Eric Clapton - One More Car, One More Rider (2002)

Erg sterke live cd van Eric Clapton waarop hij duidelijk in topvorm is. In dat opzicht ook een mooi opwarmertje is voor de eveneens erg sterke Cream live cd uit 2005. De tracklist bestaat naast de obligate klassiekers zoals Layla, Cocaine en Tears In Heaven ook voor een deel uit sterk recent materiaal van de Pilgrim en Reptile albums. Geluid is erg helder en lekker heavy en ook Clapton's band staat erg goed te spelen. One More Car, One More Rider mag wat mij betreft dan ook gerust gerekend worden tot de betere Clapton live cd's en is een must voor de fans. Het maakt ook meteen duidelijk dat Eric Clapton nog LANG niet aan pensioen toe is!

prachtige cd van EC , is tevens ook op dvd te koop , begint heel mooi met akoestische gitaar .
4,5 ster.

Deze is echt goed heb hem op dvd vooral ook het anders gezongen Have you ever loved a woman.

Kippevel

Eric Clapton heeft volgens mij al véél overtuigender liveplaten uitgebracht waar het speelplezier gewoon van afspat.

Hier hoor ik dat helaas niet... deze klinkt redelijk vlak en ik hoor geen speelplezier...

***

ja, indeed father , 24 night is 100 x beter

Wat mij betreft juist andersom. Dit is een prima liveset. 24 nights is een beetje bij elkaar geraapt en geeft geen moment een goede concertsfeer

De live CD's van Clapton zijn in de regel beter als zijn regulieren platen, luister maar naar platen als Just one night, 24 nights, the Rainbow concert en deze, om er maar vier te noemen, dan hoor je waarom Clapton zo'n legende is, een feit dat je op zijn regulieren studio werk veel te weinig terug hoort.

Ik vind dit een van de beste live releases van Eric Clapton. "One More Car, One More Rider" bevat, zoals Clapton eigenlijk zelf al aankondigt, een mooie dwarsdoorsnede van zijn loopbaan en een mix van oude en nieuwe liedjes. Ook de nieuwe composities, van "Reptile", komen live prima uit de verf. Het mooiste aan "One More Car, One More Rider" vind ik dat de muziek centraal staat. Het geluid is perfect, alle instrumenten zitten prachtig in de mix, en het showelement is ondergeschikt aan hetgeen Clapton en zijn zeer goede band ten gehore brengen. De eerste helft van het concert is met name ingetogen en veelal akoestisch, maar nergens dut ik in of verlies ik mijn aandacht. "Key to the Highway" in deze akoestische uitvoering vind ik heerlijk. Vanaf "Going Down Slow" krijgt de elektrische gitaar wat meer de overhand en gaat het tempo omhoog. De blues gaat steeds meer de boventoon voeren en dat is uiteindelijk de basis bij Eric Clapton. De ene na de andere klassieker komt voorbij en Clapton houdt zich niet strikt aan de albumversies. Zo wordt "Have You Ever Loved a Woman" anders gezongen en improviseert Clapton er lustig op los bij het intro van "Sunshine of Your Love". Ook "Wonderful Tonight" heeft een mooie rijke orkestratie, wat deze versie spannender maakt dan het origineel. Er zit zelfs een lichte reggae vibe in. "One More Car, One More Rider" is een fantastisch live album en Clapton blijft tijdens concerten overtuigen en bevestigen dat hij echt een van de groten der aarde is.

Mooie liveplaat van Clapton. Muzikaal gesteund door een prima band. Een snoepje van een set-list ook natuurlijk .Waar Clapton op studio albums nog weleens dreigt te verzanden in saaiheid is de boel hier spannend gehouden door ietwat aangepaste arrangementen. 4 en halve ster voor dit fijne plaatje.

River of tears, hoe mooi kan iets zijn. Een onderschat pareltje in zijn 55 jarige loopbaan.

Mooie live plaat van Clapton. Ook ik heb gelukkig de versie met dvd. Maar laten we ook even de complete line up eren...want wat een teamprestatie zetten deze heren samen neer. Je kan alleen maar zo lekker en ontspannen spelen wanneer je weet dat je je over andere bandmaten geen zorgen hoeft te maken. Het spelplezier bij Reptile geeft dit al heel goed weer, er wordt zichtbaar genoten...
En ja idd River of tears is een juweeltje, dat is het mooie aan Clapton. Zoveel goede nummers en dan met een relatief onbekend nummer pas echt de show stelen...

Ik sluit me aan bij Gommans, met een onbekend nummer de show stelen. River of Tears is adembenemend mooi!

Het mist de rauwheid van sommige andere live platen maar alle lof voor de prachtige uitvoeringen en kwaliteit van het geluid. Inderdaad "River of tears" hoogtepunt van het album.

Op deze druilerige zaterdagochtend deze dubbel cd weer eens opgezet.

Lang geleden liep ik een horeca gelegenheid binnen waar een heerlijk instrumentaaltje door de zaak schalde.
Ik kende het niet, maar werd op slag heel vrolijk van dit nummer (wat op zich niet moeilijk is in een café.....of was het een restaurant? Ik weet het niet meer).

Toen het volgende nummer werd ingezet wist ik direct wie hier aan het musiceren was natuurlijk.
De volgende dag de dubbel cd gekocht uiteraard en nog steeds, ook op een druilerige zaterdagochtend, word ik op slag vrolijk als Reptile door de speakers schalt.

Helaas, helaas wordt de stemming minder als de eerste regels van tears in heaven klinken. Niet om de inhoud of de strekking van het nummer uiteraard (iedereen kent het tragische verhaal).
Nee, het zit anders. Ooit liep ik in een ziekenhuis langs een kapelletje en daar was een dameskoor aan het repeteren. In keurig Engels klonk uit een stuk of twintig dames stemmen: "would you know my name" met een hele lange uithaal in het laatste woord. Brrrrrrrr....
Ik kan dat nummer niet horen zonder die dames van middelbare leeftijd er doorheen te horen kwelen.

Het album blijft, ook ruim twintig jaar later, een feestje om te beluisteren. Tijdloos.
Had ik al gezegd dat de muzikanten fantastisch zijn? Nee? Hoeft ook niet, dat heeft u hierboven al zeer terecht meermaals opgemerkt.

Laatste vrije dag vroeg op hoofdtelefoon op ,en deze live cd van Clapton in de speler.Deze staat al heel lang in de kast maar een keer snel beluisterd.24 Nights was voor mij de live cd zeker na de uitgave van complete 24 nights.
Nu dus in allerust deze live cd tot me laten.
Valt niet tegen goed gespeeld door een sterke begleiding en een Clapton in vorm.
Deze zal vanaf nu vaker de cd lade bezoeken.