Erlend Øye - Legao (2014)

Erlend Øye kennen we allemaal als die ietwat slungelige kerel met grote bril uit Kings of Convenience, een duo dat aangename en vooral rustige gitaar luisterliedjes maakt.

Met Unrest maakte hij 11 jaar geleden zijn solo-debuut: het bleek een beetje Kings of Convenience op de electro toer en dat pakte prima uit.

Øye had in de vorm van The Whitest Boy Alive nog een andere manier om zich muzikaal te uiten en nu is het de beurt aan Legao.

De warme stem is gebleven, de lieve popliedjes ook maar het sausje bevalt me niet. Hier en daar een Simon & Garfunkel-achtige toon (Who Do You Report To) en dat kan er mee door maar al die tropisch klinkende pop-reggae deuntjes doen me iets te veel denken aan Boy George's Everything I Own en daar heb ik het niet zo op. Dit komt door zijn samenwerking met de reggae band Hjalmar.
Daarbij hebben we de zomer nu wel gehad en heb ik helemaal geen zin in dit soort zorgeloze niets aan de hand deuntjes. Jens Lekman doet dit dan beter en nu de herfst zich aankondigt zet ik liever Kings of Convenience op.

Gevalletje jammer voor mij. Legao is wat mij betreft de minste van al zijn werkjes.

Ik zit eigenlijk nog steeds te wachten op een Italiaanse plaat. La Prima Estate vind ik echt een tof, zomers nummer.

Oei, wat een waardeloos album

Haalt niet het niveau van the Whitest Boy Alive en Kings of Convenience, maar toch wel een lekker plaatje.

Heb "Legao" beluisterd en ben het met Aerodynamic eens: zorgeloze niets aan de hand deuntjes. Ik vroeg me op een gegeven moment af of mijn player op 'repeat' stond, maar nee het zoveelste volgens hetzelfde stramien opgebouwde liedje. Geen album dat beklijft.

“Garota” is wat mij betreft één van dé zomernummers van 2014. Vooral het - relatief - trage tempo in combinatie met dat broeierige, tropische geluid maakt het zo’n onweerstaanbaar nummer. Helaas is ‘ie ook meteen het enige hoogtepunt op “Legao”. De overige nummers zijn wellicht veelal in eenzelfde stijl, maar wekken niet hetzelfde gevoel op als de voornoemde single. Althans, niet bij mij. De rest klinkt overwegend suf (“Who Do You Report To” of dat blije deuntje van “Save Some Loving” bijvoorbeeld). Het lijkt wel een soort van easy listening pop of zo. Gemiste kans ook om “La Prima Estate” niet op het album te zetten; dat nummer had het album halverwege echt kunnen laten opleven, want nu is het allemaal zo voortkabbelend.

Lies Become Part of Who You Are, mooi!:) Doet me weer wat meer denken aan zijn Kings en Whitest Boy werk. Mooie eenvoudige melodieën, een beetje sombere ondertoon, maar ook weer niet.

Samen met Garota wel het beste van deze plaat na een paar keer luisteren.