Elephant Stone - Three Poisons (2014)
mijn stem
23 stemmen
Canada
Rock
Label: Hidden Pony
-
Motherless Child (Love's Not for War) (3:32)
-
Knock You from Yr Mountain (4:19)
-
All Is Burning (3:47)
-
Worlds Don't Begin and End with You (4:26)
-
Wayward Son (3:53)
-
Intermediate State (0:37)
-
Child of Nature (Om Namah Shivaya) (2:35)
-
Living for Something (2:53)
-
Three Poisons (3:55)
-
Echo & the Machine (4:28)
-
Between the Lines (5:46)
Links
Spotify
0
geplaatst: 29 augustus 2014, 09:18 uur
Dit is zeker materiaal voor de jaarlijstjes inderdaad! Een stuk beter nog dan de vorige, iets wat ik eigenlijk niet verwacht had. Mijn recensie:
Elephant Stone kan wel beschouwd worden als een persoonlijke favoriet. Hun vorige album (Elephant Stone) was een fijne mix tussen pop en psychedelica, waarbij vooral de sitar opviel. En nu, na iets meer dan 1.5 jaar wachten, is er alweer de opvolger. Gebaseerd op live-ervaringen verwachtte (en hoopte) ik op een iets ruiger en experimenteler album.
En op basis van het eerste nummer lijkt dat waarheid te worden. Motherless Child (Love's Not For War) is het meest experimentele nummer dat ik van Elephant Stone gehoord heb. Het begint al meteen met een sitar intro, waarna lekker de drums invallen. In combinatie met de fijne stem van Rishi Dir (inclusief lichte galm), een lekker licht psychedelisch begin. Maar dan is er ineens na 1:33 een tempo-versnelling in de drums, waar de sitar weer van stal wordt gehaald. Wat volgt is een duel van 1 minuut tussen de sitar en drums, wat behoorlijk geniaal is. Na deze minuut wordt er weer rustig verder gegaan zoals in het begin van het nummer, alsof er niets gebeurd is. En er zijn meer nieuwigheden te horen. Op Knock You From Yr Mountain komt een gast-zangeres (Malika Tirolien, die ook mee zong bij Snarky Puppy onder meer) voorbij die zowel koortjes (leuk!) als een solo doet (nog leuker!). Ook op All Is Burning komt Tirolien een stukje mee zingen, maar nu het laatste couplet. Een serieus goede toevoeging aan het geluid van Elephant Stone, waarbij ik hoop dat ze ook mee mag op tour. Andere hoogtepunten op het album zijn Child Of Nature, wat lekker heavy is en titelnummer Three Poisons met rammende drums en duistere teksten.
Op basis van de live-ervaring in Leeds had ik gehoopt op een experimenteler album, en ik ben op mijn wenken bediend. Meer sitar, meer experiment, iets donkerder, maar zonder die geweldige poppy feel van hun vorige album te verliezen. Hierdoor is het album zelfs nog een slag beter dan de tweede, iets wat ik eigenlijk niet voor mogelijk had gehouden.
Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds
Elephant Stone kan wel beschouwd worden als een persoonlijke favoriet. Hun vorige album (Elephant Stone) was een fijne mix tussen pop en psychedelica, waarbij vooral de sitar opviel. En nu, na iets meer dan 1.5 jaar wachten, is er alweer de opvolger. Gebaseerd op live-ervaringen verwachtte (en hoopte) ik op een iets ruiger en experimenteler album.
En op basis van het eerste nummer lijkt dat waarheid te worden. Motherless Child (Love's Not For War) is het meest experimentele nummer dat ik van Elephant Stone gehoord heb. Het begint al meteen met een sitar intro, waarna lekker de drums invallen. In combinatie met de fijne stem van Rishi Dir (inclusief lichte galm), een lekker licht psychedelisch begin. Maar dan is er ineens na 1:33 een tempo-versnelling in de drums, waar de sitar weer van stal wordt gehaald. Wat volgt is een duel van 1 minuut tussen de sitar en drums, wat behoorlijk geniaal is. Na deze minuut wordt er weer rustig verder gegaan zoals in het begin van het nummer, alsof er niets gebeurd is. En er zijn meer nieuwigheden te horen. Op Knock You From Yr Mountain komt een gast-zangeres (Malika Tirolien, die ook mee zong bij Snarky Puppy onder meer) voorbij die zowel koortjes (leuk!) als een solo doet (nog leuker!). Ook op All Is Burning komt Tirolien een stukje mee zingen, maar nu het laatste couplet. Een serieus goede toevoeging aan het geluid van Elephant Stone, waarbij ik hoop dat ze ook mee mag op tour. Andere hoogtepunten op het album zijn Child Of Nature, wat lekker heavy is en titelnummer Three Poisons met rammende drums en duistere teksten.
Op basis van de live-ervaring in Leeds had ik gehoopt op een experimenteler album, en ik ben op mijn wenken bediend. Meer sitar, meer experiment, iets donkerder, maar zonder die geweldige poppy feel van hun vorige album te verliezen. Hierdoor is het album zelfs nog een slag beter dan de tweede, iets wat ik eigenlijk niet voor mogelijk had gehouden.
Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds
* denotes required fields.
* denotes required fields.