Marc Ribot Y Los Cubanos Postizos - The Prosthetic Cubans (1998)

Hmm, ik ga de rij van lovende reacties doorbreken.

Het gehele album deint een beetje voort, het mist spanning en emotie. Het spel van Ribot is zeker momenten goed, maar over het algeheel eenzijdig en tam. Het sterke punt van het album is de sfeer wat juist door de Cubaanse secties naar voren komen. Maar het figureert meer als een gimmick, in plaats van dat de totale improvisaties en composities naar een hoger plateau getild worden.
De sfeer is zomers, en misschien zelfs quasi erotisch. Maar het is en blijft quasi, er worden geen echte statements gemaakt in dit werk, wat m.i. echt uitermate zonde is.

Er is wel heel goed te horen, waar Tom Waits zijn ideeën vandaan heeft voor 80% van zijn platen in de jaren '00. Gek genoeg dacht ik ook een paar keer, dat deze plaat beter tot zijn recht zou kunnen komen met een vocalist(e). En dan gewoon als een rockjazz album (zoals tom waits vaak heeft laten horen).