Jessie Ware - Tough Love (2014)

Een heel album is een tikkeltje te zoete pop voor mij, maar Want Your Feeling heeft toch wel hitpotentie!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jessie Ware - Tough Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse zangeres Jessie Ware imponeerde twee jaar geleden met het prachtige Devotion, waarop ze een brug wist te slaan tussen Soul II Soul en The Xx. Devotion koppelde toegankelijkheid aan avontuur en was, mede door de fantastische stem van Jessie Ware, uiteindelijk maar heel moeilijk te weerstaan.

Devotion was met name in het Verenig Koninkrijk zeer succesvol, waardoor Tough Love moet worden gezien als de altijd moeilijke tweede plaat na een succesvol debuut. Heel veel last lijkt Jessie Ware hier niet van te hebben gehad, want Tough Love treedt moeiteloos in de voetsporen van Devotion.

Op Tough Love gaat Jessie Ware verder waar Devotion ruim twee jaar geleden ophield al is er ook wel wat veranderd. Invloeden uit de mainstream pop hebben wat aan terrein gewonnen op de tweede plaat van de Britse zangeres en verder speelt Jessie Ware wat meer met haar stem en durft ze ook wat hoger te zingen.

Jessie Ware maakt nog altijd muziek die op opvallende wijze meerdere invloeden combineert. Uit de 90s zijn nog steeds flink wat invloeden van met name Soul II Soul, Whitney Houston (jaja) en Sade hoorbaar, maar Jessie Ware combineert deze invloeden met een instrumentarium dat zowel leent uit de moderne dancepop van het moment als uit de meer alternatieve elektronische muziek, wat zo nu en dan zeer verrassende resultaten oplevert.

Liefhebbers van pure singer-songwriters of van vintage soul zullen op Tough Love uiteindelijk te weinig van hun gading vinden, maar muziekliefhebbers die niet vies zijn van goed gemaakte popmuziek met een avontuurlijk randje zullen ook Tough Love weer omarmen.

Op Tough Love ontbreekt de verrassing van een achteraf bezien toch redelijk sensationeel debuut, maar Jessie Ware compenseert dit met betere songs en veelzijdigere zang. Tough Love is een heerlijk zwoele plaat. Het is een plaat die is voorzien van een gladde en glanzende coating, maar onder de oppervlakte laat Jessie Ware ook op Tough Love weer horen dat ze durft te experimenteren met een afwijkend instrumentarium of bijzondere zang.

Het roept bij de critici dit keer gemengde reacties op, maar wat mij betreft verdient Jessie Ware ook met Tough Love weer de superlatieven waarmee voor Devotion nog zo nadrukkelijk werd gestrooid.

Tough Love klinkt op het eerste gehoor misschien zo af en toe als een dertien in een dozijn popplaat, maar het is veel meer dan dat. Luister goed naar de bijzondere instrumentatie en je zit op het puntje van de stoel. Hetzelfde geldt voor de vocalen van Jessie Ware. De Britse zangeres treedt misschien makkelijk in de voetsporen van menig popprinses, maar laat bij net wat aandachtigere beluistering zoveel meer horen, zeker wanneer het gaat om doseren.

Tough Love is een heerlijk plaatje voor een lome zondagochtend met verrassend hoge temperaturen, maar het is ook een plaat waarop steeds weer wat nieuws is te horen en een plaat die veel avontuurlijker is dan je bij niet al te aandachtige beluistering zult vermoeden. Net als de recente plaat van Banks zal Tough Love het grote publiek weten te verleiden, maar heeft het ook genoeg te bieden voor de wat veeleisendere muziekliefhebber. Krijg je er geen genoeg van? Kies dan voor de luxe editie met een aantal extra tracks. Erwin Zijleman

Jessie Ware - Devotion (2012) vond ik echt geweldig, vandaar dat de verwachtingen voor dit album hooggespannen waren. Helaas worden deze niet ingelost.

Over het geheel gezien is het wel erg zoetsappig te noemen, waarschijnlijk dat de stemming iets te maken heeft met haar recentelijke trouwerij en het gedoe wat daaraan vooraf ging. Het album kabbelt eigenlijk maar wat voort zonder ergens bijzonder te worden. Alleen 'Champagne Kisses' en een paar bonusnummer vind ik nog de moeite waard.

Al met al een fikse teleurstelling t.o.v. haar debuut. Met uitzondering van enkele nummers zal ik dit waarschijnlijk niet meer in zijn geheel beluisteren.

3,0 Sterren.

Het stond in de sterren geschreven. Als een gouden featuring maakte ze naam, om met haar debuut definitief voor de faam te gaan. Een frisse popsound met tonnen soul en een eigenzinnige electronica-toets, Devotion bracht met zijn heerlijk catchy popmelodieën en een vet uitgelijnd alternatief randje het beste van beide werelden samen. Jessie Ware was voorbestemd een der groten worden.

