Billy Idol - Kings & Queens of the Underground (2014)

Eerste single "Can't Break Me Down" vandaag uit.

Ik ben benieuwd of deze lekker gaat rocken.

Nieuwe single klinkt lekker. Goed om te horen dat Billy Idol niet mee gaat in de loudness war.

Ik hoorde gisteren het titelnummer. Voor de teksten lijkt 2 Life Crew een belangrijke inspiratiebron te zijn. Gawd, wat sneu. Op zich wel een goede song. Dat wel. Beetje een donkere ballad. Had wel iets donkerder en gevaarlijker gemogen, maar ja. Je kunt niet alles hebben.

De nieuwe single vind ik minder. Nogal een hoog huppelkuttengehalte. Mij te uitbundig.

Billy Idol - Can't Break Me Down (Audio) - YouTube

Ik weet niet wat een huppelkut is. Misschien ben ik het wel. Hoe dan ook, klinkt dit prima in mijn oren.

Coupletten zijn oké. De refreinen zijn me te jubelend.

We merken het wel, ik ben een jubelend-refreinen-sletje.

He bah.
Is dit met Steve Stevens?

In elk geval met Trevor Horn en Geoff Downes, heb ik gelezen.

Na het beluisteren van de nieuwe single weet ik precies wat je bedoelt ha. Wat een vreselijk zeik nummer zeg. En van het titelnummer ben ik ook al niet kapot.
Ik zie net trouwens dat S.Stevens meespeelt.

Billy is back!
Ik heb al een aantal van z'n nieuwe songs beluisterd en ik vind het best nog behoorlijk vitaal klinken al vind ik sommige nummers nog niet helemaal uit de verf komen of ik moet er nog aan wennen dat kan natuurlijk ook.
Toch weer verassend dat deze blijkbaar niet te stuiten (punk)rocker na 9 jaar weer iets van zich laat horen. Hopelijk heeft hij meer succes met z'n min of meer soort van come-back dan z'n soortgenoot afkomstig uit hetzelfde muziektijdperk Adam Ant.

Het begin van het album 'Bitter Pill' begint wat mij betreft wat matig, maar zeker niet slecht.
De single daarentegen 'Can't break me down' is weer een Billy Idol klassieker zoals we dat kennen uit de glorieuze jaren '80 Billy Idol periode, alsof het een single betreft uit z'n betere periode uit die tijd.
'One breathe away' vind ik helaas maar een matig nummertje,..helaas geen 2e 'Eyes without a face'.
'Postcards from the past' vind ik daarentegen tot Billy's meesterwerken behoren,..kan zo de singlescharts in alsof hij nooit weg geweest is zo in de 2e helft van de jaren '80.
Het titelnummer "Kings and Queens of the Underground" vind ik een veelbelovende titel voor een pittig stukje Billy idol rock. De albumtitel gaf mij het vermoeden dat dit wel het huzarenstukje zou worden van het album, punk-rock en catchy, maar het voldoet helaas niet aan mijn verwachtingen, een soort niet geslaagde mix van Led Zeppelin en The Scorpions.
Buitenom de soms wat minder sprekende songs komt Billy soms verassend terug.
Ik vind 'Ghost in my guitar' geen topper, maar toch heeft het weer z'n charme.
'Love and Glory' doet me denken aan U2 in "The Rattle and Hum" periode, zeker niet slecht, maar ik vind dit ook zeker niet bijster origineel.
Waarom komt Billy weer eens niet terug met zeer goed eigen vlambaar materiaal zoals hij dat vroeger ( 2e helft jaren '80 ) zo goed deed. Toen was hij bij tijd en wijle de trendsetter ( 'White Wedding', 'Cradle of Love' ) + z'n gedenkwaardige clips die MTV domineerde.
'Whiskey and pills' vind ik het stoere punk-rock Billy idol wat me nog doet denken aan de Billy uit de tijden van 'Dancing with Myself'
Conclusie: Opzich zeker geen verkeerd Billy Idol-album, maar op een paar zeer sterke songs na ook zeker niet de Billy die z'n ijzersterke periode had midden jaren '80 met z'n hebben en houwen.
Maar dit is natuurlijk een kleine 30 jaar geleden.
Dus alsnog een chapeau, maar persoonlijk voor mij niet echt baanbrekend meer op die 2-3 sterke nummers na.
Terwijl ik vind dat hij Live alsmaar beter word zie(YouTube)
Als Live-artiest nog steeds powerful, heel super, er zijn artiesten die dit niet meer presteren tussen hun 55e- en 60e.
Maar helaas vind ik de performence een beetje weg,..maar dit heeft ook een beetje te maken met hele nieuwe marketing waar Idol en vele anderen uit dit tijdperk mee te maken hebben.

