Harold Budd / Brian Eno - Ambient 2 (1980)

Het idee van ambient music is dat het een soort behangetje in je bewustzijn is terwijl je ergens anders mee bezig ben. Daar slagen de Eno/Budd samenwerkingen zeer goed in. Behangetjes kunnen mooi of lelijk zijn, dit zijn prachtige behangetjes die je kunnen inspireren bij waarmee je bezig ben en je stemming op een prettige manier kleuren zonder hele specifieke associaties op te roepen.
Het andere mooie werkje van deze twee is 'The Pearl' die nog niet hier in musicmeter staat. (Toevoegen van platen, alle nummers met tijden opzoeken en invullen etc heb ik al eens eerder geprobeerd maar ik scheen iets niet helemaal juist te hebben ingevuld en werd afgekeurd, teveel gedoe dus)

reden van afkeuren van the pearl is waarschijnlijk dit

lekker zen!

Lekkerste ambient plaat vind ik persoonlijk, music for airplanes is iets te traag voor mij en iets te weinig variatie, maar dit is gewoon perfect.

5*

Komt op mij toch wat vlak over.

Deed me qua sfeertekeningen denken aan Harold Budd's The room. Daarvan had ik ook het gevoel van net niet-net wel-nee, toch net niet...

voldoende, Budd speelt aardige melodietjes, dat is alles.
Niet teveel van vinden en de volgende helemaal overslaan.
ambient IV klinkt een stuk beter, als ik me niet vergis..

Vanuit het perspectief van het oorspronkelijke concept is Ambient 1 beter geslaagd. Toch luister ik zelf liever naar deze. Harold Budd zorgt voor meer variatie. De alsmaar repeterende sfeertekeningen van Ambient 1 zijn voor mij echt achtergrondmuziek. Hier kan ik veel meer geconcentreerd naar luisteren en dat is veelal de verdienste van Budd. Erg mooi.

Dan zou ik zeker achter Budds The white arcades gaan.

Weergaloos (mits in de juiste stemming al dan niet met een afgemeten hoeveelheid rode wijn )

Liedje 6 lijkt een blauwdruk van Radiohead’s Videotape. Zal vast niet de eerste zijn die dat opvalt.

prachtig album - op welk moment dan ook …

Ik heb de covers van de Ambient-serie altijd fascinerend gevonden. In mijn beleving zijn het "landkaarten" van imaginaire gebieden, waar de muziek van de albums je mee naartoe op reis neemt. Deze kaarten worden gedetailleerder en meer ingevuld naarmate de muziek op de albums dat ook wordt. Zo is de muziek op Ambient 1: Music for Airports minimalistisch en herhalend (op een goede manier!) en vertaald zich dit in een cover met weinig details en een heel "open" uitstraling. Op The Plateaux of Mirror (overigens een prachtige titel die me meteen aan het dromen zet - duidt hij misschien op de bestemming van deze muzikale reis?) zorgt Harold Budd voor meer afwisseling en meer variatie in de nummers - en de cover is direct ook concreter: meer variatie in kleur, meer details, etc. Een intrigerend concept dat ik steeds meer ben gaan waarderen naarmate ik de Ambient-serie langer ken.

Ik reis nu al zo'n 15 jaar regelmatig af naar The Plateaux of Mirror, en iedere keer voelt het tegelijk vertrouwd én nieuw. Vertrouwd, omdat het me altijd meteen weer alle hektiek van alledag doet vergeten en het voelt als thuiskomen. Nieuw, omdat ik altijd weer nieuwe details ontdek en de muziek altijd nog overkomt alsof ik het voor het eerst hoor. Soms is het sereen, soms een tikje melancholish, maar altijd schitterend. Tijd dus om dit album de 5* te geven die het verdient. Ik hoop dat ik deze muzikale reis nog heel vaak mag blijven maken.