Alice Cooper - The Eyes of Alice Cooper (2003)

Een nieuw jaar en weer een nieuwe stijl verander voor Alice Cooper. Hoewel de verandering in dit geval eerder een terugkeer is, want de sound op deze plaat verschilt niet zo heel erg veel van wat Alice in het begin van zijn cariere ook al deed. (School's Out en Killer). Persoonlijk prefereer ik echter de hardere aanpak van Brutal Planet maar dat wil zeker niet zeggen dat The Eyes Of Alice een slechte plaat is.

Zoals altijd zijn de teksten weer behoorlijk spits, met als hoogtepunt het grappige The Song That Didn't Rhyme en Man Of The Year. Qua muziek is het dus vrij rauwe en erg catchy hardrock. Hoogtepunten voor mij zijn What Do You Want From Me, Man Of The Year, Love Should Never Feel Like This en Detroit City. Alleen vind ik het dus jammer dat Alice de stijl van Brutal Planet compleet overboord heeft gegooid.

Deels aansluitend bij Sinner: goh, Alice maakt hier opnieuw een (bijna) U-turn van heavy rock en metal naar goed in gehoor liggende poppy rocksongs, tot zelfs bijna pure pop..... tot op het randje van "cheesy" te worden... "I could be with you a while" dreigt met momenten wel heel erg flauw te worden, maar doet dat dan nét niet.....;

Het is wel even wennen, na "Brutal Planet" en "Dragon Town".....

Er staan natuurlijk wel stevige (hard) rock 'n roll songs op het album, maar 'overall' werd het toch met momenten een bijzonder "(radio-) vriendelijk", toegankelijk album.
Is dat erg? Nee, dat niet, het zijn stuk voor stuk goede songs en Cooper is bijzonder goed bij stem....

Favorieten: "What do you want from me?", "Detroit City" en "This House is Haunted"...

Sinner heeft een punt als hij verwijst naar de Alice Cooper van eind jaren '60/ begin jaren '70... Sommige van de songs haddenook toen kunnen gemaakt zijn...

"The Eyes of Alice Cooper" is best een gevarieerde plaat geworden, heel wat poppy dingen, goede rocksongs en hier en daar toch ook een wat stevigere noot....
Eindconclusie? Een degelijke Cooper-plaat van een Alice Cooper die nogmaals bewijst dat hij nog lang niet afgeschreven is....

Voorlopig ben ik helemaal niet zo positief over dit album.
Als het zou doen denken aan Alices beginjaren, dan betreft het wel de mindere nummers uit die periode, want niks hier kan tippen aan de klassealbums van toen.
En heel pijnlijk wordt de volgende idee: stel dat ik een nummer als 'Man Of The Year' op de radio zou horen, dan zou ik denken dat het een kaknummer is van één van die hedendaagse bandjes zoals Linkin Park, The Foo Fighters of The Chemical Brothers, met een zanger die schreeuwt terwijl de gitaristjes wat aan hun gitaren staan te trekken.
Conclusie: niks op dit album toont de grootsheid van Alice Cooper.
Eigenlijk vind ik 'Dirty Diamonds' toch iets beter. Mijn vorige oordeel omwille van dat ene rapachtige nummer moet ik dus herzien. Dat ene nummer blijft wel Alices absolute dieptepunt natuurlijk.

Heb een nieuwe poging ondernomen, maar dit is voor mij veruit zijn zwakste album dat ik ken. Nummers die zo passen bij hedendaagse bandjes die nu alle festivals afschuimen of gedraaid worden op MTV/TMF/Jim. Beschamend.

Luister misschien toch NOG maar eens

Niet met jullie eens. Dit album sprankelt van begin tot eind en heeft een heerlijk breed scala aan stijlen, terwijl het toch heel duidelijk een geheel blijft. Wat dat betreft veeeel beter dan Dirty Diamonds, dat mooie nummers bevat maar geen eigen identiteit heeft.

Hier zijn de nummers kort en puntig. Het enige album waar dit me een beetje aan doet denken is ' Zipper catches Skin', maar dat bevatte maar een paar goede songs. Hier zijn alle nummers goed! Op zich al een wonder... Eigenlijk weet ik geen enkel ander Cooper album waarvoor dit geldt. Jullie wel?

Prachtig album, al was het maar om de verschillende kleur van zijn ogen . Heel andere stijl, dat wel, maar weer meesterlijk overgeschakeld. Blijft boeien tot het laatste nootje.

Na het geweld op Brutal planet en Dragontown was dit weer ff wennen. Een ommezwaai naar een veel simpelere aanpak. Je moet er van houden en ik moet eerlijk zeggen dat ik het een aantal keer moest luisteren eer ik het op waarde wist te schatten.
Natuurlijk kan het niet tippen aan de albums waar dit qua stijl naar terug zou keren maar slecht is het ook niet.

Schitterend album. Zo hoor ik Alice veel liever dan op de twee voorgangers (al zijn die ook zeker goed). Dit is veel luchtiger en hier kan ik eigenlijk altijd wel naar luisteren. Gewoon old school hard rock, lekker recht toe recht aan. En daarnaast is elk nummer gewoon erg goed. Deze heeft zijn 5 sterren absoluut verdiend!

Weer een prima album van Cooper. Deze klinkt meer 'old school' na de zwaardere albums Brutal Planet en Dragontown.
Openingstrack, Between High School & Old School, Be with You Awhile en Detroit City zijn zowat mijn favorieten. Een nadeel is dat ik Cooper zijn stem hier wat op vind tegenvallen (productie?). Live komen de songs die hij van dit album brengt beter over...
De opvolger van deze plaat (Dirty Diamonds) vind ik iets beter.

