Social Distortion - Live at the Roxy (1998)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Punk / Rock
Label: Time Bomb
-
Story of My Life (6:01)
-
Bad Luck (4:28)
-
Under My Thumb (2:52)
-
Prison Bound (6:36)
-
Mommy's Little Monster (4:05)
-
Mass Hysteria (3:23)
-
The Creeps (3:04)
-
Another State of Mind (2:52)
-
Let It Be Me (4:29)
-
No Pain, No Gain (3:24)
-
Cold Feelings (3:54)
-
Telling Them (3:58)
-
I Was Wrong (4:02)
-
1945 (3:00)
-
Don't Drag Me Down (4:56)
-
Ball & Chain (7:04)
-
Ring of Fire (6:51)
0
geplaatst: 8 november 2015, 20:46 uur
Erg fijne live-plaat van Social Distortion, de cover van 'Ring of Fire' komt hier veel beter uit de verf dan op hun titelloze uit 1990; gepaste slotsong.
Maar dat is lang niet alles natuurlijk, en wie een beetje bekend is met het werk van deze band (en er ook wel van houdt, da 's een belangrijke voorwaarde), weet dat deze kerels een set kunnen spelen om van te smullen.
Dat doen ze dan ook. Dit live-album is uitgebracht zo'n 2 jaar na hun meesterwerkje 'White Light, White Heat, White Trash', en er passeren dan ook een aantal songs van die plaat de revue. Maar ook oudere nummers, zoals 'Prison Bound', 'The Creeps' en 'Another State of Mind', worden ten gehore gebracht, en wat me daarbij opvalt, is dat die nummers opeens een pak meer dynamiek bevatten. Het ultieme bewijs, volgens mij, dat deze band een hele evolutie heeft doorgemaakt, en anno 1998 een pak verder stond dan, pakweg, in 1985.
De bindteksten van Mike Ness klinken af en toe wat te patserig, maar hij weet soms wel een leuke grap uit zijn koker te schudden, met de hierboven reeds aangehaalde quote als uithangbord.
Straffe performance!
4 sterren
Maar dat is lang niet alles natuurlijk, en wie een beetje bekend is met het werk van deze band (en er ook wel van houdt, da 's een belangrijke voorwaarde), weet dat deze kerels een set kunnen spelen om van te smullen.
Dat doen ze dan ook. Dit live-album is uitgebracht zo'n 2 jaar na hun meesterwerkje 'White Light, White Heat, White Trash', en er passeren dan ook een aantal songs van die plaat de revue. Maar ook oudere nummers, zoals 'Prison Bound', 'The Creeps' en 'Another State of Mind', worden ten gehore gebracht, en wat me daarbij opvalt, is dat die nummers opeens een pak meer dynamiek bevatten. Het ultieme bewijs, volgens mij, dat deze band een hele evolutie heeft doorgemaakt, en anno 1998 een pak verder stond dan, pakweg, in 1985.
De bindteksten van Mike Ness klinken af en toe wat te patserig, maar hij weet soms wel een leuke grap uit zijn koker te schudden, met de hierboven reeds aangehaalde quote als uithangbord.
Straffe performance!
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.