Phil Smith - Year of the Dog (2014)

Phil Smith werd in 1970 in Sydney geboren. Hij leerde relatief laat gitaar spelen. Door zijn turbulente leven (drank, drugs en foute vrienden) zou het lang duren, voordat zijn muzikale carrière van de grond zou komen.

Het was rond 1997 in het Engelse Bristol dat hij begon zijn eigen materiaal te schrijven. In 2003 keerde hij naar Australië terug om bij zijn stervende vader te kunnen zijn.

In 2008 debuteerde hij met het prachtige Gold mine, gevolgd door het in 2010 live in de studio opgenomen Second Hand Heart . Zijn laatste cd Year of the dog verscheen al begin maart, maar ik kwam het pas afgelopen woensdag op het spoor door de website van Heaven (Eric, bedankt!).

Het album maakte direct grote indruk bij de eerste beluistering, zowel door de prachtige liedjes als wel door zijn mooie, warme stem. Na een paar keer luisteren begonnen ook de zeer subtiele en afwisselende arrangementen op te vallen.

Phil Smith wilde een cd maken in de stijl van Ryan Adam’s Heartbreaker en Nick Drake’s Pink Moon, zeer kale albums zonder toeters en bellen en met mooie melodieën. Het is een melancholische plaat geworden met veel autobiografisch getinte teksten, en dan in de waarheid zoals hij die ziet. Veelal nogal droevig gestemde teksten. Nee, Phil is bepaald geen lachebekje.

Een groot aantal liedjes zijn geschreven in het country-idioom, zoals bijvoorbeeld de prachtige opener Calling Home, waarin de toon gezet wordt door een banjo en een slidegitaar.

Broken rivers is een iets meer ritmisch lied met een heerlijke flow en een dito achtergrondkoortje, wat de sfeer van het nummer versterkt.

Behoorlijk traditioneel doet Homeward bound aan, vooral door de fiddle. Hij zingt dit samen met een voor mij onbekende zangeres (helaas heb ik de cd nog niet in huis). Denk aan liedjes van iemand als Townes van Zandt.

Totaal anders is het schitterende Avenue Girl. Het zou niet misstaan hebben in het oeuvre van Nick Drake. De opbouw is in alle opzichten dezelfde als bij Nick Drake. Het begint al met het gitaarspel, welke partij door Nick Drake ingespeeld had kunnen zijn , gevolgd even later door flarden piano en de finishing touch wordt verzorgd door de cello. Ook hadden hieronder volgende regels door Nick Drake geschreven kunnen zijn:
Saw a young girl on the avenue
Sunlight dancing in her hair
Then the shadows moving o’head
Fire moving through the air

Ook Itinerant worker is een duet ,waarin door de banjo en vooral door de slide de sfeer wordt bepaald. Erg mooi is Memories, wat iets hoger en op een iets andere manier wordt gezongen. Prachtig is ook de fiddle hier.

De Spaans aandoende gitaar in El Corazon is verbluffend mooi. De kracht zit in het repeterende en het mooie samenspel met de piano. De melodie die het bezit is een van de mooiste op de cd.

De cello en zangeres duiken weer op The Ballad of Joseph Henry. Het is een song die meer richting folk gaat en het behoort tot de mooiste op Year of the Dog. De inbreng van de cello is prachtig.

The Train is weer een traditioneel getinte country song met een dominante fiddle. Sometimes We Cry is het enige nummer waarin een mondharmonica opduikt. Het album wordt afgesloten met een korte instrumental. Hij produceerde het album samen met Marly Luske.

Year of the Dog is een plaat die weinig tijd nodig heeft om volledig te overtuigen, niet alleen door zijn prachtige stem en liedjes, maar ook door de zeer subtiele arrangementen.