Amon Tobin - Permutation (1998)

Amon Tobin ... laten we beginnen met het slechte nieuws. Simpel gezegd, dit album is stevig kut. Met in het achterhoofd natuurlijk mijn aversie van de jazz-electronic mix waar ook een VS zich soms aan durft wagen.

Een track als "Like Regular Chickens" is eigenlijk al genoeg voor mij op dit album gewoon terug af te zetten en van m'n PC te keilen. Met dit soort melodieën kan ik absoluut niks. Vreselijke irritante sfeer. "Bridge" is zo mogelijk nog erger, aangezien hier van electronic amper nog sprake is. Track om bij te knarsetanden. "Reanimator" heeft enkele betere passages halverwege, en doet het ook met een iets betere wave, maar verder ook weinig positiefs over te melden. De intro van "Sordid" lijkt me gepikt uit één of andere film, iets Scissorhands achtigs ? dat aandoet als een kerstmissprookje. Verder vervelende melodieën en saaie ritmes. "Nightlife" is een klein lichtpuntje, al moet je dan even snel de intro voorbijspoelen. Mind, geen goeie track, gewoon minder irritant dan de rest.

"Escape" is zowat de eerste echte electronic track, ligt me ook iets beter, maar ook hier kan ik gewoon weinig mee. Klinkt als een wat flauwe Devine imitatie, gemaakt door iemand die zich eigenlijk niet echt thuisvoelt in dit soort muziek. Doe daarbij die vre-se-lijke trompet (or whatever it is) op het einde en ook dit is weer een wegwerptrack. En uhm, daar laat ik het dan maar bij. Kan bij elke track nog wel wat nieuwe verwijten verzinnen, of oude verwijten in een nieuw jasje gieten, maar daar hebben jullie ook weinig aan. Alle tracks draaien op hetzelfde uit. Lichte IDM over ofwel jazz, ofwel ultracheesy filmmuziek. Leuk voor de mensen die daar wat aan hebben, ik word er enkel kregelig van.

Vreselijke introductie met deze artiest voor mij. Album waar ik geen enkele goeie track op gevonden heb, en dat niks ander deed dan vervelen en irriteren. Vandaar ook 0.5*