Flying Lotus - You're Dead! (2014)

Zeer oneens.

Dat het 'tof' is en typisch FlyLo staat buiten kijf. Ik zoek echter nog naar een moment waarop ik echt zin heb om deze plaat te luisteren. Na meerdere luisterbeurten springen alsnog 'Never Catch Me' en 'Coronus, The Terminator' eruit. De rest van het album lijkt op dit moment alsnog op filler. De hardbop elementen komen voor mij vrij anoniem over, evenals de ietwat foute progrock/fusion stukken waarmee de plaat opent.

You're Dead! is een jazz-plaat met een elektronisch pak aan (of stiekem andersom?) die van hot naar her springt, desalniettemin vind ik er weinig aan. Ben geen fan van die jazzy sound en op een spannend loopje hier en daar na kan het me derhalve weinig bekoren. Het is inderdaad dynamisch en er gebeurt veel, maar mij pakt het niet en weet het niet te boeien.

"Dead Man's Tetris" en "Coronus, The Terminator" zijn nog mijn favorieten. Er zijn echter 17 andere nummers die mij niet op de goede manier weten te raken (geïrriteerd worden is immers ook geraakt worden) en daar gaat het uiteindelijk toch om in kunst en daarmee muziek, emotie.

Ik vind dit echt een beregoede plaat. Kleurrijk, dynamisch, origineel. Experimenteel en virtuoos maar toch toegankelijk. Wat is er dan eigenlijk 'fout' aan die prog/fusion stukken? Als het nou een flauwe herhalingsoefening zou zijn, maar dat is het toch zeker niet.

FlyLo komt altijd zo hard de speakers uitblazen.

Samen met FkA twigs hoogtepunt van het jaar.

Twee weken terug schreef ik over de (voorlopige) jazz-plaat van het jaar: Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra. Lijkt misschien vergezocht dat ik de recensie van de nieuwe plaat van het elektronische/instrumentale hip-hop wonderkind Flying Lotus (a.k.a. FlyLo ofwel Steven Ellison) daarmee begin, maar zo ver liggen beide platen niet uit elkaar. Ten eerste was die plaat van Halsall een ode aan Alice Coltrane, de moeder van de spirituele jazz, en de (groot)tante van FlyLo. Ten tweede straalt deze vierde plaat van FlyLo een zelfde soort spirituele sfeer uit als die platen van de familie Coltrane en Halsall. Maar You're Dead! is meer dan dat: het is een futuristische én experimentele plaat die perfect gebruik maakt van de huidige technologieën: een fusion-jazz plaat van de toekomst.

You're Dead! is een album zoals we die van FlyLo onderhand kennen: korte nummers met ontzettend veel creativiteit, samples, gast-rappers, gast-instrumentalisten en invloeden vanuit de jazz, electronica, avant-grade, soul, hip-hop en pop. Zo horen we Kendrick Lamar langskomen op het Never Catch Me, Snoop Dogg op Dead Man's Tetris, Herbie Hancock op het futuristische jazz-fusion stuk Tesla en neemt Thundercat de heerlijke baslijntjes voor zijn rekening. En dat alles nadat het album opent met een naargeestige drone, die je als luisteraar meteen wegzet in een illuster en futuristisch hiernamaals. You're Dead! is dan ook een bevreemdende plaat; álles komt er wel op voor en er is hier ook meer dan ooit op FlyLo zijn platen ruimte voor free-jazz passages. Dat maakt het album een lastig te doorgronden plaat, maar de lengte van de nummers én van de plaat zelf maakt veel goed. Met slechts 38 minuten, en veel van die flarden aan muziekinvloeden, is You're Dead! precies lang genoeg en een heerlijk kleurenpallet waarin FlyLo al zijn klasse toont.

You're Dead! is precies de FlyLo die ik wil horen. We horen die heerlijke bezwerende spirituele jazz waar ik zo van houd, en hij vliegt wat minder vaak uit de bocht met bevreemdende en vage elektronische passages en bliepjes. Soms is het allemaal wel wat teveel van het goede, en zorgen de korte nummers er ook voor dat er weinig blijft hangen. Maar wat boven komt drijven, is dat deze plaat wellicht precies verkondigt hoe het in het hiernamaals zou klinken, als ze daar synthesizers, feedback, speakers, laptops en mengpanelen zouden hebben.
Pat-sounds: Album Flying Lotus - You're Dead! (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Dit is een haast dialectische samensmelting van Cosmogramma en Until the Quiet Comes, welke een hoger niveau bereikt dan beide platen. Één van de beste albums van dit jaar.

... Waarbij ik vergeten ben te melden dat dit album tekort schiet in het uitwerken van ideeën. Volgende album mag wel weer wat langer. You're Dead blijft vanwege haar korte duur en korte nummers daarom niet echt plakken.

Die clip van Coronus, the Terminator is ook weer geweldig.

Half jaartje verder en de plaat is wel verder gaan groeien. Meer waardering voor gekregen.

Ik ken nu inmiddels toch vier albums van deze man. En na verloop van tijd herken je wel patronen in zijn muziek en ga je vergelijkingen maken. Dit wil zeker niet zeggen dat het op den duur een herhalingsoefening wordt. You're Dead is weer een ander avontuur van Flying Lotus en hij neemt je mee in zijn wondere wereld.

Op muzikaal vlak zou ik dit puur gevoelsmatig nog het meest vergelijken met Cosmogramma. En wel om het wat meer springere karakter. Los Angeles en Until The Quiet Comes waren wat dat betreft wat ontspannender, minder intens. Al zijn albums echter hebben mij de tijd nodig om in te dalen heb ik gemerkt; de een meer dan de ander. Ik kan van You're Dead nog niet zeggen dat hij helemaal is ingedaald, maar ik kan er alvast erg van genieten.

Flying Lotus trakteert de luisteraar weer op een blend van jazz, electro, hip-hop en wat al niet meer. Op dit album zijn de jazz invloeden nog meer hoorbaar als eerder. Het album trapt ook af met moderne fusion, maar komt naar mening pas echt los met Never Catch Me. Behoort tot het beste werk van de man en zou ik zo een moderne klassieker durven te noemen. En verder staat er nog genoeg moois op. Zo kwam ik er dit weekend achter dat ook Ready Err Not fantastisch is. Maar eigenlijk doet voor mijn gevoel wat afbreuk aan de muziek om de nummers er apart uit te lichten. De nummers zijn afzonderlijk goed hoor, maar klinken optimaal in het grote geheel.

Dit album voelt nog abstracter aan als zijn voorgangers. Zeker naar het einde toe. Maar deze gaat in de toekomst zeker vaker beluisterd worden. Voor nu 4 ster.