Status Quo - The Frantic Four's Final Fling (2014)

Iets gelikter dan de eerste reünieplaat. De zang van Alan Lancaster is nog altijd fenomenaal . Hij kan echter niet meer mee in het livegebeuren. Het is verstandig van Francis Rossi om nu met de FF te stoppen. Jammer, maar noodzakelijk. De gezondheid van Alan is te broos. Ik geniet volop van beide blu ray-schijfjes.

Het is hierboven al vaker opgemerkt in enkele bijdragen: de The Frantic Four's Final Fling lijkt met zijn setlist logischerwijs sterk op het jaar daarvoor verschenen The Frantic Four Reunion 2013. Voor mij zijn de grootste verbeteringen de toevoeging van Gotta Go Home (lekker!) en vooral het feit dat de band geolieder samenspeelde. Met name John Coghlan heeft zich verbeterd ten opzichte van het jaar ervoor, zoals te horen in Forty Five Hundred Times. Het concert in Zwolle heb ik - helaas - gemist, maar de gezichten en verhalen van degenen die erbij waren, spraken boekdelen.

Niet geheel onbedekt was de reserve die frontman Francis Rossi had, maar pas met zijn bio I Talk Too Much (2019) werd mij ten volle duidelijk dat een vervolg van de Frantic Four echt onmogelijk was. Woorden die voor de fanatieke fan wellicht too much zijn maken dat duidelijk, met op pagina 285 de verzuchting "So even after all these years it was quickly back to where it was when we split up the first time." Hij geeft enkele voorbeelden, ik zal ze u besparen.
We hebben de herinneringen, we hebben de muziek en dat is goed. De dvd van deze reünie moet ik toch maar eens op de kop tikken; de beelden die ik indertijd op YouTube tegenkwam bekeek ik gefascineerd met de volumeknop op 11.

Wat vond ik het jammer dat het Quo-van-nu weer verder ging... Groot was mijn verbazing toen ik hoorde van Aquostic. Na een mislukte film en geslaagde reünie kon dat er ook nog wel bij.