Maurizio - Maurizio (1997)

Erg vet, hoog knikkende hoofdeneffect en de minimale aanpak werkt behoorlijk. Toch geef ik de voorkeur aan de wat vollere stijl van acts als Echospace of Convextion (om die vergelijking toch maar weer te maken)

Ook hier nog altijd een relatief laag stemmenaantal gezien de iconische status van het geboden materiaal.

Voor elke liefhebber van (de wat minimalere) house en techno is dit essentieel. Stuk voor stuk elementaire classics, die een op verschillende volumes gedraaid kunnen worden en dan voor een hele verschillende beleving zorgen. Bezinning en ambientesque subtiliteit zoals Brian Eno het ooit bedoeld had wanneer je hem zacht zet over de koptelefoon. Subliem uitgaansmateriaal voor tochtige bunkers op hoog volume. En zelfs een geschikt huiskameralbum daartussenin, zolang je er een beetje aandacht voor reserveert en het niet snel probeert te consumeren.

Als popmuziek (in de brede zin van het woord) eenzelfde 'established' vorm van kunstkritiek zou krijgen als visuele kunst, had dit duo allang de status van een Mondriaan of Rothko gehad. Omdat techno echter doorgaans gepositioneerd wordt als functionele muziek, bedoeld voor clubs (en in die vorm is het natuurlijk ook heel effectief), krijgt het nooit een grondigere canonisering. Onterecht mijns inziens, maar daardoor blijft het meer een niche die sterker afhankelijk is van slimme promotie. En die daardoor ook onnodig tijdsgebonden wordt, ongeacht of het geboden materiaal tijdloos is. Het zou niet of-of hoeven zijn, maar zo'n canonisering is misschien iets dat meer tijd nodig heeft.

Voor de muziek maakt het uiteindelijk ook niets uit: 'M4' is voor mij hoe dan ook een goede contender voor het beste stuk muziek dat ooit gemaakt is.