The Stranglers - 10 (1990)

Het eerste bericht bij dit plaatje in 13 jaar... Heb zitten grinniken om de bijdrage van c-moon uit 2006, die hij in 2007 resoluut herzag. Hij noemt namelijk twee herkenbare kanten van de medaille wat betreft 10.
Enerzijds luistert het lekker weg en kun je bijvoorbeeld genieten van het licht grommende basje van J.J. Burnel in opener Sweet Smell of Success (in de Lage Landen geflopt, in het Verenigd Koninkrijk #65 in april 1990) en de her en der teruggekeerde hammondorgeltjes van Dave Greenfield. Anderzijds is het echt geen plaatje dat ik vaak zal draaien: menig liedje verveelt snel.

Opgenomen in het najaar van 1989 in Wisseloord, Hilversum met producer Roy Thomas Baker. Dat Jet Black echte drums bespeelt stemt tevreden. Het wordt daardoor iets ruwer dan de gladde voorganger Dreamtime. Op het gekke In this Place klinkt zelfs enige tegendraadsheid.
96 Tears (in het Verenigd Koninkrijk #17 in februari 1990) lijkt aanvankelijk aardige popwave, maar deze 3'12" duren me vanmiddag bij een tweede draaibeurt te lang. Let's Celebrate is een beter popliedje met blazers (had niet per se gehoeven), een hele echte jankende gitaarsolo (verrassend, niet passend) en "hoo-hoo" in het refrein. Al met al is de eerste plaatkant wel okay.
Kant 2 komt moeilijk uit de startblokken. Man of the Earth beklijft niet, Too Many Teardrops is me te flauw al is het orgeltje wel lekker, Where I Live biedt meer daarvan. Afsluiters Out of My Mind en Never to Look Back hebben toch wel iets, ze zijn iets pittiger waarbij de toetsen- en gitaarlijnen aangenaam zijn.

Bij The Stranglers komt het gedurende de jaren '80 weleens voor dat later toegevoegde extra's de boel enigszins redden. Hier klinken er acht vanaf track 11 met onder meer de singles uit deze fase. Ze laten de boel echter verder inzakken met ideeën die niet pakkend zijn. Met de pop van You en het walsje !Viva Vlad! als kleine uitzonderingen en Kinkscover All Day and All of the Night en remix van Always the Sun als overbodigheden.

10 is geen knallend afscheid van frontman Hugh Cornwell geworden. Hij gaf helaas later menigmaal af op zijn voormalige maatjes. Ik kan me goed voorstellen dat hij na zestien rumoerige wurgerjaren toe was aan iets anders. Maar waarom je oude nest bevuilen?
Van Burnel is zojuist een biografie in gespreksvorm verschenen, getiteld Strangler in the Light. Wellicht dat die iets meer licht schijnt op Cornwells vertrek.

10 is een aardig popplaatje met lichte knipogen naar de alternatieve dagen van weleer. Minder dromerig dan de voorganger, iets steviger, maar net als dazzler vind ik de hoes het beste onderdeel van dit album...