Ik zet lekker gemiddeld in. Kan nog best een flinke hoge score worden.

Voor de nieuwsgierigen: de single is het slechtste nummer van de plaat. Vooral vanaf Postcards from the Past tot het eind toe, is elk nummer flink raak.

De productie van Trevor Horn is subliem. Mooi synths, drumloops, en een nostalgische sfeer. De solo's van Stevens zijn erg bijzonder en zijn riffs lekker dik maar niet té aanwezig. Er is ook ruimte voor akoestische gitaartjes.

Maar uiteindelijk draait het leeuwendeel van de plaat om Billy Idol zelf. Het is een autobiografische plaat, en het lijkt alsof hij steeds beter is gaan zingen. Vooral voor de mensen die de 80's hebben meegemaakt, is de nostalgie volop aanwezig.

Op de website van Billy Idol zijn zijn ook foto's / clips van Stevens in de studio.
Titelnummer klinkt best goed.

Eindelijk weer eens een goed album van Billy. Zijn stem is in der loop der jaren wel iets veranderd maar nog steeds fijn om naar te luisteren. Dit album ga ik de komende tijd vaak beluisteren. Strakke productie, fijne gitaarpartijen en vette drum en bas. hier wordt ik blij van..

Slapjes.

Wat er gezegd wordt over de refreinen kan ik wel inkomen. Een soort valse uitbundigheid die me niet pakt maar volledig langs me heen gaat. Vooral bij de eerste paar nummers is dit erg aan de orde. Op het tweede nummer klinkt hij zelfs als een soort emo bandje.

Wat we vervolgens krijgen is Billy een aantal nummers achter elkaar op de ballad toer en ook daar mis ik de feel. Het doet me allemaal nogal plastiek, kunstmatig aan. Het komt niet heartfelt over, het ware vuur van de echte creative spark ontbreekt. Jammer, want op nummers als Eyes Without a Face was dit toch zeker ruimschoots aanwezig.

Zwak plaatje, kan er echt niks anders van maken.

Wat terugkomende 80's iconen betreft was ik meer onder de indruk van Boy George vorig jaar.

Het album groeit nog steeds, ik kan niet echt een slecht nummer noemen.
Ik heb zijn stem altijd erg prettig gevonden, nu 4* en misschien wel iets voor het jaarlijstje

Dit is echt geen slechte plaat! Bij tijd en wijle rockt Billy nog steeds erg lekker...

Kan in mijn ogen helaas niet tippen aan zijn vorige (Devils playground). Daar zat vuur en passie in. Dat mis ik op deze nogal eerlijk gezegd. Ik zal 'm nog een paar kansen geven maar de eerste indrukken zijn matig.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik tot vanavond niet meer van Idol kende dan zijn nummer "White Wedding", die een keer onderdeel was van één van de GTA soundtracks. Dit album is maar liefst 32 jaar ouder dan de plaat waarop bovengenoemd nummer stond.
Ik beluisterde deze zojuist voor het eerst en ik moet zeggen dat hij een goede eerste indruk achterlaat. Een redelijk afwisselend plaatje, variërend van nummers waarin lekker gerockt word (bijv. het titelnummer) tot haast party rock achtige ballads (Love and Glory).
Allereerst moet ik zeggen: wat is zijn stem op prachtige wijze "ouder geworden". Hij zingt nog steeds erg goed, maar zijn stem heeft een soort rouwheid gekregen. Het past geweldig bij de muziek die hij met deze plaat brengt.
Na nog wat meer beluisteringen zal ik mijn uitgebreidere mening geven.

Inmiddels nog een aantal keren beluisterd en ik moet zeggen dat ik dit een fijn en veelzijdig album vind.
Idol heeft nog een prima stem en laat horen dat hij nog goed kan meedraaien in het genre.
Het album begint met het heerlijk aanstekelijke "Bitter Pill". Ondanks dat de lyrics misschien niet heel erg opgewekt zijn, is de melodie dat wel. Lekker meezinggehalte.
Later in dit album laat hij nog wat nostalgie doorklinken ("Ghost in My Guitar") en komt er ook nog wat melancholie voorbij (o.a. "Eyes Wide Shut").
Ik heb weinig ervaring met zijn voorgaande werk, dus ik heb weinig/geen vergelijkingsmateriaal, maar ik moet zeggen dat ik dit album gewoon erg fijn vind om te beluisteren.
Mooie productie, een prima stemgeluid en aanstekelijke melodiën. Als liefhebber van (melodische) rock kan je jezelf niets anders indenken.

