Find Hope in Darkness - De Schaduw van de Nacht (2014)

Enorm bedankt!
Om nog even in te pikken over die field recordings, is idd vrij eigen in het genre.
Ik gebruik het om nog meer die filmsfeer op te roepen, aangezien ik zoals ik al zei altijd begin met een concept/verhaal. Bv. de laatste 2 zie ik echt als een geheel. De vlucht van alles, de metro/trein die je de hele tijd hoort met daarover de regen. En dan bij het arriveren van je bestemming de regen die langzaam stopt en een wat vrolijker eind. Maar ik begrijp zeker dat dit wat makkelijk klinkt.

TOTAAL niet, voor mijn part. Spreekt mij dan weer aan...

Idem hier.

Vooral je laatste track is erg mooi, daar waan ik mijzelf wel in de dichte ochtend mist terwijl de zon langzaam begint op te komen. Voor de rest vind ik vooral het sferische wat je in je muziek doet mooi, dat trekt me wel. Maar beats zoals je deze inzet in 'That Night He Was Murdered in the Woods' zorgen er voor dat mijn tenen krom gaan staan. Daarnaast moet ik eerlijk toegeven dat dit mijn genre totaal niet is, maar zo nu en dan iets kan ik wel waarderen.

Bedankt!
Ja, ik zei het toevallig eerder deze avond nog, aangezien ik geen sterk muzikant/producer ben probeer ik vooral de nadruk op de sfeer en het verhaal te leggen. Iets wat ik ook vooral zoek in muziek. Dat je 'That Night' niet goed vindt kan ik zeker inkomen, zelf heb ik ook lang getwijfeld maar naar een tijd vond ik dat het toch zijn plaats verdiende.

Glenn, heb hem vanavond eens beluisterd en had wat tijd over om een stukje te tikken. Hij dus mijn 'two cent's worth':

Artwork: Mooi, stemmig, erg Belgisch ook, als ik dat mag zeggen.

Tuktak: haha

Titels: niet al te poëtisch, lijkt vooral allemaal zo getormenteerd mogelijk te willen klinken. 'That night he was murdered in the woods?' Wel props dat je nu ook Nederlandse titels gebruikt.

De Eeuwige Slaap: normaal ben ik niet zo van dit soort ambienteske sferen, maar als intro voor wat er komen gaat is het denk ik goed gekozen, en net enigmatisch genoeg om niet te gaan vervelen.

That night he was murdered in the woods: Er komt wat actie in de vorm van een soort Autechre beat die nieuwe lappen industrial ambient afwisselt (urban ambient is misschien een betere term), de beat is intelligent en tegendraads, maar daarom doet het -zeker vanaf de tweede keer- ook een beetje aan als een stijloefening. Beter is het lange outro waar ik zo lang blijf verwachten dat er iets gaat komen, dat de desolaatheid uiteindelijk me bijna als vanzelf overvalt. Knap gedaan.

Lost: een beklemmend en claustrofobisch begin, iets dat een donker beest uit een nachtmerrie kan zijn maar ook een random geluid van een oude machine in een fabriek? Dan valt een lome beat in die de donkere sfeer wat afzwakt. Ik snap dat je op dit punt in de EP wat ritme erin wilt houden maar ik had liever gezien dat je deze track naar een ander plan had getild.

Leaving: waarmee ik op mijn wenken wordt bediend, hier geen beat te bekennen en alleen maar vreemde urban soundscape met donkere synths. Dat laatste en de regen gaat op een gegeven moment wel een beetje tegenstaan, is daar geen alternatief voor? Sowieso had de track van mij wel wat korter mogen duren.

Aankomst in de Vroege Ochtend: We eindigen met een soort modern toongedicht, of letterlijk een hoorspel, waarbij er precies lijkt te gebeuren wat er in de titel staat. Maar dan komen daar die nare synths weer tussendoor. Dat bijna achteloze beatje op het einde is dan wel juist weer leuk omdat het niet echt te plaatsen is, en daarmee juist in al zijn onopvallendheid de track ontregelt. Dat abrupte einde is ook tof.

Eindoordeel: Een EP die op zijn beste momenten jeukt aan de zwartgalligste kantjes van het alledaagse opgesloten zitten in je eigen hoofd, maar op zijn minste momenten de creativiteit mist om de luisteraar bij de lurven vast te houden als hij eenmaal vastgepakt heeft.

