Spinvis - Spinvis (2002)

Ik had het al door - niet gepolijst. Het is gewoon hoe je 'mooi' uitlegt.

Ik maak altijd maar het onderscheid tussen mooi en goed.
Al met al blijven het toch maar relatieve begrippen

Erg mooie plaat.
De eerste twee nummers zijn werkelijk geniaal, en dan vooral Smalfilm.
Die tekst.
Jammer van de vervormde zang in Astronaut & de track Handige tante - Jongen met geld.
Ruime 4*, die nog kan groeien.

Live in Utrecht:

Bagagedrager

Een Kindje Van God

Tot en met Herfst en Nieuwegein ab-so-luut geniaal. Daarna is alles wat minder sterk, met uitzondering nog van Limonadeglazen Wodka. Op zich kan warrig collagewerk als de laatste paar nummers ook leuk zijn, maar na de fantastische eerste helft van het album mag het van mij wel wat coherenter.

Daar ben ik het zeker mee eens. Beetje jammer van de tweede helft, die an sich niet slecht is, maar wel minder goed.

De hoogtepunten zijn inderdaad wat slecht verdeeld, maar dat verhelp ik door het album op shuffle af te spelen

Heerlijk plaatje! vanochtend met een katerkop en halfslapende ogen geluisterd en dit debuut van Erik De Jong is een wereld op zich waarin wordt gegoocheld met woorden en metaforen dat het een lieve lust is. Vooral de teksten vindt ik heel sterk nu, de muziek moet nog wat openbloeien maar hier zit veel groeimarge in voor mij De herwonnen interesse dateert al van vorige zomer toen ik ze gratis live zag in Eeklo maar deze 'Spinvis' (mijn 2de cd want Nieuwegijn aan zee ligt hier ook al) die ik 5 dagen geleden aanschafte zorgt ervoor dat ik plots opnieuw in zijn klankenuniversum wil duiken! Bagagedrager

Heeft iemand hier trouwens een idee over wie Mike Clark precies gaat?

Mike Clark is a beautiful human being / Mike Clark is king of the hill

Ik heb ooit eens ergens gelezen dat Mike Clark een persoon op internet is met wie Spinvis een online conflict had. Het nummer lijkt sarcastisch bedoelt te zijn.

Spinvis vind ik één van de interessantste Nederlandstalige bands na 2000 vooral vanwege de inventieve en fantasierijke, vaak ook poëtische teksten. Stilistisch en kwalitatief te vergelijken met Gorky, Spinvis lijkt mij de Nederlandse tegenhanger ook al door de wat monotone zang van Erik de Jong. Maar prachtige songs kan bij beslist schrijven en gelukkig krijgt hij ook erkenning.

Het gelijknamige album van Spinvis heeft zeker zijn charmes, maar ik ben er niet echt ondersteboven van. Het album start voortreffelijk met ”Bagagedrager” en ”Smalfilm”, maar dat zijn, samen met ”Ronnie Gaat Naar Huis” wel direct de beste liedjes van het album. De andere liedjes vind ik variëren van aardig tot helemaal niets. De teksten zijn poëtisch en bizar tegelijk. Ik vind het maar moeilijk om te doorgronden. Intrigerend is het zeker, dat dan weer wel. Zangtechnisch vind ik het ook niet allemaal je van het, al varieert het nogal per liedje. Het doe-het-zelf karakter heeft zeker zijn charmes, maar soms vind ik het ook behoorlijk irriteren. Zo’n tussendoortje als ”Mike Clark” vind ik volledig overbodig. Met een paar sterke liedjes, aangevuld met een paar aardige (maar ook wat missers), voorzien van originele teksten haalt ”Spinvis” voor mij net een voldoende. Maar kwalificaties als ”beste Nederlandstalige album” gaan mij in deze te ver.

Wat is dan het beste nederlandstalige album?

Om die vraag te beantwoorden ken ik de Nederlandse muziekscene niet zo goed, maar albums als "Blauw" van The Scene, "Niemand in de Stad" van De Dijk en al het werk van Daniel Lohues (Skik, Lohues & The Louisiana BluesClub en solo) vind ik stukken better dan"Spinvis". Wel vind ik de insteek van"Spinvis" origineel, dat moet gezegd worden.

Hmm echt? Nja ik kan het me ook wel voorstellen met jouw ietwat conservatieve top 10... Is geen commentaar hoor!

No worries, ik ben niet zo van de muzikale vernieuwing. Dat weet ik van mezelf.

Spinvis, wat een baasje is het toch. Heb em al een aantal keren live mogen aanschouwen en dat heeft me zeker bevallen. Interessante teksten met mooie muzikale begeleiding.

Veruit de beste Nederlandstalige muziek wat mij betreft.

Grootse 'kleine' klassieker. Toen ik dit album voor het eerst hoorde, was mijn hele idee van nederpop of wat daarvoor doorgaat naar de haaien. Heerlijk, wat een gruizige uithethoofdgekropen toetsenbordpop van een zolderkamergenie, in de geest van Smog en Sparklehorse. Ná Spinvis kwam nog veel meer goeds, maar dat is niet per se beter.