Eindelijk weer tijd en zin om dit album eens te beluisteren, de single klonk interessant maar delen ervan vond ik niet geweldig. Maar een album waar Trevor Horn aan meewerkt die moet ik horen want er is weinig dat die man fout kan doen. Zo ook dit maal. Er is genoeg om van te genieten alhoewel je wel in een retro stemming moet zijn. "Blast from the past" denk ik dan als ik "Postcard from the past" hoor. Heb 3 albums van Billy Idol waaronder een greatest hits en dat is eigenlijk ook het lekkerste om naar te luisteren.

Idol's paps kwam te overlijden vlak voor de release van dit album en mogelijk dat diens ziekte de komst en inspiratie voedde voor dit album waar een stuk zelfreflectie in verwerkt is zoals "Kings & Queens of the Underground" en "Can't Break Me Down". "Eyes Wide Shut" doet me erg denken aan Holly Johnson van Frankie Goes To Hollywood (prod. Trevor Horn) maar bevalt me zeker wel misschien juist daardoor. "Ghost in My Guitar" is een lekkere power ballad en ook "Nothing To Fear" kronkelt z'n weg genoeglijk naar mijn oor. "Love and Glory" lonkt inderdaad naar U2 uit de late 80s. Met "Whiskey and Pills" gaat het tempo weer omhoog om vol energie een einde aan dit album te plakken. Vital Idol! Maar eigenlijk heeft het nummer het net niet. Close but no sigar!

Het krijgt van mij meteen 3,5 sterren na deze eerste luisterbeurt maar denk niet dat dit veel hoger wordt na volgende luisterbeurten die er zeker gaan komen. Betwijfel of deze mijn top 10 haalt van 2014, mogelijk wel in mijn top 25.

Een comeback plaat die mij echt verrast heeft! De 'over' productie is op het randje, maar wordt uitstekend gecompenseerd door het vocale randje van Idol. Bovendien zijn de virtuoze gitaar kunstgrepen van Steve Stevens wederom om van te smullen. De teksten zijn zoals gebruikelijk niet origineel, maar de songs daarentegen getuigen van vakmanschap en zijn pakkend. Wat mij bovenal aanspreekt is de diversiteit van het album waardoor je regelmatig van het verleden naar het heden wordt geslingerd. Hierdoor heeft heeft deze plaat op de valreep van dit jaar toch een plaats weten te bemachtigen in mijn top 10. Rock on Billy!

Deze na een jaar weer eens opgezet. En wat blijkt: ik hoef mijn stem niet bij te stellen.
Het blijft een ijzersterke plaat. Mooie samenwerking Billy Idol // Trevor Horn.

Ik ben benieuwd of het een vervolg krijgt.

Dankzij wikipedia ben ik er nu ook achter wie er meespeelt en meeschrijft ( Kings & Queens of the Underground - Wikipedia )

Geoffrey Downes doet veel mee, en uiteraard Steve Stevens, maar Billy Morrison is een nieuwe naam voor mij. Hij schrijft veel mee en speelt slag-gitaar bij de band sinds 2010.
Voorheen zat hij ondermeer in The Cult!

Overigens zie ik nu ook waarom Can’t Break Me Down zo poppy klinkt en een beetje uit de toon valt. Het is namelijk de enige song zonder Trevor Horn maar met producer Greg Kurstin, die het ook meeschreef aan de song. En hij is bekend van Pink, Kelly Clarkson en meer top40-pop. Uiteindelijk toch een mindere song en best Billy Idol-onwaardig.

Ben het album ook gelijk weer eens gaan draaien. Wat een dynamisch album is dit toch geworden.

Na nog een aantal maal goed geluisterd te hebben moet ik helaas toch bij mijn eerdere stelling blijven. Het album mist vuur en passie. Het begint allemaal nog wel vrij aardig. Opener Bitter pill is gelijk één van de beste nummers op het album (samen met Postcards from the past en Save me now). Can't bring me down is op zich best een lekker nummer maar de oh oooh oooh's verpesten het voor mij (en dat terwijl ik niet vies ben van een scheut commercie en hitpotentie!). En vanaf het titelnummer (goeie tekst, matige muziek) gaat het album als een nachtkaars uit...de ene ballad volgt de andere op. De nummers zijn niet eens slecht maar als je er 4 achter elkaar zet dan verzuipen ze in de overdadigheid. Daar kan een in potentie best leuke punkrock afsluiter als Whiskey and pills niks meer aan redden. Nee, dit album haalt het in de verste verte niet bij z'n voorganger Devil's playground.

