Drive-By Truckers - A Blessing and a Curse (2006)

Een nieuw Drive-By Truckers album is altijd een feest! Ook nu weer heeft de beste rockband op aarde een meesterlijk album afgeleverd. Met elk album ontwikkelen ze zich meer en meer. Het verschil is vooral merkbaar wanneer je deze plaat naast Southern Rock Opera legt. Maar op de meeste nummers staan nog steeds die drie brute gitaren centraal. Deze muziek MOET je live ervaren. Alsof je midden op Daytona staat terwijl de Nascar auto's je om de oren knallen!

Dit album heb ik via deze site leren kennen. Vandaag geluisterd en ik ben zeer onde de indruk. Wat een geweldige rockplaat.
Dankjewel Bubbachups

Dus als de wiedeweerga maandag naar Den Bosch bij ons om de hoek. Daar spelen ze in de Willem 2.

Veel plezier heren!

Deze woensdag in Vera in Groningen! Wordt mijn derde keer Drive-By Truckers live. Verheug me er nu al op om "Gravity's Gone" live te horen. Wat een geweldig nummer is dat!

Oh, en graag gedaan platedraaier. Ik kan je van harte hun vorige drie albums aanraden. Stuk voor stuk meesterwerken!

Ze hebben het druk de mannen. Ik ga namenlijk dinsdag in Utrecht

Drie?

1998) Gangstabilly
1999) Pizza Deliverance
1999) Alabama Ass Whuppin'
2001) Southern Rock Opera
2003) Decoration Day
2004) The Dirty South

Zes!

Klopt, maar ik bedoelde het op een andere manier. Ik raad hem de drie albums aan die ze voor A Blessing and a Curse hebben gemaakt. Die zijn het meest essentieel, de rest komt dan later wel. Van die overige drie heb ik trouwens alleen nog maar Pizza Deliverance. Ook een zeer goed album.

Alabama Ass Whuppin' is toch een live album?

Ik heb dit album net geluisterd en het is een goed album. Het album is net niet zo goed als hun vorige 2 albums, maar het is nog steeds een zeer acceptabele plaat, daarom voor dit album 3,5 sterren.

Voor mij is het ook een beetje een teleurstelling.
Na 3 briljante platen op rij. Ik tel southern Rock Opera zeker mee als hoogtepunt in hun ouvre.
Toch valt deze plaat een beetje tegen. Goede degelijke nummers maar ze blijven niet echt hangen, nergens pieken of vlammen ze.

Toch jammer want het blijft toch 1 van mijn favouriete bandjes, zeker live.

3.5*

Ik denk dat ik ook de vorige 3 platen bedoelde, want The Southern Rock Opera, Decoration Day en The Dirty South zijn natuurlijk topplaten.

En deze plaat is nog steeds iets minder dan de vorige 3 platen, er zit geen 'Yes, wat een klasbak' moment op deze plaat. Ik geef het nog steeds 3,5 sterren.

ik vond het maar een erg matig plaatje en had de neiging slechts 3* te geven maar de rustige nummers op het einde maken veel goed, eindoordeel 3,5*

Vanwege mijn uitstekende ervaringen met de directe voorgangers Decoration Day en The Dirty South, was ik erg benieuwd naar deze plaat. Toen ik de schitterende hoes zag, wist ik eigenlijk al voldoende. Prachtig hoe de Truckers er steeds weer in slagen het verhaal van een bepaald album, zoals het leven in de zuidelijke staten op The Dirty South, visueel tot uiting te laten komen. Deze hoes vind ik ook erg bijzonder en is al even uniek als de muziek zelf.

Ik kan me herinneren dat de ontvangst van dit album twee jaar geleden lauwtjes was in de media. En dat is eigenlijk niet terecht, vind ik. Over de gehele linie genomen is deze wel iets minder sterk, maar nog alleszins acceptabel.

Zo is Gravity's Gone een heerlijke, aanstekelijke countryrocker en doet het Mick Jagger-achtige zanggeluid van Mike Cooley de rest. Van de drie vocalisten van de Truckers is Patterson Hood al geruime tijd mijn favoriet, maar Cooley's bijdragen zijn vrijwel altijd ook in orde. Easy on Yourself is eveneens van niet gering kaliber en ook Daylight mag er zeker zijn, maar voor de rest vind ik dit net wat minder sterk dan The Dirty South.

