Status Quo - The Frantic Four's Final Fling (2014)

En dan is daar de 2e live registratie precies 1 jaar na de oorspronkelijke Reunion Tour van The Frantic Four (Status Quo in klassieke bezetting. Je kunt duidelijk horen dat de heren meer tijd hebben genomen om deze tour te laten slagen. Alles is aanwezig, dit is Quo zoals Quo moet zijn.. Hard, rauw en uptempo ! Qua set valt er genoeg te genieten.. Quo grijpt wederom terug naar HET live album van Quo uit 1977.. Dat betekend alleen maar vette nummers met alleen maar hoogtepunten.. Persoonlijke uitschieters zijn 4500 times, Roadhouse blues, Slowtrain en Big fat mama.. Enig minpuntje is het geknip in deze registratie.. De praatjes van Rossi zijn er helaas uitgehaald, vraag me af waarom... Hierdoor is het concert niet helemaal volledig. Gelukkig is er dan nog de bluray én dvd waarop wel het gehele concert wel volledig te zien is en hoe !!! Prachtige opnamen van een zeer gedreven band.. Of Quo in 2015 het nog eens gaat doen blijft een groot vraagteken, van mij mogen ze.... Binnenkort verschijnt ook de Live box met daarin 3 live concerten uit de jaren '70... De huidige Quo komt in oktober met een Unplugged cd (ook interessant).... Kortom er valt genoeg te genieten de komende weken...

Het enige echte verschil in de setlist is dat Don't Waste My Time het veld moest ruimen voor Caroline.
Zat me hoog genoeg om zelf naar hun concert in Zwolle te gaan, maar waarom nog eens praktisch hetzelfde aanschaffen? Om Aquostic weg te spoelen misschien? Ik gun de heren hun uitstapje maar ben toch vooral fan van de hardere Quo.

Deze eens met de vorige vergeleken om te horen welk concert nou eigenlijk beter was. De spontaniteit / verrassing uit 2013 geniet iets meer de voorkeur dan de perfectie uit 2014. Sommige nummers (Big Fat Mama) uit 2014 lijken net een slagje sneller en Forty Five Hundred Times is uitgebreid met Gotta Go Home (net nog gehoord op een oude verzamel LP van Pye). Daarentegen vind ik de stem van Parfitt verder achteruit gaan. Geluid van 2013 is mooier, dat van 2014 wat doffer maar harder. Inderdaad vreemd dat de toch al spaarzame praatjes van Rossi er op de 2014 uitgave uitgeknipt zijn - handiger voor onafgebroken muziek in de auto? Roadhouse Blues lijkt in 2014 iets langer, maar Bye Bye Johnny begint niet zo spetterend als het wezen moet. Rain, een eind naar voren gehaald, is dan weer strakker. Je hoort het er verder niet aan af dat ze al ruim boven de 60 zijn. Wel weer genoten.

Iets gelikter dan de eerste reünieplaat. De zang van Alan Lancaster is nog altijd fenomenaal . Hij kan echter niet meer mee in het livegebeuren. Het is verstandig van Francis Rossi om nu met de FF te stoppen. Jammer, maar noodzakelijk. De gezondheid van Alan is te broos. Ik geniet volop van beide blu ray-schijfjes.

Heel fijn om te horen, en te zien dat, na al die jaren, de ouwe Quo toch gewoon het mooiste klinkt!
Fijn en hulde voor de trip down on memory-lane. Spoelt de nasmaak van een Quo concert met de hit-machine Status Quo van laatste jaren lekker weg...
Zo moet het zijn!

Het is hierboven al vaker opgemerkt in enkele bijdragen: de The Frantic Four's Final Fling lijkt met zijn setlist logischerwijs sterk op het jaar daarvoor verschenen The Frantic Four Reunion 2013. Voor mij zijn de grootste verbeteringen de toevoeging van Gotta Go Home (lekker!) en vooral het feit dat de band geolieder samenspeelde. Met name John Coghlan heeft zich verbeterd ten opzichte van het jaar ervoor, zoals te horen in Forty Five Hundred Times. Het concert in Zwolle heb ik - helaas - gemist, maar de gezichten en verhalen van degenen die erbij waren, spraken boekdelen.

Niet geheel onbedekt was de reserve die frontman Francis Rossi had, maar pas met zijn bio I Talk Too Much (2019) werd mij ten volle duidelijk dat een vervolg van de Frantic Four echt onmogelijk was. Woorden die voor de fanatieke fan wellicht too much zijn maken dat duidelijk, met op pagina 285 de verzuchting "So even after all these years it was quickly back to where it was when we split up the first time." Hij geeft enkele voorbeelden, ik zal ze u besparen.
We hebben de herinneringen, we hebben de muziek en dat is goed. De dvd van deze reünie moet ik toch maar eens op de kop tikken; de beelden die ik indertijd op YouTube tegenkwam bekeek ik gefascineerd met de volumeknop op 11.

Wat vond ik het jammer dat het Quo-van-nu weer verder ging... Groot was mijn verbazing toen ik hoorde van Aquostic. Na een mislukte film en geslaagde reünie kon dat er ook nog wel bij.