Jhené Aiko - Souled Out (2014)

Na de eerste luisterbeurt vind ik haar stem persoonlijk te saai om een heel album te vullen. Misschien dat ik mij nog wel waag aan een volgende maar ik betwijfel of dat mijn gevoel zal veranderen.

Het is inderdaad misschien soms iets te saai, maar het blijven voor mij stuk voor stuk prachtige nummers. Het scheelde misschien ook al dat mij al een aantal tracks bekend waren.

Goh die uithalen van haar op Pretty Bird, prachtig

Inderdaad. Had gehoopt op een album met veel featuring's van rappers, helaas. Vind haar stem op hooks perfect, maar doet inderdaad tekort om een heel album te vullen.

Deze dame schijnt dé nieuwe ster op het gebied van de R&B-muziek te zijn. Reden genoeg al om eens naar haar muziek te luisteren. Er was al een EP uit, maar toen ik zag dat dit jaar debuutalbum uit was gekomen was de keuze voor die plaat heel makkelijk. En zo hoorde ik dus met het beluisteren van Souled Out voor het eerst muziek van deze nieuwe grote “ster” in de R&B.

Het album opent met Limbo Limbo Limbo. En de sound van deze song is vast heel erg hip. Allemaal leuk en wel, maar dat doet er niks aan af dat dit nummer mij heel erg weinig doet. Dat komt vooral door de nogal vlakke zang van Aiko. Opvolgend Ways kan daar weinig aan veranderen. Het lijkt wel of ze geen zin heeft, zo sloom en energieloos klinkt haar stem. En dat gaat nog wel een paar nummers zo door. To Love and Die, Spotless Mind, It’s Cool en Lying King, het is allemaal niet om over te houden. Ik vind het persoonlijk vrij ongelooflijk dat dit voorkomt. Totaal inspiratieloze producties, al niet gesproken over de zangeres. Een nieuwe ster zou ze dan misschien mogen zijn, maar die schijnt nergens. Ik kan vooralsnog geen klein sprankeltje licht ontdekken.
Met Wading wordt het dan wel weer wat beter, maar is de vraag of dit vooral ligt aan de slechte kwaliteit van voorgaande songs of dat gewoon écht een goed nummer is. Ik vrees wellicht voor het eerste, want deze moeilijke zit wordt ook weer bekrachtigd met The Pressure. Naast Wading is er ook nog een sprankje hoop met Brave. Dat komt vooral door de bijzondere aardige productie die dit nummer kenmerkt. Veel verder komen we niet.
Op Eternal Sunshine zingt ze het eigenlijk zelf al “Only the k** thing.” Nou dat is deze plaat zeker. Bij Promises denk ik: “moet dat zo saai?” En bij afsluiter Pretty Bird geef ik het definitief op. Helaas moet ik zeggen dat ik persoonlijk nog niet zo’n slechte plaat in 2014 heb gehoord als deze.

(bron: Opus de Soul)

Ik had hier ook iets meer van verwacht, ik vond de voorganger (EP - sail out) dan ook een stuk beter.
Ik vind dit album een beetje zoetsappig, zeikerig en vol zitten met herhalingen.

Wat in het begin nog enigszins vernieuwend voor me was, de stijl waarmee ze zingt danwel bijna voordraagt, begint nu wat te irriteren.

De beats zijn wel relaxt, maar ook wat minder heb ik het idee, gitaartje hier en daar erbij en soms wat overdreven strings. Hm, nee. W.A.Y.S vind ik nog wel oké, en op de achtergrond zonder al teveel aandacht luistert het album nog wel enigszins weg, maar ook niet echt meer dan dat.

Reijersen, misschien kun je de EP nog eens proberen, die is wel beduidend beter, tenzij haar vocals je sowieso voor geen meter liggen, dan zou ik daar ook niet aan beginnen . Het is in ieder geval een stuk minder saaie plaat, meer afwisseling, ook met andere rappers. Voor R&B best wel ok.

Jhené Aiko is nu al één van de belangrijkste r&b-artiesten van dit moment. Van haar unieke talent kon al geproefd worden op mixtapes, festivals en nummers van andere artiesten. De hoge verwachtingen voor haar debuutalbum maakt Jhené Aiko moeiteloos waar. Op "Souled Out" creëert de zangeres een totaal eigen wereld.