Harold Budd / Brian Eno - Ambient 2 (1980)

Ik heb de covers van de Ambient-serie altijd fascinerend gevonden. In mijn beleving zijn het "landkaarten" van imaginaire gebieden, waar de muziek van de albums je mee naartoe op reis neemt. Deze kaarten worden gedetailleerder en meer ingevuld naarmate de muziek op de albums dat ook wordt. Zo is de muziek op Ambient 1: Music for Airports minimalistisch en herhalend (op een goede manier!) en vertaald zich dit in een cover met weinig details en een heel "open" uitstraling. Op The Plateaux of Mirror (overigens een prachtige titel die me meteen aan het dromen zet - duidt hij misschien op de bestemming van deze muzikale reis?) zorgt Harold Budd voor meer afwisseling en meer variatie in de nummers - en de cover is direct ook concreter: meer variatie in kleur, meer details, etc. Een intrigerend concept dat ik steeds meer ben gaan waarderen naarmate ik de Ambient-serie langer ken.

Ik reis nu al zo'n 15 jaar regelmatig af naar The Plateaux of Mirror, en iedere keer voelt het tegelijk vertrouwd én nieuw. Vertrouwd, omdat het me altijd meteen weer alle hektiek van alledag doet vergeten en het voelt als thuiskomen. Nieuw, omdat ik altijd weer nieuwe details ontdek en de muziek altijd nog overkomt alsof ik het voor het eerst hoor. Soms is het sereen, soms een tikje melancholish, maar altijd schitterend. Tijd dus om dit album de 5* te geven die het verdient. Ik hoop dat ik deze muzikale reis nog heel vaak mag blijven maken.