Ik vind one breath away echt een heel mooi nummer.
Ga deze plaat toch even wat meer aandacht geven.

Dit album is zeker niet slecht. Staan mooie composites op, en feit dat Steve Stevens er bij is kan alleen maar positieve dingen betekenen...

Maar wat dit album mist is fenijn. En dat is de reden waarom het wel een fijne plaat is, maar geen fantastische plaat. Pas op whiskey and pills komt dat fenijn naar boven..maar dat is de afsluiter van de plaat en dus te laat.

Desalniettem toch 3.5 ster omdat het geen vervelende plaat is. Billy wordt ook wat ouder en wellicht is dat de reden dat het allemaal wat subtieler is.

Deze marathon sluit ik weer af met een album dat vrij typerend is voor een artiest die al weer heel wat jaren in het vak zit. Laat ik voorop stellen dat ik niet verwacht (laat staan, wil) dat bands/artiesten altijd maar succestrucje herhalen, maar iets meenemen van die oude energie en innovatie is natuurlijk nooit mis. Billy Idol was dat na enkele jaren al kwijt. Ruim dertig jaar later mag je best een nieuw album uitbrengen, maar het oude vuur is nog steeds geblust en Kings & Queens of the Underground is de nieuwe oudelullenplaat. Alles wat Billy Idol uniek maakte, is verdwenen. Alleen de stem zelf is verdwenen. Na zoveel tijd kun je van een vijftiger niet verwachten dat hij klinkt als een twintiger.

Dit album is er helaas een die reünieartiesten zo vaak typeert. Het is veilig, het is licht catchy en het stelt eigenlijk niks voor. Billy gaat wat mee met de tijd en lijkt het verder allemaal wel prima te vinden. Best saaie poprock dus. Altijd jammer van iemand die vroeger best stoer was, maar het is alsof hij tegenwoordig zijn weg lijkt te hebben gevonden naar een EO-publiek. Een popie jopie single als Can't Break Me Down verandert daar niets aan.


Eindstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Cyberpunk
5. Charmed Life
6. Kings & Queens Of The Underground
7. Happy Holidays
8. Devil's Playground

Ik zal een van de weinigen zijn, maar ik vind Kings & Queens Of The Underground een werkelijk fantastisch album. Billy Idol had op Devil's Playground zijn punk attitude weer een stuk terug en klonk daar nog erg jeugdig, waar dit album echt compleet het tegenovergestelde is. Billy Idol is een oude man geworden, maar net zoals een meerderjarige single malt scotch, smaakt het materiaal mij helemaal naar meer.

Ja, er staan veel ballads op, maar de beste man komt er heel erg goed mee weg. Vooral de titeltrack geeft me kippenvel op de juiste manier, terwijl hij op Save Me, One Breath Away en Postcards From The Past echt nog een heerlijk rauwe strot opentrekt. Laatstgenoemde song verwijst ook fijn naar Rebel Yell met het gitaarwerk. Ghosts In My Guitar heeft ineens een intrigerende Beatlesque sound die ik niet bij hem had verwacht, maar het werkt wonderbaarlijk erg goed. Goed, rond Love And Glory snak ik echt wel weer naar iets harders, maar dan sluit het album ineens af met Whisky And Pills en blaast het me weer helemaal omver. Ik mag dit album, heel erg zelfs.

De beste man is ook al halverwege de 60, dus ik kan me voorstellen dat dit album zijn zwanenzang is. Ik hoop hem nog wel een keer live te zien, want de live-beelden die ik op Youtube zie, bevallen me allemaal prima. Blijft voor mij een zeer intrigerende performer. Punk-look, maar eigenlijk gewoon een flamboyante performer met crooner-vibes a la Bowie of Morrison. En met Steve Stevens ook gewoon een meesterlijk muzikant aan zijn zijde. Moge deze King Of The Underground me nog lang plezier brengen met zijn muziek.

Eindstand:
1. Rebel Yell 4,5*
2. Kings & Queens Of The Underground 4,5*
3. Whiplash Smile 4*
4. Cyberpunk 4*
5. Devil's Playground 4*
6. Billy Idol 3.5*
7. Charmed Life 3*
8. Happy Holidays 3*
Gemiddelde: 3,81*

Dit is echt een prima album met wat mij betreft als hoogtepunten Save Me Now, Postcards from the Past en Eys Wide Shut. Billy Idol klinkt niet meer zo schel op de songs als vroeger maar de zang en composities zijn zeer te genieten.