Embrace - Embrace (1987)

Briljante plaat, tevens essentieel. Embrace was samen met o.a. Rites Of Spring één van de eerste bands in het emo-genre, tegenwoordig bevolkt door derderangs poppunkers van het niveau 'geen niveau'. Embrace houdt zowel chronologisch als muzikaal min of meer het midden tussen Minor Threat en Fugazi; in vergelijking met McKaye's oude band raast de band in een wat lagere versnelling verder, maar bevat nog wel een rauwheid die later Fugazi wat mij betreft wat mist. De drums van Igor Hansen staan opvallend hoog in de mix, maar dit werkt bijzonder goed waar je misschien anders zou verwachten. Tel daarbij op de uitstekende teksten van McKaye en zijn intense voordracht ervan en je hebt één van de hoogtepunten van het Dischord label.

Hier sta ik lijnrecht tegenover. De nummers lijken raken me helemaal niet, ik hoor geen basdrum. Het gitaarspel zorgt ervoor dat ik deze plaat niet het minimum geef.

met zo'n geniaal nummer als money kun je deze plaat tog geen 1 geven!?!?!

Vind je? Ik vind dit bijna poppy, en Fugazi juist veel rauwer. Zit hier ook een lief chorusje op de gitaren die het licht verteerbaar maakt

Ik vind Ian McKaye bij Minor Threat en Fugazi echt fantastisch, maar het emojasje dat hij zichzelf hier aanmeet staat hem niet, vind ik. Hij heeft nooit hoogstaand poëtisch talent gehad, maar dat is juist zijn charme: de no-nonsense directheid van zijn teksten. Nu hij het hier over een persoonlijke 'wat is het leven toch kut'-boeg gooit pakt het echter minder uit wat mij betreft. Ook vocaal gezien hoor ik hem liever boos en gefrustreerd dan zielig en gefrustreerd, al zijn er trouwens ook momenten te vinden waarop het wel werkt. Verder is dit een prima punkplaatje met een fijne, gedreven instrumentatie waardoor ik het uitstekend beluisterbaar vind, maar wat dit plaatje niet doet is mij echt raken, en dat is bij dit soort muziek wel het idee. Daardoor zie ik het niet als een topper.