The Tea Party - The Ocean at the End (2014)

Mooi dat ze het niet konden laten om weer een album uit te brengen. Ze zijn hun kunstje nog niet verleerd. Jeff Martin klinkt nog steeds goed en er wordt lekker gedrumd. Het titelnummer is geweldig.

Ben benieuwd, vond de single niet echt indrukwekkend.

Na het geweldige Seven Circles, mijn eerste kennismaking met de band, was het een let down dat de band de handdoek in de ring gooide, maar gelukkig...ze willen weer.
Toch ben ik wat teleurgesteld op deze cd.
Waar Triptych, The Interzone Mantras en het al genoemde Seven Circles mij meteen inpakte, is het duidelijk dat deze cd wat meer tijd nodig heeft.
Dat kan positief maar ook negatief uitvallen.
Vooralsnog, een leuke cd met herkenbare momenten en een gave hoes!

Ik hoor in deze weer het elan van oudere platen... op Seven Circles hoor ik toch vooral een uitgebluste band die nog 1x probeert om lomp te rocken... wat ze niet echt lukt dus...

Soms moet ik terug komen op wat ik eerder geschreven heb.
Die eerste single is Water's on Fire en die is na een aantal keren luisteren enorm gegroeid en is gewoon een erg mooi opgebouwd Tea Party nummer.
En dat geldt voor de gehele CD, hoe vaker ik'm draai, hoe beter het wordt!
En de gitaarsolo van 3 minuten in het titelnummer blijkt anno 2014 ook nog gewoon te kunnen.
Het heeft even geduurd, maar deze plaat maakt het tien jaar wachten helemaal goed!
En nu maar hopen dat de heren nog naar Nederland komen voor een concert.

He, he, eindelijk ligt het album dan in mijn CD speler. Maar wat een come-back album is dit geworden. Ik hoor elementen uit het gehele TTP ouvre, maar toch lichtelijk neigend daar waar Interzone Mantras stopte. En daar is niets mis mee. Het enige nummer, waar ik een beetje vraagtekens bij zet is The Cass Corridor, maar eigenlijk mankeert er ook weinig aan de uitvoering van deze track, het is alleen anders dan de andere songs op het album. De opener is fenomenaal, en dat gaat lekker door naar het 2de en 3de nummer. En howel The Maker niet van de band zelf is, maken ze er wel een eigen nummer van. Brazil kent een fijne ritmebasis en ook Ian Anderson van Jethro Tull speelt mee in het epische titelkstuk. Eigenlijk is het album, althans in mijn oren, te snel afgelopen.

Martin is weer prima bij stem, zijn gitaarwerk weer ondoorgrondelijk, het drumwerk van Burrows is werelds en Chatwood knoopt alles weer aanelkaar als multiinstrumentalist. De magie tussen deze drie virtuozen is er nog steeds. Tel daar de fijne productie nog bij op, en je hebt een album, dat elk rechtgeaard rockliefhebber in zijn kast hoort te hebben.

Geweldig zeg, ik kende de muziek van The Tea Party tot driekwart jaar geleden niet, de naam wel, waarschijnlijk de reden waarom ik de band niet eerder een kans heb gegeven.

Allereerst ben ik zeer te spreken over een flink aantal klassesongs, zoals The L.O.C., The Black Sea, The Maker, The Ocean at the End, Water's On Fire. Het kwartje viel niet meteen, maar ik was wel direct geïntrigeerd en de plaat bleef groeien. De andere songs zijn wat mij betreft iets minder sterk, maar nog steeds erg goed, het spel maakt bovendien veel, zo niet alles, goed.

Ik ben diep onder de indruk van het spel, maar misschien nog wel meer van het vernuft waarmee de mannen elkaar aanvullen en hoe ze, ondanks de zekere status van virtuozen, functioneel blijven door in dienst van het nummer te blijven spelen. De nummers zitten sowieso erg goed in elkaar. En ik heb het hier nog niet eerder gelezen: de productie, ik geloof van Martin, die mag er zeker ook wezen.

Ik geloof dat ik nu voor de derde keer sinds de release heb gekeken of er nog een Europese tournee op de agenda staat, maar vooralsnog niets, sowieso staan er maar bar weinig optredens in de planning. Hopelijk komt het er later dit jaar nog van.

Zit ik lekker te luisteren naar Discard Your Fear van de nieuwe Riverside en nadat dat afgelopen is begint The Tea Party met The Ocean at the End!!