Echt zwakke momenten zijn er niet, maar echte klassiekers a la The Day John Henry Died of Daddy's Cup kan ik hier ook niet op vinden. He is echter geen schande, want de Truckers hebben zichzelf steeds weer overtroffen en dan mag er wat mij betreft best een wat minder sterke plaat bij zitten. Minder sterk is in dit geval weinigzeggend, want deze plaat scoort wat mij betreft door haar variatie en enkele uitschieters nog altijd een 4*.

Gisteren gekocht en de eerste luisterbeurt viel me ietwat tegen, hoewel dat bij mij bijzonder weinig zegt.
Ik ga dit album de komende dagen nog eens intensief beluisteren en kom dan met een eindoordeel.

Dit album is later blijkbaar ook nog uitgebracht met een bonus album. Daar staat o.a. When the Well Runs Dry op, een nummer van Jason Isbell. In mijn optiek absoluut het beste nummer van Jason op dit album. En zonde dat het dus niet op het reguliere album stond.

Ik ging eigenlijk richting platenzaak om The Dirty South van de Truckers aan te schaffen, daar had ik namelijk fragmenten van gehoord die ik erg sterk vond, helaas hadden ze dat album niet op voorraad en kwam ik met deze thuis.
Nu na meerdere luisterbeurten moet ik zeggen: heerlijke rockplaat, Feb 14 is een lekker pakkend rocknummer, track 4 Aftermath USA doet mij sterk aan The Black Crowes denken, ook dringt bij momenten de vergelijking met The Tragically Hip zich op.
Donkere deprimerende teksten op dit album , maar het eindigt hoopvol ( It" s Great To be Alive ! )
Het minste nummer vind ik Wednesday.
De prijsnummers zijn mijn inziens Little Bonnie, het titelnummer en de grandioze afsluiter World Of Hurt.
Ik denk dat ik van deze band nog wel wat meer ga aanschaffen.
Iemand suggesties ??

ja, zeer goed plaatje van een groep die ik niet zo goed kon en de voorgaande ook gekocht en chapeau , toffe muziek

Minder concept-gericht, maar een heerlijke collectie (counrty)rock plaat.

Productie is hoogstaand.

Deze plaat weet me helaas nog niet zo te pakken als The Dirty South. Bij die plaat was het na een keer al raak en heb deze inmiddels 3 keer beluisterd, maar het pakt me nog niet echt. Ik ga het zeker nog niet opgeven, want het is een goede plaat. Zal misschien alleen wat langer nodig hebben om te groeien. Voorlopig 3,5*

Drive-By Truckers blijven kwalitatief goede albums afleveren. Dat bewijst ook deze "A Blessing and a Curse". Goede teksten met de rauwe pijnlijke waarheid begeleid met een intens southern rock geluid is het handelsmerk van Drive-By Truckers. Ook de songs op deze plaat zijn weer van prima kwaliteit. De conceptuele gedachte van het album "The Dirty South" mis ik een beetje op deze plaat, daardoor komt hij bij mij wat minder hard binnen. Hierdoor is de sfeer op "A Blessing and a Curse" voor mij minder beklemmend. Klein minpuntje voor wederom een prima plaat met voor mij "Gravity's Gone" als mooiste nummer.

Ik heb nu verschillende albums geluisterd van deze Drive-By Truckers en idd. ze leveren een goede kwaliteit aan albums af, met weinig inzakkers. De grote variabele zijn natuurlijk de verschillende zangers waar ze een beroep op kunnen doen en het beheersen van verschillende genres; Stones, Blues, Countryrock het past allemaal naadloos bij elkaar, zonder dat het een ratjetoe word. Ik mag er graag naar luisteren.

Een song als Space City geeft me altijd een krop in de keel. Wondermooie song...

