Bram Tchaikovsky - Strange Man, Changed Man (1979)

Sara Smiles is nog een bescheiden hitje geweest. Vond ik een geweldig nummer trouwens. De rest zegt me niks.

Bram Tchaikovsky was het, met een V. Correctie onderweg.

Lekkere New Wave plaat die nu enigszins gedateerd klinkt. De single-mix van Sara Smiles, wat toch het prijsnummer blijft, was anders dan de mix die op de LP staat en als ik dit album ooit op CD tegenkom wil ik die single-mix er wel graag bij als bonus track

Ik las net op Amazon.co.uk dat dit album op 18-12-07 op CD uitkomt! En je kan ook al wat fragmentjes beluisteren.
Sara smiles is inderdaad fantastisch, de rest ken ik niet.

Ik hoorde Sarah Smiles laatst als mp3 en dit nummer klonk inderdaad anders, gladder, dan de single. Ik prijs mezelf nog altijd gelukkig dat ik een tijdje geleden de maxi-single tegenkwam. Prachtig nummer en zo'n 12" klinkt nog steeds fantastisch.

Dit album is inderdaad weer verkrijgbaar. Toch maar eens op zoek gaan...

Het blijft een ***** kraker : Sara Smiles !

De single uitvoering -

YouTube - Sarah Smiles

Net weer eens op LP gedraaid.
Erg 1979, heerlijk. Toch wel mijn tijd.

Gekocht op vinyl eerste keer gedraaid en voorlopig niet meb ding . Geef hem voorlopig 2.5 en zal hem deze week nog eens draaien en vooral luisteren naar Sarah Smiles!
Bram T is voor mij ook niet echt 'new wave' kan het moeilijk in een vakje plaatsen ? pop rock met new wave sausje erover ?

Na de tweede LP van The Motors ging Bram Tchaikovsky (ik weet niet of het zijn echte naam is) solo, met deze lekker rammelende, tamelijk ongeproduceerde LP als eerste resultaat.
De meestal met zijn tweeen gezongen (ook Micky Broadbent) nummers klinken behoorlijk als een Status Quo light, zonder het boogie-element.
Iedereen kent natuurlijk wel het hitje Sarah Smiles dat hier in een andere mix op staat dan op het singeltje.
Voor de rest is dit behoorlijk aanstekelijke uit de pubrock ge-evolueerde powerpop met een hoog meezing-gehalte.
U vindt hier de ultieme Status Quo-achtige versie van de evergreen I'm A Believer van Neil Diamond ook op.
Met de rest is ook weinig mis mee.
Opener Robber komt er meteen lekker in gevolgd door de in elkaar overgaande Strange Man, Changed Man en Lonely Dancer.
Ook Girl Of My Dreams is zo'n lekkere meezinger.
Het rusitge Lady Of The USA werd in Engeland wel een hit maar hier niet.
Turn On The Light sluit het op een Status Quo-achtige meeswingmanier af.
Eigenlijk een van de allerbeste powerpop albums van de late jaren 70.
Alles na 2 keer horen meezingbaar.
Geen skipmomenten, maar gelukkig gaat dat op een LP ook niet!
De twee latere platen van Bram waren helaas minder.
Op vinyl en nog steeds een dikke 4*

Tegelijk met het losbarsen van punk in Engeland begon ik met fanatiek luisteren naar Neerlands enige popzender op dat moment. We hebben het over oktober 1976 en Hilversum 3. Iedere dag had zijn eigen omroep, waarbij VARA (dinsdag), KRO (woensdag) en VPRO (vrijdagavond) de "betere" popmuziek draaiden, inclusief iéééts van de trends uit Londen.
Al luisterend en lezend (Muziekkrant Oor en Muziek Expres) leerde ik dat er behalve de heftige punk en new wave (punk maar dan zonder scheurende gitaren) een derde stroming was, zij het veel kleiner: pubrock. Die waren al sinds de eerste helft van de jaren '70 actief.
Pubrockers zaten tussen wal en schip: geen hardrock, geen punkrock en al zeker geen symfonische rock. Wél liedjes met kop en staart, melodie en compromisloze energie. Sommige van die groepen waren zelfs overgestapt op punk of new wave, zoals The Stranglers en Ian Dury & The Blockheads.

Er waren pubrockers die ook in Nederland de tip- of zelfs hitparades haalden. Mijn favoriete lijst in 1977: de Nationale Hitparade van de NOS op vrijdagmiddag, de perfecte start van het weekend: schooltas in een hoek smijten en muziek luisteren!.
Zo leerde ik namen kennen als Nick Lowe (Sound of Breaking Glass), Graham Parker & The Rumour (Don't Ask Me Questions), Dr. Feelgood (Milk and Alcohol), The Motors (het iets gepolijstere Airport), en in diezelfde categorie schaarde ik Manfred Mann's Earth Band (Blinded by the Light en Davy's on the Road Again), al hoort daar pophistorisch een ander labeltje op.
Om het nog ongewikkelder te maken: op de radio hoorde ik ook Born to Run (1975) van de Amerikaan Bruce Springsteen, wat zo voor pubrock kon doorgaan, zij het bombastischer geproduceerd. Kortom, al die labeltjes... Ik moest vaak wennen, veel leren en al luisterend onderscheiden waarom die grenzen werden getrokken.