Wat een mooi nummer is dat; geweldige sfeer en een fraaie gitaarsolo.... Het hele album via spotify beluisterd maar dit nummer is zeker wel het beste nummer. Ook al zijn de nummers Black Roses, The Black Sea en Water´s on Fire zeker de moeite waard. Ik vind vooral in deze nummers de zang goed passen bij de muziek.

Ooit The Tea Party live gezien in 2000 in het voorprogamma van Queensryche in Ahoy maar nooit verder in verdiept omdat het toch niet helemaal mijn stijl was.. In 2001 Porcupine Tree ontdekt en dat beviel me veel beter.

The Tea Party is back! Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik het nieuws las. Wat was The Tea Party voor mij een vernieuwende band midden jaren negentig. The Edges of Twilight, Transmission en het toch wel onderschatte Triptych. Albums die mij zeer konden bekoren. De invloeden uit het 'Oosten' werden op een heerlijke manier geïntegreerd in stuwende rock songs. Het nieuwe album is voor mij uitgelopen op een lichte teleurstelling. The Ocean at the End, Submission, Water's on fire en The Black Sea zijn voor mij de prijsnummers. Er staan naar mijn mening enkele nummers op de schijf die het album moeten opvullen in plaats van aanvullen. Cypher, The Maker, The Cass Corridor, deze songs blijven niet hangen, ze kabbelen wat voort. Het laatste nummer 'Into the Unknown' voegt werkelijk helemaal niets toe. Normaal gesproken weet The Tea Party een bepaalde spanningsboog te creëren in hun songs, nu kom ik dat op de nieuwe plaat te weinig tegen. Ik vermaak mij echter wel degelijk met de overige songs en ik ben blij dat deze band weer terug is.

Na de reformation tour hadden ze de smaak weer goed te pakken want The Ocean At The End is weer een voltreffer geworden. Althans.....van de 12 tracks zijn er 3 redelijk (Brazil, the 11th Hour, The Cass Corridor) en Into The Unkown mag natuurlijk geen liedje heten...... Maar de overige 8 zijn weer kwalitatief hoogstaand waarvan 1 ook weer de buitencategorie normering verdient (zie review The Interzone Mantras) namelijk het titelnummer zelf. Het nummer is bijzonder mooi opgebouwd, Jeff Martin brengt het met veel passie zoals we hem kennen. En dit maal ook een lange gitaarsolo wat je niet zo vaak hoort van 'm.
En bijvoorbeeld L.O.C ( Line Of Control) zit ook zo waanzinnig goed in elkaar, om te smullen!
Andere track die ik nog wil noemen is het stemmige sfeervolle The Maker. Met een heerlijk bas en gitaarloopje. Brazil vindt ik het meest a-typische TTP nummer, kan het niet zo goed plaatsen waarom, alsof het niet door hun geschreven is.............
Het is dus een heerlijke plaat en hoop zo dat ze nog eens zo'n werkje kunnen afleveren in deze tijd waar de motivatie om nieuwe muziek te maken ver te zoeken is.

Na Seven Circles last de band een pauze in, Martin ging verder werken aan zijn solo carriere maar wist ook niet een grote doorbraak te bewerkstelligen. 10 jaar na de laatste worp maakt men een doorstart en de plaat is degelijk maar zeker niet baanbrekend. De plaat klinkt bij vlagen wat routineus en vluchtig wat op zich ook niet onlogisch is, The Ocean at the End vormt een teken van leven maar de mannen kruipen maar zelden onder je huid. Als ze dat wel doen zoals bij de titelsong wordt je direct de belevingswereld ingezogen van de mannen waar het goed toeven is. Helaas gebeurt dat veel te weinig. Submission is ook een prima titel, de wijze waarop men heel subtiel het geluid van kerkklokken in dit nummer integreert is heel fraai. Waarom Marin, Burrows en Chatwood de schijf afsluiten met een niemendalletje als Into the Unknown is mij trouwens een raadsel, 5 minuten aan wat donkere klanken die uit een keyboard worden getoverd voegt echt niets toe. Water's on Fire is ook nog het vermelden waard. Echter drie nummers die er boven uitsteken en 8 songs die weliswaar niet slecht zijn maar geen van allen een verslavende melodie kennen, de creatieve invalshoek ontberen en simpelweg te weinig imponeren maakt van The Ocean at the End tot een magere worp.

Tussenstand:

1. Triptych
2. The Edges of Twilight
3. Seven Circles
4. The Interzone Mantras
5. Splendor Solis
6. The Ocean at the End
7. Transmission
8. The Tea Party