Slipknot - .5: The Gray Chapter (2014)

Verwachtingen zijn best oké bij deze. Eerste twee video's dan maar al toegevoegd.

Potver,
Staan toch wel erg gave tracks op.
Na een paar keer beluisteren kan ik concluderen dat ik hem nu al beter vind als All Hope Is Gone.
Vooral Custer is op dit moment favoriet bij mij. Wat een intro!
Ook Skeptic kan ik erg waarderen, als je dan een ode aan een gevallen vriend wil leveren. Dan zo!
Ik zet hem eerst op 4 ****.

Staan zo te horen een aantal blastbeats op.

Ja, eh, dus? Geen waarde oordeel wat blast beats aan gaat?

Het is meer dat ik als ik naar Slipknot luister, dan verwacht ik geen blastbeats. Ik was positief verrast toen ik ze hoorde.

Ja dat snap ik wel. De titeltrack van de vorige CD had ze ook trouwens.

Meer dan solide vijfde album, waar de schaduw van overleden bassist Paul Gray (zie titel) zwaar overheen hangt. De band laat hier een mix horen van de opgefokte agressie van de eerste paar albums en meer ingetogen en melodieus moderner werk. Op beide fronten weet men te overtuigen. Zanger Corey Taylor is in topvorm, net als de rest van de band, en de songs zijn unaniem sterk. Met veertien tracks een flinke kluif (zestien wanneer je de twee prima bonustracks meetelt), maar meeslepend van begin tot eind.

Wat vinden jullie van de nieuwe drummer? Ik vind hem meer dan prima.

Ik vind hem ook wel erg sterk. Vooral bij the devil in I en Legh weet hij goed te imponeren. Hij past wat mij betreft goed in het geluid van Slipknot maar heeft toch ook weer een andere stijl dan Joey.

Vind 'm bij de eerste luisterbeurt nogal tegenvallen. Die lange intro's zijn behoorlijk vermoeiend en over het algemeen is er naar mijn idee te weinig vernieuwing te bespeuren.

Zouden die linke clowns in Frankrijk hun inspiratie uit deze muziek en band putten? Verdonschot haalt dit album flink over de hekel in de Groene van afgelopen weekend. Dat maakte me nieuwsgierig. Na een paar keer luisteren kan ik het niets anders dan koleremuziek vinden. Wat een zwartgalligheid! Wel en lekker doorrammende slagwerker. Dat moet gezegd. Maar het blijft voor mij deprimerende ongein. Muzikaal en tekstueel. Als tegengif beluister ik de song Suicide is painless en wandel vrolijk fluitend de deur uit.

Suicide Is Painless Lyrics - Johnny Mandel - lyricsfreak.com

Slipknot anno nu is Stone Sour in een hardere versie, meer niet. Met enkele nummers op deze plaat weet dit 9-tal nog wel de pure agressie op te roepen van hun debuut. Beter dan de vorige plaat uiteraard (dat was wel heeeel erg). Maar Slipknot brengt weinig nieuws onder de zon, het is allemaal al tig keer beter gedaan en daarom is dit ook gewoon een heel matige plaat.
Op 2 nummers na gewoon erg slap. Ik hou het bij Slipknot en Iowa.(maar dat is ook meer nostalgie )

Tussen slipknot en Stone Sour zit wat mij betreft een wereld van verschil. Alleen de zang komt overeen. Had Corey Taylor niet in Stone Sour gezeten had nooit iemand die vergelijking gelegd.

Dat gezegd snap ik de link met nummers als Goodbye en het intro

Wat fijn, een nieuwe Slipknot Het schijnt weer goeddeels ouderwets puberaal rammen te zijn, dat is goed nieuws. Op Vol. 9 en vooral All Hope Is Gone klonk het vaak iets te volwassen (en daardoor uitwisselbaar) naar mijn smaak, terwijl ik van de heren van Slipknot had gehoopt dat ze nooit echt volwassen zouden worden.

Deze stijl van Slipknot bevalt me het beste. Snoei harde nummers en regelmatig een heerlijk refrein. Jammer dat er altijd van die rare opvullers op de platen van Slipknot staan. Het einde van de plaat is bijvoorbeeld helemaal niets.

Slipknot - .5: The Gray Chapter

Super album weer van Slipknot en heb sommige nummers nu al grijs gedraaid, en kan echt genieten van dit soort muziek. Slipknot is wat dat betreft niet mijn favo band maar Slipknot - .5: The Gray Chapter heeft toch een plekje gescoord in mijn top 10, tot nu toe! Misschien word hij er binnen kort afgestoten. Gave nummers en mooi albumpje weer, tof!

4.0*

Ik had al een hele tijd dit album liggen, maar durfde er niet aan te beginnen. Bang dat het misschien lichtelijk tegenviel ofzo? Ik weet het niet precies. Laatst toch maar eens aangezet en wat blijkt? Helemaal mijn ding Als fan van het eerste uur wist ik natuurlijk dat de "oude" Slipknot niet meer bestond. Die gloriedagen van industriële, brute,vieze, vuile rappende metal waren voorbij bij deze mannen. In plaats daarvan hoor ik melodieuze dingen, meer zang, meer solo's en een andere drummer. En het bevalt me prima. Vooral de combinatie van alles, ze zijn duidelijk gegroeid als band en balanceren alle tracks heel goed uit. Lekkere productie ook. Ik als luisteraar ben ook veranderd, vroeger luisterde ik bijna alleen maar harde shit. Hoe harder hoe beter. Maar tegenwoordig ben ik een echte "allesluisteraar" geworden. Dus deze "melodieuze" Slipknot kan ik nu veel beter waarderen. Had dit album als 2e of 3e uitgebracht geweest had ik hem een stuk minder goed gevonden.

4*

Pijnlijk. Waar All Hope Is Gone klonk als een ietwat vlakke, doch natuurlijke opvolger van de Slipknot-platen, klinkt dit heel erg geforceerd. Het geluid is droger dan het glutenvrij brood van de Carrefour (geen leugen), de ooit heerlijk groovende riffs die heerlijk doorsneden lijken er nu slechts met horten en stoten uitgeperst te worden en Corey Taylor klinkt als een oud ventje die plots voor de voeten gelopen wordt door een naar de trein rennende student en daar hevig op vloekt (opnieuw, geen leugen). Memorabele songs zijn er ook niet op te vinden. Hopelijk herpakken ze zich met een eventuele opvolger.

Zoals bij meer van hun platen....paar steengoede nrs en de rest is onopvallend maar wel ok