Astral Doors - Notes from the Shadows (2014)

Ik snap de aantrekkingskracht wel van dit soort metal. Als je je er een beetje in vastbijt dan kun je dagen met "Tony Coverdale" meebleren in de auto. Het gehijg bij shadowchaser verraadt de imitatie nogal opzichtig. Op zo'n moment is het oppassen geblazen dat je niet als parodie door het leven gaat.
Verder wat catchy hooks en nergens te zwaar op de maag. Die Alone probeert een epische track te zijn want zo hoort dat maar duurt 6 minuten te lang en de ontelbare herhalingen van wat de natuur meestal in petto heeft vergt wat geduld.
Al met al leuk plaatje, maar wel eentje die je elk jaar wel een paar keer voorbij ziet komen.
Originaliteit een 2, uitvoering een 4 en het ontbreekt aan de credits van een oudgediende zoals bij een Last in line of een Adrenaline Mob om dat halve puntje meer te scoren. Gemeen hè. I know.

Alvast minder poespas dan Vision Divine - Stream of Consciousness (2004), de voorgaande Metal Album vd Week, en dat is prettig. Maar er is bijna altijd een probleem tussen mij en metal van na de '80s / begin '90s; er is zo goed als niets origineels meer te vinden, de productie behaagt niet of er worden genre-mixes aangegaan die ik mogelijk nooit helemaal ga smaken, niet zoals bij eerdere metal...

Dat gezegd hebbende, klinkt dit me toch heel degelijk in de oren. De RJD-link hoor ik zeker wel een beetje, idd gekruist met een Coverdale of Martin. Ik heb nog maar vier nummers gehad, maar hier heb ik wel meer zin in om mee verder te gaan dan Wilderun of Vision Divine... we zullen zien cq. horen...

Astral Doors vind ik altijd een zeer degelijke band. Nooit hebben ze een album die ik écht goed vind, maar altijd kan ik het met een glimlach op mijn gelaat afluisteren. Ik vind ze altijd iets heel koddigs hebben in hun spel, en ik weet niet of dat komt omdat ik hun songs af en toe wat klunzig vind overkomen, vooral op solo-gebied, of dat ik de stem van de zanger altijd met een muppet associeer. Nils Patrik Johansson heeft best een mooie stem, maar hij forceert altijd die semi-Dio grom in zijn toon, waardoor het voor mij overkomt als een karikatuur op de legende. Dat ook de muziek al vanaf het eerste album een overduidelijke tribute aan Rainbow/Dio en aanverwante bands was helpt daar niet bij. Ook op dit album is de link erg duidelijk; alleen de 'Man On the Silver Mountain'-riff in 'Shadowchaser' is al een regelrechte ode. Op deze plaat in het bijzonder klinkt de hele muppetshow net wat gelikter en vloeiender dan op andere albums die ik heb gehoord, en met humoristische tracks als 'Walker the Stalker' en de epic 'Die Alone' is dit denk ik mijn nieuwe favoriet van deze Zweden.