Ongevraagd advies: Het gaat het vaakst mis met de muziek op het moment dat er beats en synths aan te pas komen. Om nog beter de kern van je ideeën tot zijn recht te laten komen moet je er eigenlijk nog meer schijt aan hebben aan genres en verwachtingen en alleen maar rekening houden met hoe je de track het beste recht doet. Ook zou je sonische palet nog wel wat groter mogen. Ik dacht soms met weemoed aan muzikanten die de grenzen verlegden van wat voor geluiden in een nummer kunnen worden verwerkt, bijv Matthew Herbert (check zijn 'Bodily Functions) of zelfs zoiets als My Life In The Bush Of Ghosts. Mensen met meer verstand van electronica en ambient (zoals jijzelf trouwens) kunnen vast nog betere voorbeelden geven.

Sterren: 2,5*

Disclaimers: Op basis van één luisterbeurt. Mogelijkerwijs dat iemand met meer affiniteit voor dit soort muziek er een hoger cijfer voor zou moeten geven, want bij vlagen is het helemaal niet beroerd.

Industrieel en wat na-apocalyptisch artwork. Daar hou ik van. En het past perfect bij je onheilspellende muziek.
Je muziek: De intro vind ik veel te lang. Zoals het toewerkt naar het 2e nummer vind ik wel weer mooi. Maar dan die beats van het 2e nummer. Het verwart me. Mn gevoel zegt dat het niet klopt. Maar wie ben ik, toondoof, aritmisch en motorisch gestoord. Toch blijf ik op 1 of andere manier luisteren. Het is niet lelijk maar ook weer niet wonderschoon. Wel intrigerend en dat is knap. Opgefokte op hol geslagen beats afgewisseld met die rust. Het heeft wat spannends. Maar helaas geen klapper aan het einde. Het geluid sterft. Om langzaam bij het derde nummer weer te ontwaken. Niet zo heftig. Maar wel puur met een mooie melodie van het percussiewerk.
Ook het 4e nummer vind ik te lang. Een herhaling van zetten. De sfeer die je neerzet is hier ook weer spannend. Maar daar blijft het bij. Er mag wel wat meer spanning in. Ik bedoel het kabbelt maar wat voort ipv dat het ergens naar toe bouwt. Dit hoort misschien ook wel bij ambient. Maar het mag van mij wat meer verassen. Na een minuut of 2 weet ik het wel.
Ook bij het laatste nummer die onheilspellende sfeer. En ook hier aan het einde even een mooie melodie. Helaas te kort en ietwat afgeraffeld klinkend.
Al met al vind ik het weer erg knap gedaan zoals je orde in chaos schept maar het mag wel wat meer verassen wat mij betreft.

Hieronder de eerste 2 tracks van het mixalbum Mut@ge Mix@ge van je landgenoten Front242. Ik moest hier direct aan denken toen ik je plaat luisterde. Wellicht ter inspiratie
Front 242 Rhytm of Time (Mi...
Front 242 Hapiness (Mix by ...

Kijk eens aan, de voorpagina is gehaald. Gaat lekker! Vannacht even met koptelefoon op geluisterd. Dan komt hij toch wel het best tot zijn recht.

Edit: dat waren slechts de 15 minutes of musicmetervoorpaginafame... nu alweer weg.

Ah, een album van een user ! Nou vind ik dat al heel wat, dus ben wel nieuwsgierig en zal het ook zeker even beluisteren.

@Sandokan: ik snap je associatie met "My Life In The Bush Of Ghosts", maar dan vooral bij de track Lost. Bij "Aankomst...." is de overgang naar de beat iets te abrupt, daardoor verdwijnt de sfeer te snel

Overall heel knap, mijn zoon van 15 frot ook wel eens wat in elkaar, maar zeker niet op dit niveau.

Helaas mis ik bij de andere tracks de koppeling naar ritme of melodie (daar waar dat bij Eno/Byrne wel gebeurt) en daardoor niet echt mijn ding

Blijf het wel een prestatie vinden

Bedankt allen, voor de opbouwende feedback! Leuk dat de meesten echt een lang bericht gaan typen, enorm bedankt!
Ik vind het alleen jammer oceanvolta een 1,5* achterlaat zonder een berichtje na te laten, het is zeker verstaanbaar dat je dit absoluut niet goed of slecht kunt vinden, zelf ben ik ook enorm kritisch over mijn werk maar misschien kan het nut hebben om te zeggen waar je vindt dat er nog aan gewerkt kan worden. Misschien kan ik dit dan ook meenemen voor de toekomst.

Uiteraard is het veel consistenter qua sound dan Darkness Overwhelms, maar sowieso klinkt dit veel gefocuster, subtieler en gewoon volwassener. Dat heeft er natuurlijk ook mee te maken dat dit erg op ambient gericht is en daardoor automatisch meer een geheel vormt. Daar is overigens niets mis mee. Het enige dat nog mist is iets dat dit écht memorabel maakt. Maar dat komt denk ik nog wel. Als je zo doorgaat maak je in no time een electronicplaat die ik echt gewoon heel vet vind, denk ik. Ik ben vooral benieuwd of je in de toekomst toch wat meer je andere stijlen, zoals breakcore, aan deze sfeer weet toe te voegen voor meer afwisseling en wellicht spanning, maar deze volwassenheid en subtiliteit behoudt en het meer gefocust en als geheel kan doen laten klinken dan de voorganger van dit plaatje.