Het stond in de sterren geschreven. De titeltrack klonk nog wel leuk, maar de daaropvolgende singles die het album voorafgingen, en dat waren er wel wat, waren eerder verontrustend smakeloos, hoe smaakvol het ook is ineengezet. En ja hoor, Jessie Ware schiet met dit tweede album haar eigen ster aan flarden.

Het probleem is dat er niet veel mis is met deze plaat. Aangenaam, gezelig op z’n best. Proper afgewerkt, op z’n minst. Braaf, veilig, alledaags en zooooooooo dodeijk saaaaaaai. Met je tweede luistert eindelijk de hele wereld naar je, en plots blijkt ze niets meer te vertellen te hebben. Op haar best weet ze nog de aandacht te trekken met de manier waarop, zoals de hogere stem in de opener of enkele producties die, halleluja, wat bruter klinken. Helaas moet je ook een hoop gezwijmel en wat plastieken strijkers slikken. Taking in Water, het zwarte schaap van haar debuut, is dan nooit ver weg.

Een weinig memorabel geheel, en dat ligt in de eerste plaats aan de ondermaatse songwriting, in de tweede plaats aan de grijze uitwerking (ondanks een toch niet onaardig producerslijstje). Dat ze haar volgende maar weer wat inhoud meegeeft, of Jessie Ware zal rap Jessie Who worden. Voila, een flauwe mop voor een flauw album, eigen schuld dikke bult. Tough love.

De devotion is ver te zoeken bij dit album. Hoewel ik er op zich geen moeite mee heb dat ze op veilig speelt, want deze plaat is een inferieure kloon van het debuut, is het jammer dat er niets te vinden is van dezelfde klasse als bijvoorbeeld “Wildest Moments” of “Night Light”. De tamelijk vlakke uitvoering van de nummers, zowel op vocaal als productioneel vlak, staat me ook wat tegen. Hier en daar is er wel wat leuks te vinden dat het niveau van het debuut weet te benaderen, zoals “Cruel”, “Sweetest Song” of het titelnummer, en het album is over de gehele linie zeker vermakelijk, maar ja, waarom zou je ‘m uit de kast trekken als je ook het debuut met vrijwel alleen maar hoogtepunten kan beluisteren? Toch een kleine tegenvaller wat mij betreft.

Volledig de hemel ingeschreven, dat werd Jessie Ware bij haar eigenzinnige debuut. De combinatie van soul, electronics en pop ging er bij velen in als zoete koek. De SBTRKT zangeres is nu terug met een opvolger en een opvolger is vaak jezelf begeven op glad ijs vol met wakken. Hoe glad was het ijs voor Jessie Ware?

Vanaf de eerste noten van opener Tough Love horen we al dat Jessie in ieder geval doorgaat waar ze geëindigd is. Qua stijl in ieder geval. Nummer is ook sterk. Een soort van beklemmend en sfeervol tegelijkertijd. Dat laat ze wat los op You&I. Hier gaat ze meer voor popkant van haar stijl en speelt ze stilletjes toe op wat hitpotentie, want dat is zeker terug te vinden in dit nummer. Écht enthousiast wordt ik van Cruel. Laat ik daar simpel over zijn: dat nummer moet je zelf beluisteren om te ervaren waarom ik er zo positief over ben. Jessie Ware op haar top.

Met Say You Love Me onderzoekt ze de wetten van de ballad, met koortje en al. Vocaal sterk, maar over de gehele linie een toch wat tegenvallend nummer. En ook de warme sound op Sweetest Song kan het nummer niet redden. Het is duidelijk dat Ware toch wat teveel op de veilige modus stond ingesteld bij het opnemen van dit album. De sound komt mij wat toegankelijker over dan op Devotion. Vocaal is het allemaal nog steeds dik in orde. Luister bijvoorbeeld maar naar Kind Of en Want Your Feeling (disco invloeden). Om via de pop ballad Pieces door te gaan in het mooie tweeluik Keep on Lying en Champagne Kisses. Het album sluit dan af met het sterk geproduceerde Desire.

Om eerlijk te zijn hink ik een beetje op twee gedachten door dit album. Aan de ene kant kan ik nog steeds heel enthousiast worden van de sound van Jessie Ware. Ze zet ook op dit album die sound vaak heel goed neer. Maar aan de andere kant komt deze nieuwe plaat ook wat te gemakzuchtig over. Ik heb het gevoel dat ze er veel meer uit had kunnen halen en dat ze teveel op safe heeft gespeeld.

(bron: Opus de Soul)

n 2012 debuteert Ware met het volwassen 'Devotion'. Op de opvolger concentreert ze zich minder op de teksten en productie. 'Tough Love' heeft juist alles te maken met sfeer en is daarom ook een stuk toegankelijker.

Geweldig album. K word er helemaal zen van. ?