Flying Lotus - You're Dead! (2014)

Vreemde stilte heerst hier...

Downloaders, spui die meningen.

Toch een ietswat pretentieus album, waar Flying Lotus soms een esoterische sfeer wil neerzetten en experimenteert met fusion-invloeden. V eel nummers zijn instrumentaal, van deze ben ik niet allemaal van onder de indruk. Voor de mix van jazz en electronische muziek kun je beter luisteren naar Taylor McFerrin, die heeft een geweldig album gemaakt Early Rise. Dan moet het album leunen op de voornaamste nummers: Never Catch Me en Coronus. Never catch me vind ik een goed nummer, Coronus is een albumnummer. Met andere woorden: ik vind hem ietswat tegenvallen ten opzichte van Until the quiet comes, vandaar mijn 'lage' score.

Hoewel ik het jazz-sfeertje op You're Dead! over het algemeen waardeer, vind ik 'm ook lichtelijk tegenvallen. Hoewel het misschien wat moeilijk te vergelijken is, had ik wel iets meer verwacht van de man die platen als Los Angeles en Cosmogramma maakte.

Allereerst begrijp mij niet verkeerd, de LP was al besteld, maar zoals ik al eerder hierboven aangaf verdient Flying Lotus het om kritisch beoordeeld te worden. In dat opzicht doet het album mijn inzien onder aan zijn voorgangers, erg? Nee, nog steeds een subliem stukje kwaliteit, waarschijnlijk live een feest om te beluisteren. Het album is niet zozeer slechter als wel anders, anders dan zijn voorgangers en dat valt wisselend positief uit. Misschien is het wel een groeiend album, waar ik over een jaar of twee met veel meer plezier naar luister dan het plezier dat ik momenteel ervaar. Ik mis de grote lijnen, de structuur en het subtiele muzikale mysterie van zijn eerdere werk. Voorlopig houdt ik deze plaat even op 4*.

Ook ik ben lichtelijk teleurgesteld. Zeker geen slecht album, maar niet zo goed als zijn voorgangers. Ik mis een nummer als 'Tiny Tortures'.

Vind 'm zelf stukken beter dan Cosmogramma eigenlijk

Het vorige album was een kleurrijke trip om lekker bij onder uit te zakken, You're Dead! is juist een 39 minuten durende adrenaline verhogende muzikale reis van jewelste. Flying Lotus (Steven Ellison) heeft familiebanden met John en Alice Coltrane en dat is nog nooit zo goed te horen geweest bij deze artiest als op deze plaat. You're Dead! is bijna toekomstjazz, waarin door Miles Davis, Mahavishnu Orchestra en Coltrane beïnvloedde instrumentale escapades een nieuwe digitale dimensie in worden gestuurd. De eerste vijf minuten is een pure proggy explosie met piepende en scheurende freejazzsaxofonen en You're Dead! bestaat sowieso uit negentien fragmenten die ingenieus als puzzelstukjes in elkaar zijn gelegd en tot het meest complexe werk van Flying Lotus behoren. Ook heeft toetsenist en levende jazzlegende Herbie Hancock op twee tracks onheilspellende klanktapijten neergelegd en heeft Ellison met een aantal rappers gewerkt die de moeilijke taak hadden om teksten over de hortende en stotende beats neer te zetten, ook is zijn alter ego Captain Murphy te horen op You're Dead!. Dat is wonderwel goed gelukt, Kendrick Lamar pakt in zijn flow op Never Catch Me het lichtelijke schommelige ritme mee terwijl Snoop Dogg met zijn ontzettend chille flow op Dead Men's Tetris zeer goed bij de muziek van Flying Lotus past. Het is namelijk bedwelmend en deze plaat neemt je echt even ergens anders naar toe. You're Dead! is een plaat waarbij mijn oren als het ware gedesoriënteerd zijn na het beluisteren ervan. Qua thema's grijpt Ellison hier naar het hiernamaals en de out of body experience. Thundercat, de bassist van Flying Lotus, bezingt het nog het beste in een track. You're Dead! is een descent into madness en daarmee een werk dat zeker niet door alle FlyLo-fans gewaardeerd gaat worden, ik ben er helemaal weg van.

Sowieso wel een prima plaat maar een stuk ontoegankelijker dan UTQC. 'Never Catch Me' en 'Coronus, The Terminator' (en 'Your Potential/The Beyond') zijn nog steeds mijn favorieten, vooralsnog klinkt het alsof om die track heen gewoon een flink eind heengespaced en gejazzed wordt. Het heeft allemaal een hoog hardbop gehalte, en die muziekstijl komt bij mij altijd zo fragmentarisch over. Ik hoop dat het een groeiplaat is. Tot nu toe voel ik me wat meer aangetrokken tot die andere grote WARP release van afgelopen maand.

Nummer 16

Maar vooral veel braver dan Los Angeles of Cosmogramma, helaas.

Poeh, wat een enorm gaping hole

Meer dan ooit wordt de meeste popmuziek ook de 'betere' hapklaar en herkenbaar aangeleverd, veel muzikanten kunnen niets anders. Alleen daarom al te waarderen. Nog wat vaker beluisteren of het ook echt een meerwaarde geeft. Deze muziek moet wel kunnen rijpen, zo niet dan is het niet wat het verondersteld te zijn. Dan blijft het bij een verkenning of experiment.

Ik vind het allemaal maar weinig spannend, eerlijk gezegd...