Maar goed: heel veel complimenten. Wel blijf ik vinden dat het een idee is om naar je titels te kijken. Niet dat het daar nou echt om gaat, maar deze zijn vaak wel heel makkelijk gekozen en komen op mij een beetje plat over.

Yep, een ander album. Iets wat mooi bij MFR past en waar ik zeer tevreden over ben. Binnenkort meer info.

Leaving vind ik best goed, denk dat je BJ Nilsen ook wel kunt waarderen want daar doet Leaving me wel wat aan denken.
De rest is ook wel redelijk alleen die breaks erdoor doen een beetje gekunsteld aan en klinken een beetje plat. Maar verder goed bezig hoor!

Ineens op een zomerse avond krijg ik een berichtje op de FB-chat en wel van Glenn dat zijn nieuwe album te beluisteren is. Uit het verleden wist ik wel dat hij zich wat in de electronic/ambient hoek begaf en voor nieuwe muziek uit die hoek ben ik altijd wel te vinden.

Na het album min of meer twee keer gehoord te hebben kan ik wel zeggen dat we hier te maken met een veelbelovende jonge artiest.

In deze categorie muziek, zoals ik het dan maar even noem, balanceer je al snel op dunne scheidslijn tussen sfeervol en saai. Nou dit album mag gerust sfeervol en spannend genoemd worden.

De eerste track doet aan Deaf Center denken en bevalt mij dan ook gelijk het beste. Op track 2 komen ineens hele andere (Burial) invloeden om de hoek kijken en ook dit bevalt mij weer prima. Op track 3 en 5 hoor ik hier en daar wat invloeden van Bvdub a.k.a. Brock van Wey, wat minder spanning, meer gewoon heerlijke relaxte muziek.

Met track 4 kan ik wat minder, de achtergrondgeluiden overheersen en verder is de track iets te lang.

Al met al een geslaagde luistersessie. Als je op zo'n jonge leeftijd al zulke boeiende muziek kan maken dan kan het bijna niet anders dat er nog mooie dingen zullen volgen. Voor nu een 3,5 met kans op meer.

Net voor de eerste keer beluisterd en er zit echt veel vooruitgang in. Darkness Overwhelms was echt een potpourri aan verschillende stijlen, heel erg oriënterend, De Schaduw Van De Nacht is meer coherent en gefocust. De beats zitten dit keer goed op zijn plek bij That Night He Was Murdered in the Woods, maar die heb je niet eens nodig. De sfeer staat gewoon stevig en die begint Glenn steeds beter muzikaal toe te passen. De lange en wazige ambientintroductie met lichte hoge geluiden vond ik wel gaaf en heeft echt een doezeleffect en volgens mij was dat de bedoeling.

Bedankt allemaal!
Fijn om te horen!

De EP start veelbelovend met 'De Eeuwige Slaap', een prima beatloze ambient track die ook gelijk sfeerbepalend is voor wat er nog komen gaat. Voor 'That Night...' worden er wat idm- achtige beats uit de kast getrokken, die helaas nogal vlak klinken en afbreuk doen aan het nummer. Hier mist wat dynamiek en richting. 'Lost' gaat verder waar 'De Eeuwige Slaap' ophield en doet ergens denken aan het geluid op de Octane soundtrack van Orbital. Het ontbeert 'Leaving' niet aan dynamiek, maar wel aan spanning. Het nummer kabbelt rustig voort zonder enige verrassingen. Dit zou een prima nummer zijn om in de tweede helft uit te pakken met ratelende breakbeats. Het nummer deed me wel met weemoed terugdenken aan het geniale Orb album 'Orbus Terrarum'. Afsluiter 'Aankomst in de Vroege Ochtend' begint met vroege vogels en loopgeluiden. Daarna wordt de ambient weer opgepakt en horen we zelfs een house beat. Het is niet storend, maar zoals eerder gezegd onbreekt het hier ook weer aan richting. De house beat verdwijnt net zo snel weer van het toneel als ze is gekomen en daarna wordt het nummer abrupt afgekapt, alsof de inspiratie op was. Het doet eerlijk gezegd een beetje afgeraffeld aan.

Ik hoor zeker verbetering ten opzichte van je eerste langspeler, maar zorg ervoor dat je nummers meer richting krijgen, een einddoel. Nu kabbelen sommige nummers een beetje doelloos in de rondte, wat afbreuk doet aan de kwaliteit. Gaandeweg verliest de luisteraar daardoor ook zijn aandachtsspanne en focus. Probeer het spannend en verrassend te houden.