Qua scheurende gitaren deden pubrockers eigenlijk niet onder voor punk. Bovendien waren de liedjes nét wat gevarieerder en melodieuzer. Het verwarrende was dat een groep als The Buzzcocks onder punk werd gerekend, maar eigenlijk net zo melodieus waren als pubrockers, zij het nét wat feller.
Ook met ouderwetse hardrock waren overeenkomsten. De gitaren op dit debuut van Tchaikovsky zijn namelijk net zo stevig als bij een Quo of The Damned, zo leerde ik van de (bijna) hits die deze groepen toentertijd in Nederland scoorden.

In 1979 kon ik onder het labeltje 'pubrock' toevoegen de naam van Bram Tchaikovsky (echte naam Peter Bramall): in de Tipparade van maart, eerst van Veronica maar nu bij de NCRV (!), klonk daar de prachtige melodie met aparte zangpartij en ronkende begeleiding van Sarah Smiles.
Na de eerste coronalockdown van 2020 gingen in juni de kringloopwinkels weer open. Daar kwam ik de maxisingle van Sarah Smiles tegen, het oorstrelertje dat ik sindsdien niet meer had gehoord maar evenmin was vergeten. Uiteraard uit de bak geplukt en thuis opgezet. En ja hoor, de melodie was niet versleten en de band gromde bijna Strangleriaans, na enige tijd vergezeld door een ijle synthesizer.
Zomer '22 kwam ik twee elpees van de groep tegen, dit Strange Man, Changed Man en Funland uit '81, die ik ook heb aangeschaft. Over Strange Man, waarop ook Sarah Smiles is te vinden met een iets ander intro, kan ik vertellen dat dit een heel aangenaam plaatje is. Tweestemmige zang op ieder nummer, consequent voorzien van ronkende gitaartjes. Eerlijke rock 'n' roll, geschikt voor iedere goede pub met welwillende of liever dove buren.
De muziek is consequent uptempo, op Lady from the USA na, dat ik daarom minder vind. Laat de groep maar knallen, met als andere favorieten Girl of My Dream dat kant 1 afsluit en de bijnapunk van slotlied Turn on the Light.

Voor de één is dit wellicht vlees noch vis, voor de ander best lekker. Op het kruispunt van Status Quo en The Buzzcocks (en qua meerstemmige zang, Crosby, Stills en Nash, noteer ik met enige overdrijving). Ja, die 'ander' ben ik: een 7,5 als schoolcijfer, wat ik uitdruk in 3,5 ster.

Dit album ken ik niet, maar de single Sarah smiles is er eentje die ik tot op de dag van vandaag koester. Inderdaad: simpele, maar melodieuze en zeer doeltreffende drie-akkoordenrock, die destijds zowel onder het kopje pubrock als new wave viel. Wat ik mis in je verhaal is dat Bram Tchaikovsky in eerste instantie bassist was van The Motors en later enkele soloplaten ging maken. Maar dat wordt hierboven ook al opgemerkt, dus dat gegeven zal je wel bekend zijn.

Ik ben opgegroeid in dezelfde tijd als jij en herken de begripsverwarring die nog wel eens wilde optreden. Maar ik herken ook de titels van andere pubrock- en new wave-bands die je noemt. Ian Dury & the Blaockheads, Graham Parker and the Rumour, Nick Lowe, maar ook een Squeeze, Joe Jackson of Elvis Costello, allemaal voeren ze mee op de nieuwe stroming. Ik kocht die ‘nieuwe’ muziek vrijwel allemaal op single, voorzover ze in de onderste regionen van de hit- of tiplijsten kwamen. Milk and alcohol van Dr. Feelgood deed bij ons niets, maar ik kocht het nummer in Engeland toen ik daar op een schoolvakantie was. Daar haalde dit geweldige nummer de top-10.

Airport van The Motors was met zijn dominante toetsen en lichte prog-touch eigenlijk een opvallend buitenbeentje, ook in het eigen repertoire van de band. Want de overige nummers lagen veel meer in het verlengde van de muziek van Bram Tchaikovsky: rechttoe-rechtaan pubrock, waarbij Status Quo nooit ver weg is. Ik merkte dat al eens op bij mijn beschrijving van het Greatest Hit(!) album van The Motors.

In mijn herinnering is de singleversie van Sarah smiles overigens wezenlijk anders dan de albumversie. Het is allebei vrij rudimentair opgenomen, maar ik vind toch de single aanzienlijk beter klinken.Die versie heb ik verder overigens nooit meer ergens aangetroffen, behalve dus op de originele vinylsingle (of in jouw geval: de maxisingle). Een reden te meer om hem te koesteren.

Ja, ex-Motors, maar had Dibbel al opgemerkt, dus daarom niet genoemd. Qua meerstemmige zang is er echter een duidelijke overeenkomst.
De singleversie van Sarah Smiles is de lekkerste!

En inderdaad, er waren veel meer newwavers die in de pubrock startten, zoals de namen die je noemde!