Als volstrekte Alice Cooper leek, ben ik pas nu eigenlijk aan zijn albums begonnen. Mijn eerste album (behalve compilaties) die ik van hem kocht was Welcome 2 my nightmare. Een wandelend reclamebord, in ieder geval ook voor mij, om je echt te willen gaan verdiepen in zijn carriére.

Maar waar moet je beginnen? Ik heb het maar even van recensies, gemiddelden en verkrijgbaarheid van het album laten afhangen. Verder heb ik hier al goede tips gekregen voor volgende albums.

Ik heb begin deze week drie albums van hem binnengekregen. Deze, Billion dollar babies en Muscle of love.

The Eyes of Alice Cooper heb ik inmiddels de meeste keren gedraaid en het is weer een album waar je van kunt zeggen dat het je van je sokken blaast wanneer je het voor het eerst hoort.

Ik begrijp inmiddels dat Alice Cooper Heavy rock en zelfs Metal maakt en dat er uiteraard verschillende fans zijn m.b.t. waar de voorkeur naar uit gaat.

The Eyes of Alice Cooper en Welcome 2 my Nightmare zullen waarschijnlijk wel door dezelfde (grote) groep fans hogelijk worden gewaardeerd. Ik kan mij haast niet voorstellen dat je deze muziek niet goed vind als je liefhebber bent van Alice Cooper of hij moet echt hele verschillende soorten muziek hebben gemaakt.

Van dit soort kritiek begrijp ik helemaal niets:


Zal wel aan mij liggen. Is dat definieerbaar, muziek die (past) bij hedendaagse bandjes die nu alle festivals afschuimen?

Ik vind het weer een ijzersterk album van Cooper, lichtjes iets minder spectaculair en iets minder veelkleurig/veelzijdig dan Welcome 2 My Nightmare. Maar dat laatste album is dan ook een ware sensatie.

Ik heb verder geen weet van metal of heavy rock in het algemeen en heb dus geen idee of Alice Cooper hier concessies doet aan (de hardheid van de) muziek of commerciële knievallen heeft gemaakt. Maar wat mij betreft kan ik mij ook volledig vinden in The Eyes of Alice Cooper, prima cd.

Op dit album greep Alice weer terug naar de kale, rauwe rock & roll aanpak. Vóór dit album had hij 2 behoorlijk heavy (metal) albums afgeleverd die zelfs invloeden van Industrial bevatten (Brutal planet en Dragontown). Waarmee hij behoorlijk veel lof oogstte. Misschien dat er mensen zijn die deze stap betreurden. Dat kan ik me ook wel enigszins voorstellen. Persoonlijk vind ik het echter weer prijzenswaardig hoe hij switched naar een andere stijl. Echt slechte nummers staan hier ook niet op vind ik, al ga ik zeker niet zover om een 4,5 te geven.
Dan is de verhouding met zijn écht briljante albums een beetje zoek naar mijn idee. Maar aangezien je net aan je Cooper-trip bent begonnen zij het je vergeven

Het wil voor mij maar niet lukken met de latere Alice platen voor mij. (Behalve Welcome II My Nightmare, die ik wel te gek vind)
Volgens het stemgemiddelde zouden Brutal Planet en deze de beste recente albums zijn. Nou, Brutal Planet is mij veel te nu-metalerig en bij The Eyes krijg ik al helemaal de kriebels. Hoor ik nou verdorie afgekeurde Blink 182 riffjes? Een nummer als Between High School & Old School of Novocaine kan je door elke Amerikaanse pretty boy highschool pretpunk flutband laten inspelen, het verschil zou je niet merken.

Nee, ik zet Love It To Death nog maar eens op.

Met Love it to death moet je het ook inderdaad niet gaan vergelijken! Dat niveau haalt Alice al jaren niet meer. Ook compleet andere muziek trouwens en moeilijk met iets als dit te vergelijken. Ik moet toegeven dat ik de laatste paar albums van de beste man ook niet super vind. Ook eigenlijk alleen Welcome II my nightmare. De rest is aardig maar meer ook niet...

En weer verandering van spijs doet eten moet Alice hebben gedacht. De man gooit de zware sound van de laatste 2 platen overboord en gaat spartaanser te werk. Cooper wil je meenemen naar Detroit, de nummers moeten het rauwe karakter van deze ooit zo roemruchte stad weerspiegelen. De tijden van Love It to Death en Killer moeten herleven maar dat lukt maar matig. Het is alsof ik zit te luisteren naar het vuigere broertje van Green Day en laat ik dit bandje niet uitstaan. Hoewel Cooper enkele songs nog wel probeert aan te kleden met bijvoorbeeld wat blazers, wil dat de plaat niet redden. De ballads zijn ook niet sterk, nee dit oude jasje past Alice niet meer zo goed. Echt slecht wordt de plaat ook niet maar het haalt het niet bij zijn 2 voorgangers.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. Dada
6. Raise Your Fist and Yell
7. Hey Stoopid
8. Brutal Planet
9. School's Out
10. Muscle of Love
11. Lace and Whiskey
12. From the Inside
13. Dragontown
14. The Last Temptation
15. Constrictor
16. Killer
17. Trash
18. Easy Action
19. The Eyes of Alice Cooper
20. Pretties for You
21. Special Forces
22. Flush the Fashion
23. Zipper Catches Skin