Neil Diamond - Serenade (1974)

Ik ben tijdelijk gedetacheerd in onze hoofdstad. Elke dag met de trein vanuit Woerden naar Amsterdam CS. Vandaag deze cd maar eens in mijn discman gestopt. Geweldige cd van één der beste zangers! 4* met stip.

zeer sterke stem heeft deze man , ik luister er graag naar .

Ik ook, deze plaat is nog een hele goeie, maar zijn sterkste albums had ie toen al achter zich.

Hij zou hierna nog pieken met 2 behoorlijk goede albums ;

Beautiful Noise en The Jazz Singer.

Mààr daarna waren zijn inspiratierijke jaren voorbij ! En zou die verschrikkelijke gladheid toeslaan; overproductie en zwakke composities. Daarvan was hier gelukkig nog geen sprake.

Op deze plaat staan best nog prima composities.

Longfellow Serenade is héérlijk, een meezinger, maar eentje van formaat!
The Last Picasso en I've Been This Way Before zijn wondermooi. Ontdek de schoonheid van deze plaat en ontdek de prima zanger!

****

Vergeet niet het onderschatte 'The Best Years Of Our Lives'. Niet te vergelijken met 12 Songs, Beautiful Noise of Serenade, maar tussen 1980 en 2001 in zijn beste album.

Neil Diamond heeft idd. The Gift of Song. Deze man met zijn uit duizenden herkenbare -mooie- stem, heeft in zijn oeuvre een veeltal aan prachtige liedjes gemaakt, die nu nog steeds overeind blijven.
Ook op deze Serenade staan wederom een aantal pareltjes wat mij betreft.
Longfellow Serenade is de bekendste en het meest uptempo, maar het ingetogen Yes I WIll of de opener I've been This Way Before en het langste van het stel Lady Magdelene, brengen de troubadour in Neil in optima forma naar boven.
Reggae Strut is ietwat misplaatst tussen de rest. Niets mis mee met een Walk of Life gevoel a la Dire Straits, maar geef het dan wel wat schwung mee. Daar slaat Neil Diamond toch wat de plank mis. Daarnaast is het meer een Calypso Strut als Reggae.
Edoch, een klein mineur in een cresendo van de rest.
The Band had groot gelijk dat ze deze zanger voor The Last Waltz hadden uitgenodigd.

Als ik dan toch moet kiezen bij Neil Diamond: dan maar de periode 1972 - 1976. Dus tot en met Beautiful noise.

Serenade ligt daar middenin en is dan ook een prima album. Long fellow serenade een opvallende single in de top 10 in de herfst van 1974.

Jammer dat dat lot ook niet weggelegd was voor The Last Picasso; het prachtige nummer is ook op single uitgebracht (halverwege '75) maar wist de kopers dan weer niet te vinden.

Maar nogmaals en eerlijk is eerlijk: Serenade is een goed album dat zeker bij tijd en wijle het verdient om te worden afgespeeld.

Wat een heerlijk maar veel te kort album van deze geweldige zanger ; t/m de Jazz Singer dan wel te verstaan; daarna werd het toch snel minder ook al klinkt hij op de laatste paar albums weer beter maar kant het mij niet meer boeien.

Absolute hoogtepunten voor mij hier zijn het schitterende Lady Magdelene ( is dit prog? ) en het I've Been This Way Before maar ook The Gift Of Song, Rosemary's Wine en de singles tillen dit met gemak naar een 4.

Luisterend valt ook op hoe goed geproduceerd dit klinkt ( zeker voor zijn tijd / 1974 ). Samen met The Jazz Singer en Jonathan Livingston Seagull een hoogtepunt uit zijn carriere.

Waarom geen vijf sterren... door Reggea Strut, buiten dat ik dit al geen geweldig nummer vind, valt het ook nog uit de boot bij de rest van de songs.

Had Neil dit nivo en dat van zijn voorgaande albums kunnen volhouden dan had hij mijn grote held geweest. Er wordt nog wel eens laagdunkend over hem gedaan alsof hij alleen maar een zanger was, maar bij mij is hij vooral een groot songwriter, zowel muzikaal als tekstueel. En ookal is de produktie niet door hem gedaan, hij had daar wel een grote hand in. En die was nogal eens fenominaal. Zijn aanpak van minimaal slagwerk of enkel percussie laat je de melodielijnen sterker beleven.

Ik ken haar natuurlijk niet maar als ik Lady Magdelene zo voorbij hoor komen moet het toch een fijn mens zijn

Echt prog is het natuurlijk niet behalve het verhalende karakter en de lengte van de song, wel heel goed net zoals een hoop prog

Afgelopen week een zwikje Neil Diamond LP's op de kop getikt voor een strakke prijs. Ben ze nu aan het beluisteren en deze valt mij helemaal niet tegen. Ik heb een vreselijk zwak voor de stem van ome Neil en bij de juiste nummers slaat hij een homerun en bij de verkeerde nummers zakt mijn broek af omdat ze te cheesy zijn. Fijn album dit, ben er bijzonder blij mee!

Pas Op!!! Rainmachine, er is maar 1 ome Neil. En die heet niet Diamond met z´n achternaam en treed ook nog steeds op [Glastonbury 2025] Maar ook ik ben uiteraard fan van de stem van Neil Diamond en deze LP is zeker niet z'n minste 3,5 ster.....