The Tea Party - The Ocean at the End (2014)

Na het geweldige Seven Circles, mijn eerste kennismaking met de band, was het een let down dat de band de handdoek in de ring gooide, maar gelukkig...ze willen weer.
Toch ben ik wat teleurgesteld op deze cd.
Waar Triptych, The Interzone Mantras en het al genoemde Seven Circles mij meteen inpakte, is het duidelijk dat deze cd wat meer tijd nodig heeft.
Dat kan positief maar ook negatief uitvallen.
Vooralsnog, een leuke cd met herkenbare momenten en een gave hoes!

Geweldig zeg, ik kende de muziek van The Tea Party tot driekwart jaar geleden niet, de naam wel, waarschijnlijk de reden waarom ik de band niet eerder een kans heb gegeven.

Allereerst ben ik zeer te spreken over een flink aantal klassesongs, zoals The L.O.C., The Black Sea, The Maker, The Ocean at the End, Water's On Fire. Het kwartje viel niet meteen, maar ik was wel direct geïntrigeerd en de plaat bleef groeien. De andere songs zijn wat mij betreft iets minder sterk, maar nog steeds erg goed, het spel maakt bovendien veel, zo niet alles, goed.

Ik ben diep onder de indruk van het spel, maar misschien nog wel meer van het vernuft waarmee de mannen elkaar aanvullen en hoe ze, ondanks de zekere status van virtuozen, functioneel blijven door in dienst van het nummer te blijven spelen. De nummers zitten sowieso erg goed in elkaar. En ik heb het hier nog niet eerder gelezen: de productie, ik geloof van Martin, die mag er zeker ook wezen.

Ik geloof dat ik nu voor de derde keer sinds de release heb gekeken of er nog een Europese tournee op de agenda staat, maar vooralsnog niets, sowieso staan er maar bar weinig optredens in de planning. Hopelijk komt het er later dit jaar nog van.

Na de reformation tour hadden ze de smaak weer goed te pakken want The Ocean At The End is weer een voltreffer geworden. Althans.....van de 12 tracks zijn er 3 redelijk (Brazil, the 11th Hour, The Cass Corridor) en Into The Unkown mag natuurlijk geen liedje heten...... Maar de overige 8 zijn weer kwalitatief hoogstaand waarvan 1 ook weer de buitencategorie normering verdient (zie review The Interzone Mantras) namelijk het titelnummer zelf. Het nummer is bijzonder mooi opgebouwd, Jeff Martin brengt het met veel passie zoals we hem kennen. En dit maal ook een lange gitaarsolo wat je niet zo vaak hoort van 'm.
En bijvoorbeeld L.O.C ( Line Of Control) zit ook zo waanzinnig goed in elkaar, om te smullen!
Andere track die ik nog wil noemen is het stemmige sfeervolle The Maker. Met een heerlijk bas en gitaarloopje. Brazil vindt ik het meest a-typische TTP nummer, kan het niet zo goed plaatsen waarom, alsof het niet door hun geschreven is.............
Het is dus een heerlijke plaat en hoop zo dat ze nog eens zo'n werkje kunnen afleveren in deze tijd waar de motivatie om nieuwe muziek te maken ver te zoeken is.