Gilbert O'Sullivan - Himself (1971)

Nothing Rhymed, Wat een klassieker!

Ik was rond de tien jaar toen Gilbert O'Sullivan voor het eerst op de nederlandse tv kwam (Toppop? Eén van de acht?). Zelfs nu nog kan ik mij herinneren dat hij er wel erg weird uitzag met zijn crisiskapsel en oudemannenkleding plus pet. Maar het staat me ook bij dat hij mooi piano speelde en een opvallende stem had. Matrimony is naast Nothing Rhymed ook een mooi nummer.

Onder dit schrijven de lp nog maar een keer opgezet,kilnkt nog steeds lekker,met hoogtepunten Nothing Rhymed en Houdini said.De hele plaat kan de aandacht aardig vasthouden en hoort prettig aan.Het geheel klinkt soms wat gedateerd,met strijkers en al.Toch houd ik een zwak voor Gilbert en zijn muziek.Was in mijn jeugd toch een soort antiheld,met zijn vooroorlogse image.4 sterren voor dit album

close your eyes ....and the door haha!!
heb m 12 jaar geleden nog live gezien in Amersfoort , dansend op zijn vleugel.(wilde haren nog niet kwijt dus)
Ben nog op zoek naar Back to Front , had m op LP maar die heeft zijn beste tijd gehad...

Deze lp vandaag op de rommelmarkt gekocht. Zou niet snel op het idee zijn gekomen om een album van Gilbert op cd te halen en voor een habbekrats en wat nostalgie is een lp ervan wel net zo leuk.
Tijdje terug wat van zijn oude hits gedownload en was er wel gecharmeerd van.
Zijn goed in het gehoor liggende, met aparte stem klinkende liedjes deden het bij mij wel goed. Het had een bepaalde sfeer over zich die mij wel aansprak. Met name de beginjaren van deze Ier, reken ik tot zijn beste werk. Gilbert werd aardig ondergesneeuwd toen de 'romantiek' en nostalgie van de jaren zeventig overging in anarchie. Zijn stempel kon hij daarna niet meer drukken. Hetzelfde geld bijv. ook voor een Al Stewart.
Himself heeft een redelijk constant niveau met natuurlijk de bekende uitschieters; Matrimony en de klassieker Nothing Rhymed. De strijkers en fluiten vind ik juist de charme van zijn muziek, samen natuurlijk met de piano.
Naast de kleine liedjes, geeft Gilbert ook blijk van gevoel voor meer uitgesponnen nummers, die goed ik elkaar steken, zoals een Independent Air en Houdini Said.
Hier en daar ook een wat Burt Bacharach gevoel, zoals bijv. bij een If I Don't Get You (Back Again) en wat Rock 'n Roll zoals bij een Thunder and Lightning.
Yep gevarieerd en een leuk album, dat is het.

nothing rhymed en matrimony zijn

verder ken ik het album niet

Voor de liefhebbers: eindelijk is er (2011) dan een oud album van Gilbert O' Sullivan volledig geremasterd, met outtakes en extra singles uit.

Dit album dus. Daarmee wordt het ook weer een financieel haalbare kaart om een gangbaar studioalbum van hem te kopen, de meesten zijn 2e hands en veel te duur.

Ik ga nog steeds met tegenzin naar de kapper, als een soort folklore-achtig verzet met een hang naar het verleden waar lange haren op jonge leeftijd al bij de muziek hoorde. Gezien mijn huidige leeftijd mag ik van geluk spreken: het groeit nog net zo weelderig als in 1972. Geen kale plekken, geen naar binnentrekkende haargrens en naar een grijze haar moet je goed zoeken. Over dat laatste wil ik nog wel eens enige discussie met het thuisfront hebben, het licht in mijn huis is ook niet goed genoeg.

Van belang? Ja, wel bij Gilbert O' Sullivan.

Ik heb natuurlijk in de kern weinig verstand van Gilbert O' Sullivan cd's. Om de waarheid zelfs te zeggen: dit is het eerste album dat ik óóit van hem heb gedraaid. Ja, een Greatest hits maar dat telt natuurlijk niet.

En toch wilde ik dit album van hem hebben, toen ik het zag verschijnen bij de nieuwe releases in 2011. Expanded, digitaal geremasterd. Was nog nooit gebeurd.

