Addyction - Wonderful Delusion (2014)
mijn stem
1 stem
Polen
Rock
Label: Lynx
-
Addiction (5:20)
-
Bridges Left to Burn (4:17)
-
Lost Control & Kneeling (Nocturnal Desires) (4:46)
-
Abandoned (5:18)
-
The Interlude of Pain (1:36)
-
Wonderful Delusion (6:34)
-
Apoptosis (5:14)
-
Filled with Void (4:59)
-
Journey of a Lifetime (5:44)
-
Until We Meet Again... (5:01)
0
geplaatst: 2 november 2014, 17:39 uur
Mijn recensie voor iO Pages
Ik vat de Oordeel-rubriek niet graag aan met een mindere vondst, maar Addyction is dat jammer genoeg wel. De Pool Adam Muszynski is een verdienstelijk multi-instrumentalist, maar van productie en composities heeft hij minder kaas gegeten. Wonderful Delusion is het resultaat van het prototype slaapkamermuzikant; daarom zou ik er hartzeer van krijgen om dit de grond in te boren. Een eenmansproject dat van begin tot eind door één persoon in elkaar wordt geboetseerd, verdient lof.
De kwaliteit treedt echter te weinig op de voorgrond en de mix klinkt als een ruwe demo. De progmetal-invloeden zijn overduidelijk (Dream Theater en klonen, Rush, Iron Maiden) maar er passeren ook standaard zachtere stukken. ‘Addy’ is technisch onderbouwd en je hoort de passie, maar de eentonige composities waaieren teveel alle kanten uit, waardoor je weinig houvast hebt. Bovendien wordt er te vaak doelloos geshred en is die kartonnen drumcomputer ook bepaald geen aanwinst. Wat meer ruimte laten voor rust en kalmte kan geen kwaad. De twee laatste nummers bieden wel nog een verdienstelijk lichtpuntje.
Ik zou Addy echter aanraden om zich in groepsverband door andere muzikanten te laten omringen: de horizonten verbreden, de lat hoger leggen en strenger zijn in het uitkiezen van muzikale ideeën.
Ik vat de Oordeel-rubriek niet graag aan met een mindere vondst, maar Addyction is dat jammer genoeg wel. De Pool Adam Muszynski is een verdienstelijk multi-instrumentalist, maar van productie en composities heeft hij minder kaas gegeten. Wonderful Delusion is het resultaat van het prototype slaapkamermuzikant; daarom zou ik er hartzeer van krijgen om dit de grond in te boren. Een eenmansproject dat van begin tot eind door één persoon in elkaar wordt geboetseerd, verdient lof.
De kwaliteit treedt echter te weinig op de voorgrond en de mix klinkt als een ruwe demo. De progmetal-invloeden zijn overduidelijk (Dream Theater en klonen, Rush, Iron Maiden) maar er passeren ook standaard zachtere stukken. ‘Addy’ is technisch onderbouwd en je hoort de passie, maar de eentonige composities waaieren teveel alle kanten uit, waardoor je weinig houvast hebt. Bovendien wordt er te vaak doelloos geshred en is die kartonnen drumcomputer ook bepaald geen aanwinst. Wat meer ruimte laten voor rust en kalmte kan geen kwaad. De twee laatste nummers bieden wel nog een verdienstelijk lichtpuntje.
Ik zou Addy echter aanraden om zich in groepsverband door andere muzikanten te laten omringen: de horizonten verbreden, de lat hoger leggen en strenger zijn in het uitkiezen van muzikale ideeën.
* denotes required fields.
* denotes required fields.