Ik ook. Niet eens voldoende, eigenlijk. Meerdere keren beluisterd, er zitten toffe jazz en hiphop elementen in, maar het doet me allemaal uitermate weinig. Flylo is het sowieso niet helemaal voor mij. Alleen het album 1983 vond ik echt sterk.

Lichtelijk teleurgesteld. Zoals Niels zegt: weinig spannend. De experimentele chaos van zijn eerste albums is er een beetje uit en het kabbelt allemaal maar wat voort. Ook de sfeer van UTQC wordt hier niet neergezet, als lijkt hij het af en toe wel te proberen (waarschijnlijk niet, maar goed...). En tracks als Dead Man's Tetris vind ik niet passend en die had hij beter op zijn volgende Captain Murphy-album kunnen gooien.

De jazz-invloeden - die mij aan Christian Scott doen denken - vind ik echter wel fijn en aangezien die ruimschoots aanwezig zijn is dit verder wel een genietbare plaat.

mmm wordt steeds fijner...

Wat frans zegt

Mooi en best makkelijk te behappen. Interessant om te horen dat de zang af en toe wordt bedolven onder de muziek, waardoor het meer als een extra instrument klinkt. Zelfs bij de track met Snoop Dog heb ik dat gevoel.

Op instrumentaal gebied is er wel wat mosterd gehaald bij World's End Girlfriend, al gaat deze Japanner nog wat abstracter te werk.

Interessant! Kun je misschien een voorbeeld noemen? Aangezien WEG toch zeer gevarieerde albums heeft uitgebracht en ik toch bij geen enkele raakvlakken met dit album kan ontdekken.

Japanner?

Ik vind de muziek sowieso best op elkaar lijken, vooral de meer jazzy stukken.
Wanneer ik snel even door het repertoire van WEG shuffle, dan hoor ik zeker bij het laatste album raakvlakken (wanneer je de gitaren wegdenkt), en dan met name bij delen van Decalogue Minus 8 en Bohemian Purgatory.

Ik luister nu met name de instrumentale variant, bevalt me stukken beter moet ik zeggen.

De Engelstalige kritiek is in ieder geval lovend:

This is a carnival of imagination with an intricate balance to its sequencing and a cohesion of sound and concept to die for.

schreef de Engelse Observer (100/100) afgelopen weekend.

en:

Like his great aunt, and his great uncle John Coltrane, Ellison has created exceptionally progressive, stirring, and eternal art.

volgens The All Music Guide (90/100).

Need to say more ?

Door het ambient/lounge karakter perfect voor dit late uur. After midnight we're gonna let it all hang out !!!.

En terecht. Er is niks dat op Flying Lotus lijkt, daarnaast is dit het meest rijke en meest dynamische album van hem. Nu nog hopen dat Flying Lotus eens met een echt goede liveshow komt ipv zijn platte dj-gigs. Die staan in schril contract met de verfijndheid van zijn albums.

Absoluut niet mee eens. Hij is naar mijn idee een van de weinigen die het kijken naar iemand die plaatjes draait waard is. Gave visuals, veel interactie met publiek en spannende (impro) live sets.

Ik vond Teebs anders nog enorm op oude FlyLo lijken, maar ik ben alweer niet meer mee sinds Cosmogramma. Ben erg benieuwd naar deze plaat.

Die me overigens veel en veel beter is gaan bevallen. Grote probleem dat ik heb zijn de tracks The Boys Who Died in Their Sleep en vooral Dead Man's Tetris. Enorme vibekillers (die track met Kendrick Lamar is dat ook een klein beetje, maar dat is dan nog een goede track). Jammer, want inderdaad, de rest is toch wel vrij fantastisch.

Ondanks alles blijft Until the Quiet Comes voor mij zijn meesterwerk.

You're Dead heeft meer jazz dan hedendaagse jazz en het zal vast wel spannend zijn, denk ik... eigenlijk vind ik deze plaat erg toegankelijk; het is alsof hij met een erg uitgebreid kleurenpalet overal binnen de lijntjes kleurt. Alles klinkt wel overdonderend maar in feite is het vrij braaf.

Er is meer nodig om een goede plaat te maken dan enkel muzikaal geweld; ik vind het best prijzenswaardig dat Flying Lotus zijn grenzen als artiest en producer opzoekt, maar ik vind dat het "kijk eens wat een goede muzikanten mijn vrienden zijn!"-gehalte de bovenhand lijkt gekregen te hebben op de 'vibe' en de eigenheid van Flying Lotus. In feite is er nog geen handje vol nummers dat me echt raakt.

De kracht van het album zit hem in het feit dat het mooi als één geheel klinkt, de meeste tracks kunnen apart niet echt overtuigen. Toch zijn er ook enkele uitschieters; Never Catch Me, Coronus the Terminator (meteen één van zijn beste werkjes tot nu toe) en het laatste stuk van The Boys Who Died in Their Sleep. Minpunten: wéér een Thundercat die vocals verzorgt en het eerste deel van The Boys Who Died in Their Sleep.

Zeker geen slecht album, maar zeker niet zijn beste werk.

Overigens vind ik het erg onterecht dat men bij dit album pas gelijkenissen tussen Flying Lotus' muziek en die van Alice Coltrane legt, leg Cosmogramma maar eens naast Lord of Lords.

Goed stuk Improvision, ik kan me goed vinden in wat je schrijft.

eens