Aesop Rock - Labor Days (2001)

Echt een sterke plaat.
Muzikaal een behoorlijk uniform geluid. Het zijn de kleine geluidjes zoals op One Brick of de zware bas op The Yes and the y'all die er bijvoorbeeld uitspringen. 9-5ers anthem heeft ook dat heerlijke kinderliedjeachtige geluid door die hoge tonen in de beat. Sowieso een favoriet.

De teksten zijn duizelingwekkend goed en met een enorme sterke flow gebracht. Ik ga zelfs niet proberen om er eentje te leren meerappen ? Voorlopig enkel Daylight en het al genoemde 9-5ers Anthem nader opgezocht en daar zal toch nog wat verdieping langs mijn kant van moeten komen voor ik kan zeggen waarover het gaat. Gelaagd en vol met doordenkers. Dat zijn de leukste om te kraken.

4* voor nu

Laatst draaide ik een live-versie van 'Daylight', waarop Aesop Rock, naar ik aanneem, spottend het publiek liet weten dat zij van dat nummer houden, maar dat hij het haatte. Hoewel hij het nummer toch regelmatig live heeft gespeeld, snap ik het sentiment ergens wel. 'Daylight' is z'n klassieke nummer geworden (wat ik heel goed snap); Labor Days lijkt het albumequivalent daarvan te zijn. Dat snap ik toch minder, zeker omdat er een soort White Pony-achtige verering om dat album lijkt te hangen, als in: dit is voor veel fans het ijkpunt, ergens uit het begin van de carrière, en zonder veel oog dat de artiest zich is blijven ontwikkelen. Labor Days is qua compactheid en beats een verbetering ten opzichte van Float, minus de opmerkelijke gastartiesten en vooral de uitschieters. Ik tel - inderdaad - 'Daylight' en 'No Regrets'. De rest is sterk, maar ook weer niet heel bijzonder. Op de moeizame poging tot raprock op 'Labor' na hoor ik hier op instrumentaal vlak toch vooral jazzrap die niet zo heel opmerkelijk is; zo'n beat als 'The Tugboat Complex, Pt. 3' had zo op een van de jaren-negentigalbums van The Roots kunnen staan. Maar net als The Roots heeft Aes zich ontwikkeld tot een heel opmerkelijke, heel eigenzinnige artiest. Hier laat hij al een aantal mooie aanzetten horen.

Ik ben intussen meer een fan geworden van The impossible Kid dan van deze Labor Days maar dit blijft een schitterende schijf. Alleen is de classic op deze plaat voor mij persoonlijk absoluut 9-5ers Anthem alhoewel Daylight natuurlijk terecht zijn meest bekende classic bij uitstek is

Heel fijne artiest deze Aesop Rock. Zijn nieuwe album Spirit World Field Guide is ook fantastich.

jaaa, 9-5ers Anthem, dat is voor mij ook de grootste parel op dit album. Vlak erachter No Regrets, Save Yourself en Daylight natuurlijk.

Ben het er ook helemaal eens dat dit een goed album is, maar de unieke Aesop vibes en flows komen het beste tot zijn recht op The Impossible Kid. Zat toch ook weer 15 jaar tussen Labor Days en The Impossible Kid, met al die consistente releases ertussen in heeft de man een beste ontwikkeling doorgemaakt.

Ben ook groot fan van zijn side-project Malibu Ken en Hail Mary Mallon