Mooi album, er zit wel een verhoging aan te komen! Vooral het titelnummer vind ik erg sterk. Nu nog eens achter andere albums aan van dit gezelschap zoals Dirty South,

Het lijkt wel alsof Isbell hier stiekem zijn beste schrijfsels al achterhoudt voor zijn aanstaande soloplaat. Want waar zijn nummers op de vorige platen duidelijke krenten in de pap zijn, zijn het hier duidelijk de zwakke broeders. Easy On Yourself is nog wel oké als je van 80s rock houdt, maar Daylight is ronduit slecht.

Prima keus dus voor beide partijen om hierna uit elkaar te gaan.

Met het verstrijken van de jaren ben ik A Blessing and a Curse steeds beter gaan waarderen. Dit was het eerste album van Drive-By Truckers dat ik in de week van release aangeschaft heb, niet lang nadat mijn kennismaking met de band (The Dirty South) een onuitwisbare indruk had achtergelaten.

De eerste luisterbeurten moest ik erg wennen aan deze plaat. Er is niet echt sprake van een terugkerend of continu aanwezig concept en de originele verhalende teksten die ik me aanspraken bij The Dirty South (en later ook op andere platen) vind ik hier veel minder tot de verbeelding spreken, want tracks als Feb 14 of Daylight zijn best wel recht-toe-recht aan. Opvallend is ook dat ik de songs met Mike Cooley op zang hier veruit het sterkt vind, daar waar ik op andere platen de bijdragen van Patterson Hood over het algemeen minstens zo goed vind. Zo is Gravity’s Gone een heerlijke rocker en raakt Space City bij mij altijd wel een gevoelige snaar met haar bitterzoete, melancholische ondertoon. Helaas staat er ook wat minder sterk materiaal op. Minder sterk is in dit geval relatief, want de band weet altijd nog wel een redelijk niveau te behalen. De al genoemde nummers Feb 14 en Daylight kunnen mij niet bekoren en ook Goodbye en Easy On Yourself skip ik regelmatig.

Ik herken me ook wel in het commentaar hierboven dat Isbell zijn beste materiaal lijkt op te sparen voor zijn aanstaande soloplaat. When the Well Runs Dry - terug te vinden op de verzamelaar met niet eerder uitgebracht materiaal getiteld The Fine Print - had hier overigens niet misstaan.

Al met al geen slecht album, dat echter niet kan tippen aan de drie directe voorgangers of aan de meest recente plaat American Band. Ik vind het samen met het debuut Gangstabilly zelfs het minst sterke album uit de imposante discografie van de Truckers. Ik twijfel tussen een 3* en 3,5*, maar omdat de band ook hier weer bijzonder fris en eigentijds klinkt en zich niets aantrekt van heersende trends geef ik ze het voordeel van mijn twijfel.

Dit album is mijn introductie in de muziek van Drive-by Truckers geweest. Dat is niet geweest in het jaar van verschijnen, maar wat later. Ik had via-via al gehoord van de rock reputatie van de band, dat ze albums uitbrachten die in de breedte goed beoordeeld werden.

Voor mij persoonlijk is het een goede introductie geweest. De vlotte southern-rock in combi met de stevigere countryrock spreekt mij aan. Het venijnige rockende Feb 14 is direct een lekkere binnenkomer. Vervolgens blijkt dat er wisseling van zangers is, dat doet het best goed. De eerste drie nummers geven direct de rockende diversiteit van de band weer. De zachtere countryrock in Little Bonnie doet het goed, vooral door het verhaal dat in het nummer zit. Space City lijkt dan een te rustig, kabbelend nummer, doch het daaropvolgend A Blessing and a Curse schudt je lekker wakker, ondanks het voor het oor aarzelend klinkend begin.

Later kwam ik er achter dat dit het laatste album was met Isbell. Dat ten tijde van de opnames de gitaristen niet goed met elkaar spraken. Ondanks dat is het frisse rockende plaat geworden. Voor mensen die nog niet bekend zijn met de muziek van Drive-by Truckers vind ik het zelfs een goed album om mee te beginnen, omdat de frisse toegankelijkheid en diversiteit binnen het rockende ruimte biedt voor de ontdekking van hun andere albums.