Gilbert O' Sullivan maakte retro pop met soms een rockrandje daar aan vast. Zijn verschijning maakte destijds heel wat tongen los, een boerenzoon met bijpassende pet, kleding en ..... een opgeschoren nek en haar geknipt in een bloempotmodel.

Tot groot genoegen van mijn vader die hem gelijk mocht en bij elke verschijning van O' Sullivan in Toppop mij er aan herinnerde dat de kapper ook nog bestond. Waarbij ik dan kon aantekenen (we praten nog steeds over 1972 en 1973) dat hij een grote uitzondering was op het geheel (wat ook zo was) en dat er van enig kappersbezoek derhalve geen sprake kon zijn.

U ziet, de inspraak bij de jeugd had ook zijn intrede gedaan en ik hield braaf vol, in ieder geval tot mijn moeder het wel welletjes vond bij haar 10-jarige zoon en ingreep.

Toch was Gilbert O' Sullivan een trendsetter. Was het niet vanwege kont tegen de krib inzake zijn verschijning, dan was zijn muziek toch op zijn minst tegendraads in die tijd. Hier maakte iemand kwalitatieve muziek die niet viel onder het standaard Top 40 niveau maar ook sterk afstak tegen de rockgoden uit die tijd.

Die lieten de Top 40 voor wat het was (alleen het maken van albums werd nog interessant gevonden) en Gilbert O' Sullivan kon geruime tijd gloreren begin jaren '70 met grote successen, nummer 1 hits. Toch in ieder geval van 1971 t/m 1975. Daarna werd het minder: te weinige evolutie in zijn muziek en niet opgewassen tegen de opkomst van andere grote muziekstromingen van halverwege de jaren '70.

Toch valt daarmee zijn bijdrage in de ontwikkeling van de muziek zeker niet te ontkennen. Volgens mij is Himself het bekendste solo-album van Gilbert O' Sullivan en in de nieuwe uitgave heeft hij tegelijkertijd 'losse singles' als Underneath the blanket go, We will en No matter how I try toegevoegd zodat het album staat als een huis.

Hij was een getalenteerd liedjesschrijver, speelde goed piano maar kon zijn ooit ingezette retro-look en muziek niet meer van zich afzetten. Het was zijn succes en tegelijkertijd zijn ondergang. Himself is een prima overzicht van het eerste werk van Gilbert O' Sullivan uit zijn hoogtijdagen. Zeker niet onaardig om weer eens aan te horen, ook al is het 40 jaar na dato.

Vandaag nog wrokkig bij de kapper gezeten én daarna bij thuiskomst deze cd van Gilbert O' Sullivan op de deurmat gevonden. Meer toeval kan er niet zijn in het leven.

Leuke review!

Sterk album. Ik houd wel van zijn stijl. Jammer dat hij zo snel van zijn crisisimago af wilde.

Gilbert O'Sullivan was een Ierse singer-songwriter die snel succes wist te halen maar na enkele jaren in de anonimiteit verdween. Het debuut (en ook de opvolger) zijn nog steeds sterk: charmante singer-songwriterspop mede door zijn Iers accent en het retro-tintje. Niet de beste songschrijver van zijn generatie maar toch wel iemand die een aantal prachtsongs uit de mauw kon schudden zoals Nothing Rhymed (zijn eerste hit en ook zijn beste).

Erg fijne plaat. Dat ik hier nog nooit een stem heb afgeleverd. Mooie volle instrumentatie, maar nergens kitcherig. En dan die heerlijke stem van Gilbert zelf. Erg mooi.

Van de week voor een euro gekocht bij een kringloop. Prachtige plaat!

Hoezo was een Ierse zanger, hij leeft gelukkig nog en maakt nog steeds heerlijke muziek

En toch was Carré in december 2022 opnieuw uitverkocht.

Intussen zijn wij 7 jaar verder en heb van hem nog een album uit 2018 beluisterd (kreeg weinig aandacht) en die viel goed mee. Maar Gilbert O'Sullivan associeer ik toch wel met de jaren '70 toen hij zijn grootste successen boekte.
Merkwaardig dat de meeste popartiesten hun commerciële (en vaak ook artistieke) hoogtepunt in het begin van hun carrière kenden.

Dat is Morrissey waarschijnlijk met je eens.

Oeps.
Leuk dat jullie nu reageren op mijn reactie eigenlijk.
Sinds 2020 geen reactie op dit album

Zit even in een early 70 vibe en daar hoort dit album zeker bij