In the Woods... - Heart of the Ages (1995)

Schitterend debuutalbum van het meesterlijke In The Woods...

Deze band weet als geen ander Sanvean's duistere hart sneller te doen kloppen, met zijn meesterlijke sfeervolle muziek, die op hoogst experimentele wijze vermengd wordt met progressieve invloeden.

In The Woods... is altijd zéér progressief geweest, en is duidelijk geïnspireerd geweest door King Crimson, Pink Floyd en andere progressieve bands, die ze later trouwens zouden eren met drie covers van deze bands en van Jefferson Airplane.

Heart of the Ages laat zien waar deze band later toe in staat zou zijn, en dat was, met Omnio, nogal wat. De lange songs laten horen waar In The Woods... vooral zo ijzersterk in was: het constant veranderen van tempo en sfeer, de luisteraar hypnotiserend en verbaasd en uitgeput achterlatend. Geen enkele andere band uit het donkere metalgenre wist zo goed met songstructuren te spelen als deze band.

Heart of the Ages is niet zo briljant als Omnio en Strange in Stereo, maar is zeer zeker wel een superplaat op zichzelf.

In The Woods... zou met slechts vier albums een mager, maar magistraal oeuvre achterlaten. Heart of the Ages is alvast een meesterlijke opener hiervan.

Schitterend album van een inderdaad zeer originele band .

Een van de betere acts als het gaat om het zeer mooi combineren van Black en Doom, verweven met subtiele dingetjes van buiten die twee genres.
Met dit album houden ze nog grotendeels vast aan de Black Metal, met invloeden van vooral Burzum. Later zouden ze, zoals je zegt, meer inspiratie putten uit bands als Pink Floyd. Van dit latere materiaal heb ik -helaas- vooralsnog niets gehoord.

Inderdaad wordt vaak gewezen naar de hele oude Katatonia, om deze cd mee te beschrijven. Die band was weer vooral geinspireerd door Burzum. Die lange, trage repetitieve muziek deed het altijd wel goed bij mij.

Ik weet niet of je het latere werk nu gelijk zult waarderen, gezien jouw nogal brute smaak soms.

Maar op het moment dat je toe bent aan een volwassen uitdaging staan er wel een paar parels te wachten om geplukt te worden.

Haha, brute smaak?
Hmm, ik steek toch iets anders in elkaar dan jij denkt, vrees ik .

Die latere albums staan al eeuwen op de te-luisteren-lijst, vooral omdat ik een zeer groot King Crimson liefhebber ben en progrock me sowieso goed ligt. Ik ben dus zeer benieuwd wat deze band met zulke invloeden heeft gedaan.

Helaas is die lijst erg lang, dus het zal nog wel even duren. Tot die tijd geniet ik lekker van dit HEart of the Ages en Return to the Isle of Men.

Ik zie dat je nu al Radiohead, Dead Can Dance en King Crimson hoog hebt staan, dus het zal inderdaad uiteindelijk wel goed komen tussen jou en In The Woods...

Als King Crimson-fan ben ik dan trouwens zeer benieuwd wat je van de cover van Epitaph vind (staat op Three Times Seven on a Pilgrimage). Dat nummer is me verdomme mooi, zeg!

Dit blijft een van de enige black metal albums die ik kan apprecieren
de zweverige intermezzos hadden voor mij niet gemoeten, maar het overige is pure klasse...
Wotan's Return!! wow

Heerlijk album, waarop het vooral om sfeer draait. Enig minpuntje vind ik de scream, die me niet zo aanspreekt. Voor nu 4 sterren, en ik hoop hier later een wat langere en beter onderbouwde mening te kunne posten.

Prachtige plaat, al zou het op Omnio nog wel een slag beter worden. De screams kunnen mij overigens ook niet echt bekoren

HEart of the Ages is het enige album van In the Woods… dat ik ken. Volgens last.fm heb ik het album minstens veertig keer beluisterd, volgens mij is dat getal aan de lage kant omdat ik niet altijd alles scrobble.

Hoe dan ook, na een wat aarzelende kennismaking is HEart of the Ages een van mijn favoriete albums geworden. Met name aan de scream die regelmatig gebruikt wordt, moest ik wennen. Het is nog steeds niet m’n favoriete deel van dit album, maar het is niet langer iets dat het luistergenot verstoort. Ook de cleane zang was niet erg conventioneel, ik vond (en vind het eigenlijk nog steeds) behoorlijk plechtig overkomen.

Een tweede reden waarom dit album me niet meteen aansprak, was dat het me aanvankelijk nogal chaotisch en gefragmenteerd overkwam.
HEart of the Ages zit namelijk vol met tempo- en sfeerwisselingen. Nu was ik daar als frequent metalluisteraar wel aan gewend, maar dit album vroeg toch wat extra aandacht. Zit je een metalalbum te luisteren komt er met Mourning the Death of Aase opeens twee en een halve minuut vrouwenzang voorbij. Nou ja, zang, meer ‘aaah’s en ‘aahahaaah’s maar goed. Na veertig keer luisteren is dat nummer een mooi rustpuntje geworden dat erg goed tussen de rest van het album past overigens.
Pigeon is eveneens een intermezzo, maar dan met piano en strijkers. Een mooie opmaat naar afsluiter The Divinity of Wisdom, dat dan weer een van de beste nummers op Heart of the Ages is.

