Billy Idol - Kings & Queens of the Underground (2014)

Eindelijk weer tijd en zin om dit album eens te beluisteren, de single klonk interessant maar delen ervan vond ik niet geweldig. Maar een album waar Trevor Horn aan meewerkt die moet ik horen want er is weinig dat die man fout kan doen. Zo ook dit maal. Er is genoeg om van te genieten alhoewel je wel in een retro stemming moet zijn. "Blast from the past" denk ik dan als ik "Postcard from the past" hoor. Heb 3 albums van Billy Idol waaronder een greatest hits en dat is eigenlijk ook het lekkerste om naar te luisteren.

Idol's paps kwam te overlijden vlak voor de release van dit album en mogelijk dat diens ziekte de komst en inspiratie voedde voor dit album waar een stuk zelfreflectie in verwerkt is zoals "Kings & Queens of the Underground" en "Can't Break Me Down". "Eyes Wide Shut" doet me erg denken aan Holly Johnson van Frankie Goes To Hollywood (prod. Trevor Horn) maar bevalt me zeker wel misschien juist daardoor. "Ghost in My Guitar" is een lekkere power ballad en ook "Nothing To Fear" kronkelt z'n weg genoeglijk naar mijn oor. "Love and Glory" lonkt inderdaad naar U2 uit de late 80s. Met "Whiskey and Pills" gaat het tempo weer omhoog om vol energie een einde aan dit album te plakken. Vital Idol! Maar eigenlijk heeft het nummer het net niet. Close but no sigar!

Het krijgt van mij meteen 3,5 sterren na deze eerste luisterbeurt maar denk niet dat dit veel hoger wordt na volgende luisterbeurten die er zeker gaan komen. Betwijfel of deze mijn top 10 haalt van 2014, mogelijk wel in mijn top 25.

Deze marathon sluit ik weer af met een album dat vrij typerend is voor een artiest die al weer heel wat jaren in het vak zit. Laat ik voorop stellen dat ik niet verwacht (laat staan, wil) dat bands/artiesten altijd maar succestrucje herhalen, maar iets meenemen van die oude energie en innovatie is natuurlijk nooit mis. Billy Idol was dat na enkele jaren al kwijt. Ruim dertig jaar later mag je best een nieuw album uitbrengen, maar het oude vuur is nog steeds geblust en Kings & Queens of the Underground is de nieuwe oudelullenplaat. Alles wat Billy Idol uniek maakte, is verdwenen. Alleen de stem zelf is verdwenen. Na zoveel tijd kun je van een vijftiger niet verwachten dat hij klinkt als een twintiger.

Dit album is er helaas een die reünieartiesten zo vaak typeert. Het is veilig, het is licht catchy en het stelt eigenlijk niks voor. Billy gaat wat mee met de tijd en lijkt het verder allemaal wel prima te vinden. Best saaie poprock dus. Altijd jammer van iemand die vroeger best stoer was, maar het is alsof hij tegenwoordig zijn weg lijkt te hebben gevonden naar een EO-publiek. Een popie jopie single als Can't Break Me Down verandert daar niets aan.


Eindstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Cyberpunk
5. Charmed Life
6. Kings & Queens Of The Underground
7. Happy Holidays
8. Devil's Playground

Ik zal een van de weinigen zijn, maar ik vind Kings & Queens Of The Underground een werkelijk fantastisch album. Billy Idol had op Devil's Playground zijn punk attitude weer een stuk terug en klonk daar nog erg jeugdig, waar dit album echt compleet het tegenovergestelde is. Billy Idol is een oude man geworden, maar net zoals een meerderjarige single malt scotch, smaakt het materiaal mij helemaal naar meer.

Ja, er staan veel ballads op, maar de beste man komt er heel erg goed mee weg. Vooral de titeltrack geeft me kippenvel op de juiste manier, terwijl hij op Save Me, One Breath Away en Postcards From The Past echt nog een heerlijk rauwe strot opentrekt. Laatstgenoemde song verwijst ook fijn naar Rebel Yell met het gitaarwerk. Ghosts In My Guitar heeft ineens een intrigerende Beatlesque sound die ik niet bij hem had verwacht, maar het werkt wonderbaarlijk erg goed. Goed, rond Love And Glory snak ik echt wel weer naar iets harders, maar dan sluit het album ineens af met Whisky And Pills en blaast het me weer helemaal omver. Ik mag dit album, heel erg zelfs.

De beste man is ook al halverwege de 60, dus ik kan me voorstellen dat dit album zijn zwanenzang is. Ik hoop hem nog wel een keer live te zien, want de live-beelden die ik op Youtube zie, bevallen me allemaal prima. Blijft voor mij een zeer intrigerende performer. Punk-look, maar eigenlijk gewoon een flamboyante performer met crooner-vibes a la Bowie of Morrison. En met Steve Stevens ook gewoon een meesterlijk muzikant aan zijn zijde. Moge deze King Of The Underground me nog lang plezier brengen met zijn muziek.

Eindstand:
1. Rebel Yell 4,5*
2. Kings & Queens Of The Underground 4,5*
3. Whiplash Smile 4*
4. Cyberpunk 4*
5. Devil's Playground 4*
6. Billy Idol 3.5*
7. Charmed Life 3*
8. Happy Holidays 3*
Gemiddelde: 3,81*