Ian Hunter - Ian Hunter (1975)

senstionele plaat van deze oerdegelijke rocker en balladeer , ongelooflijk dat er nog niemand hier iets bij geschreven heeft !

deze plaat is een klassieker , typisch brits en gewoonweg subliem .

Na Short Back 'n Sides en You're Never Alone With a Schizophrenic te hebben beluisterd in het najaar van 2009 was het hoog dringend de tijd voor deze es onder de loep te nemen.

De eerste solo-plaat van Ian Hunter na de split van Mott the Hoople. Once Bitten Twice Shy is meteen al overdonderend. Een uit het allerbeste hout gesneden rocknummer. Gewoonweg briljant. Who Do You Love en Lounge Lizard werken eveneens aanstekelijk. Wat een euforisch gevoel. Om wat kritiek te mogen geven is het nummer Boy iets wat te langdradig maar 3,000 miles from Here maakt het voor mij wel een stuk beter. Goeie balade zoals we van Ian Hunter gewend zijn. The Truth, It Ain't Easy, Shades Off en Excited brengen dit album naar een geweldig einde. Over de hele linie misschien het beste werk van Hunter.

Mick Ronson zet hier over de hele lijn een fantastische gitaarsound neer. Dat Ian Hunter een verbluffende goeie songwriting is, is voor mij nu overduidelijk.

Een score volgt nog.

Het unieke gitaargeluid van Ronson (zoals we dat kennen van zijn werk met Bowie) geeft de plaat z'n unieke sfeer. Meesterlijk debuut. En dan te bedenken dat er mensen zijn die Who do you love alleen van de Pointer Sisters kennen...

Fantastisch debuut! Once bitten twice shy is een klassieker wat mij betreft. Staat wat mij betreft eigenlijk geen misser op. Het artwork is ook prachtig trouwens!

Vandaag goedkoop bij een lokale platenzaak gekocht en na een aantal maal beluisteren heb ik daar nog geen spijt van. Het album opent met de klassieker "Once Bitten Twice Shy". Een nummer dat zo'n grote invloed had op de Amerikaanse blues-rock band Great White dat ze er een cover van opnamen en zelfs een album tweeluik naar vernoemden.
Het album bevat alleen meer mooie nummers, zoals het uitgerekte "Boy" en de toffe balade "It Ain't Easy When You Fall".
Een fijn, lekker Brits klinkend rock album. Niet aan te raden voor mensen die afknappen op Britse accenten.

Live ook bepaald geen kwelling: Welcome To The Club (1980) mét Ronson is een aanrader van jewelste! En zijn solowerk in deze eeuw is ook niet te versmaden. Tekstueel bovendien dik in orde met vileine politiek getinte observaties van het alledaagse leven door deze britse rasrocker en chansonier. Onderbelicht en miskend. Komt door zijn kenmerkend retrokapsel en brillencollectie. Vanaf Mott een van mijn favorieten.

Vandaag ook hier bij de lokale platenzaak tweedehands op de kop getikt. Binnenkort eens proberen, want ik ken Ian Hunter alleen van zijn meer recente werk

De charme van dit debuutalbum van Ian Hunter na het uiteenvallen van Mott the Hoople vind ik vooral het onmiskenbare Britse karakter van zijn sound. Daarnaast zijn de liedjes alle bovengemiddeld goed - het is dan ook jammer dat bij mijn cd geen songteksten zitten. Ook klinkt het album prachtig en doen de musici (waarvan Mick Ronson op gitaar extra opvalt) goed hun best. Ik luister het liefst met de hoofdtelefoon, en dan komen ze goed tot hun recht. Goede balans verder tussen de uptempo rockers, waarvan vooral I Get So Excited en Once Bitten Twice Shy bij mij favoriet zijn, en de wat rustiger nummers.

Voor zover ik me herinner bij mijn vinylexemplaar (in 1976 of 1977 aangeschaft, dus vrij kort na de eerste release) evenmin, met uitzondering van de tekst van Shades off.

Dat is dan ook een (stuk van een) gedicht dat hij gebruikt heeft...