iamamiwhoami - Blue (2014)

Ze heeft het er maar druk mee. Dat mag ik wel!

De nieuwe iamamiwhoami lijkt op het eerste gehoor wat toegankelijker: ik hoor een lichte Cocteau Twins echo maar ook de Noorse Susanne Sundfør heeft er wat van weg en heel af en toe zelfs Robyn (Ripple is dan wel een betere Robyn).

Deze wat minder experimentele kant bevalt me eigenlijk prima want ondanks dat het misschien wat makkelijker in het gehoor ligt zijn de nummers pakkend en is die ijslaag best wel weg te smelten en dan blijven 10 hartverwarmende nummers over die stuk voor stuk staan als een huis.
Het snufje 80's die eroverheen gaat maakt het overigens ook extra interessant.

Onverwacht aangenaam album!

Bijzonder aanstekelijke electropop in de stijl van Chvrches en Bat For Lashes.
De eerste 7 nummers verschenen al op single, en ook de laatste drie houden hetzelfde niveau.
Geen enkel zwak moment, eentje voor mijn eindejaarslijstje

Hij staat in z'n geheel op spotify.

Poppy, toegankelijke electro/dream pop. Uitschieter is natuurlijk "Hunting For Pearls" maar alle tracks op dit album behouden een consistent niveau. Andere favorieten zijn Shadowshow en Fountain.

[quote]Meara schreef:
Hij staat in z'n geheel op spotify.[/quote

Deze plaat niet gevonden op de artiesten naam???

Dat ik zo maar even over deze band heen struikel, zeg.

Wat een schoonheid, en helemaal in mijn straatje.
Ik luister het nu even snel, maar morgen op de ipod op kantoor wat aandachtiger luisteren.

Het klinkt inderdaad wat richting Chvrches, maar dat is een goed iets. Ik ben gek op Chvrches.

Hij staat helemaal niet op Spotify.

Hij stond toen wel op spotify, hij is er toen weer afgehaald.

Ik luister nu via Spotify Lekker zomers plaatje, past wel bij de tijd van het jaar...

Ik vind het ook wel erg mysterieus en magisch. Wat dan weer bij de herfst past. Doet me ook wat denken aan Kate Bush (kant 2 van Hounds of Love)

Daar zeg je wat! Inderdaad, nu hoor ik het ook. Toevallig heb ik Hounds of Love vorige week nog gehoord. Ben net begonnen aan de tweede helft van de cd. Het leek op het eerste gehoor wat oppervlakkig, en ik was begonnen zonder grote verwachtingen. Maar dit wordt een cd om nog een keer te luisteren. Een tweede keer luister je toch weer anders.

Er is zo enorm veel te ontdekken in deze plaat. En de zang is echt waanzinnig. Precies dat Kate Bush/Lauren Mayberry-geluid, wat ik zo graag hoor.

Ik denk dat ik Kate Bush ook maar even weer op de ipod zet. Morgen wel zin in om naar te luisteren, op kantoor.

Dit begint toch wel een kandidaat te worden voor mijn eindlijst. Er is wel ontzettend veel mooie electropop verschenen dit jaar. Ik noem Mø, Phantogram, Electro Spectre en dan deze er ook nog eens bij.

Ik luister zelden of nooit naar moderne electropop, terwijl ik bepaalde albums/artiesten wel degelijk kan waarderen. Laat ik de namen die jij noemt dan maar op m'n lijstje zetten. Mooie afwisseling met de singer/songwriters die ik de komende maand laat langskomen.

Haar beste album (tot nu toe), de sfeer die ze neerzet is erg consistent en de kirrende Zweeds-klinkende uithalen die ze her en der toepast zetten dat nog extra aan. Enige domper vind ik "Tap Your Glass", een tamelijk gedrocht. Maar daarentegen staan er negen zeer sterke tracks op "Blue", met als uitschieters voor mij "Vista" en "The Last Dancer". Productietechnisch zeer verbeterd ten opzichte van de eerdere albums, meer dynamisch en bombastisch. Benieuwd hoe ze dit live over kan brengen, en of ze dat überhaupt zal gaan doen.

Hmmm.... Ik vind Tap Your Glass echt schitterend. Eén van de hoogtpunten van de plaat.

Pfoeh vreselijk goede plaat dit zeg, prachtige, dromerige synthpop met Kate Bush achtige vocalen. Het is mij een raadsel waarom dit album niet enorm populair is , ook hier op Mume, temidden van de vele rotzooi die er gemaakt wordt. Kwaliteitspop!

Toch een heel zwik minder dan ik had verwacht. In 2014 liep ik hier warm voor, maar het is een hele zit dit. Ik merk dat ik het kil en lawaaiig vind. De eindmix en de mastering is niet naar mijn smaak, maar dat is vaker zo met moderne muziek. Ik mis dynamiek en rust en daardoor is dit heel vermoeiend en word ik er zelfs claustrofobisch van.

Ik hoor de gave melodielijnen wel, maar de sequencers en veel te harde drummachine overstemt alles. Nu is synthpop altijd wel wat dichtgesmeerd, maar er waren vroeger een hoop van dit soort acts die ik makkelijker kan verteren: Eurythmics, a-ha, Alphaville, etc.