wel zo mooi. Met hun unieke mix tussen authentieke Ierse folkmuziek en rauwe punk behaalden The Pogues in de loop van de jaren ’80 grootse successen, zowel bij het punkpubliek alsmede bij verstokte folkliefhebbers. Na het verschijnen van het magistrale If I Should Fall from Grace with God kon ook de internationale muziekpers niet meer om The Pogues heen: hier was een fenomeen te horen. Niet in de laatste plaats was dat te danken aan poëet, genie en dronkelap Shane MacGowan, die met zijn karakteristieke zang een geheel eigen stempel toevoegde aan de al even unieke bandsound. Er leek lange tijd geen vuiltje aan de lucht, maar nog voor het verschijnen van Peace & Love trad het verval in werking. Shane bleef tijdens live-optredens steeds moeilijker op de been en het werd langzaamaan duidelijk dat het boegbeeld van The Pogues steeds verder wegzakte in een moeras van allesvernietigende alcoholconsumptie. Na het nog alleszins acceptabele Hell's Ditch was de kogel dan toch door kerk: Shane werd weggebonjourd en The Pogues gingen onder nieuwe impuls van Spider Stacy verder. Shane besloot om niet bij te pakken neer te zitten en verzamelde een band met enerzijds getalenteerde muzikanten en anderzijds oude rotten uit de folkwereld. De enige overeenkomst tussen deze mensen was hun Ierse afkomst, een afkomst die Shane tijdens zijn Pogues-jaren met verve en trots uitdroeg. Terwijl The Pogues vervolgens het teleurstellende Waiting for Herb wereldkundig maakten, richtte Shane zich met zijn Ierse makkers op het spelen van Celtic rock & roll, zoals hij het zelf graag noemde en was het deze stijl die centraal zou staan op zijn eerste soloplaat The Snake.

Het werd geen onverdeeld succes... Al tijdens de opener The Church of the Holy Spook wordt duidelijk dat jarenlang intensief alcoholgebruik geen positieve uitwerking heeft gehad op de stem van Shane. Ondanks dat rockt het nummer van alle kanten en bevat het een heerlijke drive die op de meest recente Pogues-platen ver te zoeken was. In That Woman's Got Me Drinking maakt Shane geen geheim van zijn drinkgelag en de tekst is in dat opzicht veelzeggend:
That Woman's Got Me Drinking, Look at the State I'm In
Give Me One, Two, Three, Four, Five, Six, Seven, Eight, Nine, Ten Bottles of Gin


Het nummer ontbeert alles wat oude Pogues-songs zo speciaal maakte. Gelukkig is er dan The Song With No Name, waarin de oude vlam nog hevig brandt en waar de poëet zich van zijn beste kant laat zien. De song herbergt een prachtige, karakteristieke Ierse sound en is absoluut een hoogtepunt. Ook Aisling is zo'n nummer, waarin je als luisteraar als het ware Ierland proeft en waar het moeilijk is om je niet over te geven aan de aanstekelijke ritmes. Na het ietwat saaie I'll Be Your Handbag is het de beurt aan Her Father Didn't Like Me Anyway, dat veelbelovend opent en waarin een trieste, welhaast melancholieke ondertoon te bespeuren is. Het bluesy en tegelijkertijd catchy A Mexican Funeral at Paris gaat vervolgens ten onder aan Shane's gebrabbel en is daarbuiten eigenlijk best een aardige song.

Dan komt The Snake With Eyes of Garnet, waarin opnieuw het leven in het Ierland van vroegere tijden centraal staat. Net op het moment dat ik wacht op het eerste hoogtepunt na The Song With No Name, komt het sterke Donegal Express langs. Het nummer is erg dansbaar, maar daarnaast zorgt het hoge folkgehalte ervoor dat dit voor mij prima beluisterbaar is. Op het moderne Victoria pakt Shane de zaken weer anders aan, maar het nummer klinkt op mij weinig overtuigend. De traditional The Rising of the Moon wordt op instrumentaal vlak bijzonder vakkundig gespeeld en ook Shane laat hier een goede indruk achter. Het blijkt het laatste lichtpunt op deze wisselvallige plaat, want Bring Down the Lamp biedt weinig verrassends onder de zon en is alleen te raden voor verstokte liefhebbers van Riverdance.

Ik heb me wel eens afgevraagd of Shane in zijn periode bij The Pogues niet beter tegen zichzelf in bescherming genomen had kunnen worden. Dan was een alcoholverslaving hem wellicht bespaard gebleven en hadden we nog lang mogen genieten van 's mans uitzonderlijke kwaliteiten als songwriter en bovengemiddeld zanger. Deze The Snake verdient van mij een 3,5* en is overall net iets beter dan het eerste Pogues-album zonder Shane, het reeds aangehaalde Waiting for Herb. Op laatstgenoemde plaat is Spider Stacy's vlakke, weinig overtuigende zang de boosdoener, terwijl van Shane's inbreng op The Snake ongeveer htezelfde gezegd kan worden. Gelukkig zou Shane zich met de opvolger The Crock of Gold enigszins herstellen, daar waar The Pogues met hun laatste plaat Pogue Mahone nog verder wegvielen. Het is de tragiek van een voormalige grootheid. Gezegend met een uitzonderlijke geest, maar gekweld door aanlokkelijke genotmiddelen, werd hij een menselijk wrak dat nooit meer zichzelf werd. Het is de trieste balans van een van de meest verlichte zielen uit de tweede helft van de 20e eeuw.

Hoop is nu het toverwoord geworden, het is echter ijdele hoop om een nieuw meesterwerk te verwachten dat zich kan meten met If I Should Fall from Grace with God of Rum Sodomy & the Lash, platen die dateren uit een periode waarin hij nog in absolute topvorm verkeerde. Hoewel we al ruim tien jaar niets meer van Shane gehoord hebben, geef ik de hoop niet op. Ik kan en wil het simpelweg niet...


Dat is warempel een prima verhaal. Met Shane is het goed whiskeydrinken, muziek maken iets minder. Nochtans een plaat om te koesteren in huize Etta.

avatar van Pietro
4,0
Zonder veel verwachtingen heb ik deze plaat jaren terug aangeschaft, omdat ik al wel wist dat Shane door overvloedig alcoholgebruik uit de band was gezet na Hell’s Ditch. Ik wilde het koste wat kost in mijn collectie hebben, omdat ik de platen van The Pogues met Shane allemaal wel kon waarderen.

Deze plaat kwam niet lang na Waiting for Herb uit, het eerste Shane-loze album van The Pogues. Ondanks mijn scepsis kan ik achteraf concluderen dat The Snake het ruimschoots wint van Waiting for Herb. Dat is voor een groot deel te danken aan de sterke composities zoals de venijnige opener The Church of the Holy Spooke. Shane is lang niet meer zo goed bij stem als voorheen, maar zijn rauwe stemgeluid past eigenlijk wel goed bij dat nummer.

Ook in songs als het folky Aisling, het heerlijk voortdenderende Donegal Express en de meer rockende composities als That Woman’s Got Me Drinking en Victoria klinkt Shane zeker niet slecht. Er staan wel een paar missers op het album, maar het is hem vergeven. Shane heeft met The Snake mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen: 4*.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:50 uur

geplaatst: vandaag om 21:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.