HEart of the Ages biedt vanaf de eerste, bedrieglijke tonen (je zou bijna denken Vangelis op te hebben gelegd) black metal van het creatieve en intelligente soort dat mij aanspreekt (Ulver’s eerste kwam een jaar eerder uit).

Ook enigszins black metal van het pretentieuze soort, wellicht, gelukkig zonder dat het allemaal te erg wordt. De teksten, die in het boekje lastig te ontcijferen zijn want in handschrift afgedrukt, lijken een enigszins spiritueel/filosofisch karakter te hebben. Lijken, want ik moet toegeven dat ik In the Woods... niet luister voor de teksten en ze slechts een keer of twee heb doorgelezen. De teksten gaan allemaal vergezeld van een quote van Bhagwan Shree Rajneesh, “one of the greatest philosophers of modern times...”, allemaal nog kleiner en ook handgeschreven afgedrukt. Helemaal niet te ontcijferen dus.

Zoals gezegd, ook de muziek op dit album kost wat tijd om te ontcijferen. Als dat eenmaal achter de rug is blijft er een indrukwekkend metalalbum over dat overdondert door z’n sfeer en variatie.
Minder dan vier en een halve ster kan ik hier moeilijk geven. Dit album staat intussen een tijdje in mijn top-10. Vaak begin ik een album opeens stukken minder te luisteren als het daar eenmaal instaat, maar dat is met HEart of the Ages nog niet gebeurd gelukkig.

4.5*

Ik ben eens in je top 10 gaan neuzen, wizard

Zo kwam ik dus op dit album uit. Ik zag ook dat Empyrium hoog aangeschreven staat, maar het werk van die band kan me tot nog toe redelijk matig bekoren. Deze Heart of the Ages van In the Woods... daarentegen vind ik een regelrechte prachtplaat. Het album is al geruime tijd out-of-print, maar met wat speurwerk op Discogs heb ik toch nog een kopie ervan weten vast te krijgen.

Daar is m'n top 10 (deels) ook voor, ASman. Celtic Frost hoef ik aan jouw top-10 te zien niet meer te tippen

Heb je je aan de nieuwste van Empyrium gewaagd? Die heeft dezelfde sfeer als de eerste twee, maar de keyboards zijn vervangen door andere instrumenten, en de zang is veel voller (en even wennen).

HEart of the Ages is inderdaad een prachtplaat. Mijn exemplaar is ook een tweedehandsje, gelukkig nog in goede staat.

De nieuwste van Empyrium heb ik nog niet beluisterd. Heb alle albums tot en met Weiland een draaibeurt gegeven. Is de nieuwste in de meer metal-stijl van de eerste twee albums of gaat deze verder op de neofolk-route waarop de band na Songs of Moors... is ingeslagen?

Typische metal waar mijn Black Metal-hart toch twee honderd keer sneller van gaat kloppen. En bijzonder dat ik tot op vandaag eigenlijk nog nooit naar deze band heb geluisterd. Ik kon op Last.fm geen luistergeschiedenis vinden, dus dan is de band mij nog vrij onbekend. Hoewel ik de band wel een bookmark daar had gegeven ergens in de zomer van vorig jaar. Ik kom echter wel tot de ontdekking dat dit me heel lekker ligt, ik ga hier heel goed op.

Het is inderdaad wel metal wat je nog wat moet ontcijferen, al gaat het me erg gemakkelijk af. De schelle en vooral felle krijsen vind ik heerlijk klinken, en daar ga ik wel echt heel goed op bij deze film. Voor de rest is het gewoon heel goed. Een album wat je een klein uurtje mee neemt, niet meer los laat en je vooral laat genieten van prachtige momenten en inderdaad, tempowisselingen die op de goede momenten voorbij komen, er word een moment gedacht om even op adem te komen, om daarna eigenlijk weer volledig er in te beuken. Eentje die in een donkere omgeving heel goed werk doet, prachtige riffs, prima drumwerk en ook hier en daar een fantastische solo.

Ik heb het gevoel dat deze band, mijn wintermaanden-band word. Die ik eigenlijk elk jaar in de koudere maanden heb, en het wisselt nog wel eens af maar, dit is wel een heel goed voorbeeld. Oftewel: een band die de aankomende tijd nog vaak op de draaitafel (Spotify) te vinden is.

ABDrums Juul1998B

Ik zie dat je mij bent vergeten Kondoro0614, maar daarentegen wil ik jou / jullie niet onthouden dat er een nieuwe aankomt op 11 april: In the Woods... - Otra

Ik had oprecht verwacht dat jij deze al wel kende Prog. Sorry bout that.

Ja man, I know, heel erg veel zin in. De single van gisteren klinkt veelbelovend.