Bagagedrager en Smalfilm moeten wel twee van mijn favoriete nummers allertijden zijn.
Prachtig hoe bijvoorbeeld Smalfilm muzikaal erg opgewekt klinkt maar tekstueel het toch erg melancholisch is.
Bagagedrager is dan weer het perfecte nummer om bij weg te dromen.
De fantastische tekst, de geweldige synthesizersolo's en de hele sfeer zorgen voor een totaalplaatje waar ik kan blijven in verdwalen.

Op een donkere ochtend voor kerst, deze plaat op de draaitafel, en het besef dat het echt een onbetwiste klassieker is.

Wat is dit toch een ongekend lekkere plaat. De beats zijn ook om van te huilen zo episch. Je blijft toch terugkomen naar een plaat als deze.

Er loopt een dunne lijn tussen geniale absurditeit en klinkklare onzin. Zo heb ik ooit, geïnspireerd door de Amerikaanse dichter John Ashbery, een surrealistisch gedicht geschreven waarvan ik nog steeds niet weet ik welke categorie het thuishoort. Het overkomt zelfs de allergrootsten, getuige teksten van Bob Dylan (Subterranean Homesick Blues) en David Bowie (Life on Mars?). En van Spinvis. Ik ben een vrouw van veertig met een sigaret, ik heb een buitenaardse stof in mijn bloed: heeft deze eigenzinnige bricoleur hiermee in de muziek bereikt wat David Lynch in de film en René Magritte in de schilderkunst bereikten? Of is het slechts kletspraat uit de kroeg, verteld door een idioot, vol geraas en gebral dat niets betekent? Wie zal het zeggen? Feit is dat Spinvis een bijzonder sfeervol plaatje heeft afgeleverd waar je lang op kan kauwen. Met zijn aparte stemgeluid en de hypnotiserende klanken van muzieksnippers die hij her en der gevonden heeft, knutselt hij op zijn zolderkamertje een warm, dromerig, meeslepend geluid in elkaar, dat doet denken aan triphop, psych- en progrock en pure pop, maar eigenlijk iets volkomen unieks doet. De nummers lijken uit een andere wereld te komen, maar tegelijk heel dicht van bij ons vandaan. Een nummer als Bagagedrager slaagt erin dat gevoel over te brengen van wakker worden en niet weten waar je de avond ervoor geweest bent en wat nu een herinnering is en wat een droom. Dan vergeef je de heer Spinvis dat de tweede helft van zijn album wat eentonig klinkt. Mijn vader bracht ook veel tijd door op zijn kamertje, maar met zoiets moois als dit is hij toch nooit naar buiten gekomen. Hij is ook niet teruggekeerd met een geniale plaat die Graceland heet toen hij in zijn midlifecrisis naar Zuid-Afrika trok.

Wat is dit stukje uit Bagagedrager toch onbeschrijfelijk mooi:

tis altijd wat en altijd spijt
van al het geld en alle tijd
op de onverharde wegen
die je naar hier hebben geleid
de ochtenden zijn wit en koud
en hoe je ook je stuur vasthoudt
de wind komt door je handschoenen heen
je vingers zijn versteend
zo is er altijd iets wat je verlamd
en is het niet de wiet
dan is het wel de drank of zo
het spookt maar in je hoofd
het was lang geleden een eeuwigheid
je fietste op de afsluitdijk
ik weet niet wat je er nu van vind
als je luistert naar de wolken
als je luistert naar de wind

Ik had eigenlijk wel wat meer van dit album verwacht. Een degelijk popalbum is het wel. De genialiteit die sommigen hierin horen, zal ik dan wel weer hebben gemist.

Vroeger, toen het uitkwam, grijs gedraaid en nu terug opgepikt. Ik hoor(de) de genialiteit. Alsof alles juist zit, ook als dat niet zo is... Waar ik mij wel in terug vind is dat het eerste deel net iets beter is als het tweede.

Prachtig album. In al zijn experimenteerdrift is Spinvis erin geslaagd een coherent album af te leveren. Juweeltjes zijn Smalfilm, Voor ik vergeet, Astronaut en Herfst en Nieuwegein. Melodielijnen zijn weergaloos en in de tekst hoor je bij iedere draaibeurt weer iets anders. Nu 3x bij een theatertour geweest. Absolute aanrader ! Artiest om trots op te zijn.

Op Facebook is nu een video van dé cassette te zien (bericht van 16-4). Tof!

Heb Spinvis onlangs op Down The Rabbit Hole gezien.
Eigenlijk is het net zo 'n originele act als Boudewijn de Groot.
Dit album bleek in de periode dat ie uit kwam nogal een verademing tussen zovele minder creatieve Nederlandse producten.

Knoraclezegt Ik vind dat dit album nog wat collageachtig klinkt. De artiest die zich openbaart na zich jarenlang op zijn zolder te hebben opgesloten. Het talent is onmiskenbaar in liedjes als 'astronaut' en 'Ronnie gaat naar huis', maar hier en daar hoor ik toch enige gekunsteldheid, het 'plak- en knipwerk'. Bij zijn album "Tot ziens Justine Keller" zou het talent van Spinvis zich pas ten volle openbaren.