Heb m'n luisterbeurt erop zitten. Allereerst complimenten voor het artwork. Past goed bij de muziek.

De opener deed me heel erg denken aan Deafcenter. De sound creëert een zelfde soort monolitische grootsheid, maar dan zonder de fieldrecordings. De wave is erg fraai maar er zit ietwat te weinig variatie in het nummer zelf om zijn lengte waard te zijn. Track twee schoot mij helaas genoeg wat in het verkeerde keelgat. De breakbeats staan in een vreemd contrast met de organische geluiden. Beide lijken niet goed samen te gaan. Ze doen af aan je sound en de sfeer die je probeert te scheppen. Het wordt gelukkig dubbel en dwars goed gemaakt met de derde track. Hoewel de regensample misschien wat cheesy is, is het vooral de outro die mij naar adem deed happen. De track voelt echt af zonder onnodige elementen toe te voegen. Hier laat je je potentie horen. Ga zo door! Zelfde geld voor de afsluiter. Zeer fraai gebruik van samples en een prachtige melodie.

Na je eerste album is het duidelijk hoorbaar dat je stappen neemt. De nummers gaan vloeiend in elkaar over en voelen minder geknutseld aan. De warme geluiden van de laatste twee tracks zijn zeker memorabel. Als ik je een tip mag geven: Focus op beatloze ambient en laat de breakcore varen.

Bedankt beiden!
Ja, ik had me idd toch al voorgenomen tijdens het maken van de EP om nog eens een breakcore track te maken die meer in de sfeer past dan Dying In The Rain deed maar het daarna wel te laten varen en puur op die Ambient/IDM te gaan focussen, en IDM vooral hoe je het dan op de afsluiter hoort of nog meer zoals de tracks die de EP niet hebben gehaald maar die binnenkort wel op Soundcloud verschijnen.

Ik denk dat het voor jou een goeie luisterervaring en verrijking van kennis zal zijn om je eens te wagen aan Lifeforms van The Future Sound of London, Stalker van Robert Rich en B. Lustmord en 30 Days of Night van Brian Reitzell. Drie totaal verschillende ambient albums die geluidshalve toch erg interessant zijn.

Linkje: Recensie: Find Hope In Darkness – De Schaduw Van De Nacht (EP) | Belgian Music - belgian-music.net

De piepjonge Gentenaar Glenn Dick bracht vorig jaar zijn veelbelovende debuut Darkness Overwhelms uit. Op dat album combineerde hij met succes elementen van EDM, breakcore, ambient en postrock. Niet elke song was even geslaagd, maar zijn muzikale talent hoorde je duidelijk doorsijpelen. Op De Schaduw Van De Nacht duikt Glenn vooral dieper de ambient in. De beatloze Opener De Eeuwige Slaap zet meteen de toon met zijn duistere, kille en ietwat industriële sfeer. De albumhoes is dan ook een mooie weergave van de beelden die Glenn op ons netvlies tracht te brengen. That Night He Was Murdered In The Woods – er wordt gebruik gemaakt van zowel Nederlandstalige als Engelstalige songtitels – begint met een tegendraads ritme dat je opzadelt met een ongemakkelijk gevoel. De outro die opnieuw bestaat uit kille waves weet de onbehaaglijke sfeer perfect vast te houden en grijpt je zonder genade bij je nekvel.

De drone in Lost is vervolgens bloedmooi en heeft eigenlijk weinig of geen behoefte aan de melodie die er na een minuut overgegoten wordt. De plaat verliest hier zijn minimale karakter wat enigszins jammer is. De aanhoudende regen die je hoort in Leaving is misschien wat te voor de hand liggend, maar voor de rest is dit een wondermooie compositie waarin de ambient weer de overhand neemt. Er gebeurt vanalles en het blijkt een enorm onrustige nacht te zijn, waarbij de insomnia achter elke hoek gluurt. De uitmuntend gekozen field recordings/ samples van pratende mensen doen hun duit in het zakje en verhogen de beklemmende sfeer nog meer. Tijdens afsluiter Aankomst In De Vroege Morgen is de nacht gelukkig weer voorbij. De eerste zonnestralen van de dag en het gefluit van enkele vogels zorgen voor heroplevende hoop. De luchtige en wat gekunstelde beat die er halverwege inkomt had Glenn echter beter achterwege kunnen laten wegens iets te gemakkelijk effectbejag.

De Schaduw Van De Nacht is een meer gefocuste plaat dan zijn voorganger geworden, maar zou toch gebaat geweest zijn bij een nog minimalere aanpak. De progressie is echter duidelijk merkbaar en dat is dan weer veelbelovend.