Drive-By Truckers - A Blessing and a Curse (2006)

Drive-By Truckers blijven kwalitatief goede albums afleveren. Dat bewijst ook deze "A Blessing and a Curse". Goede teksten met de rauwe pijnlijke waarheid begeleid met een intens southern rock geluid is het handelsmerk van Drive-By Truckers. Ook de songs op deze plaat zijn weer van prima kwaliteit. De conceptuele gedachte van het album "The Dirty South" mis ik een beetje op deze plaat, daardoor komt hij bij mij wat minder hard binnen. Hierdoor is de sfeer op "A Blessing and a Curse" voor mij minder beklemmend. Klein minpuntje voor wederom een prima plaat met voor mij "Gravity's Gone" als mooiste nummer.

Met het verstrijken van de jaren ben ik A Blessing and a Curse steeds beter gaan waarderen. Dit was het eerste album van Drive-By Truckers dat ik in de week van release aangeschaft heb, niet lang nadat mijn kennismaking met de band (The Dirty South) een onuitwisbare indruk had achtergelaten.

De eerste luisterbeurten moest ik erg wennen aan deze plaat. Er is niet echt sprake van een terugkerend of continu aanwezig concept en de originele verhalende teksten die ik me aanspraken bij The Dirty South (en later ook op andere platen) vind ik hier veel minder tot de verbeelding spreken, want tracks als Feb 14 of Daylight zijn best wel recht-toe-recht aan. Opvallend is ook dat ik de songs met Mike Cooley op zang hier veruit het sterkt vind, daar waar ik op andere platen de bijdragen van Patterson Hood over het algemeen minstens zo goed vind. Zo is Gravity’s Gone een heerlijke rocker en raakt Space City bij mij altijd wel een gevoelige snaar met haar bitterzoete, melancholische ondertoon. Helaas staat er ook wat minder sterk materiaal op. Minder sterk is in dit geval relatief, want de band weet altijd nog wel een redelijk niveau te behalen. De al genoemde nummers Feb 14 en Daylight kunnen mij niet bekoren en ook Goodbye en Easy On Yourself skip ik regelmatig.

Ik herken me ook wel in het commentaar hierboven dat Isbell zijn beste materiaal lijkt op te sparen voor zijn aanstaande soloplaat. When the Well Runs Dry - terug te vinden op de verzamelaar met niet eerder uitgebracht materiaal getiteld The Fine Print - had hier overigens niet misstaan.

Al met al geen slecht album, dat echter niet kan tippen aan de drie directe voorgangers of aan de meest recente plaat American Band. Ik vind het samen met het debuut Gangstabilly zelfs het minst sterke album uit de imposante discografie van de Truckers. Ik twijfel tussen een 3* en 3,5*, maar omdat de band ook hier weer bijzonder fris en eigentijds klinkt en zich niets aantrekt van heersende trends geef ik ze het voordeel van mijn twijfel.

Dit album is mijn introductie in de muziek van Drive-by Truckers geweest. Dat is niet geweest in het jaar van verschijnen, maar wat later. Ik had via-via al gehoord van de rock reputatie van de band, dat ze albums uitbrachten die in de breedte goed beoordeeld werden.

Voor mij persoonlijk is het een goede introductie geweest. De vlotte southern-rock in combi met de stevigere countryrock spreekt mij aan. Het venijnige rockende Feb 14 is direct een lekkere binnenkomer. Vervolgens blijkt dat er wisseling van zangers is, dat doet het best goed. De eerste drie nummers geven direct de rockende diversiteit van de band weer. De zachtere countryrock in Little Bonnie doet het goed, vooral door het verhaal dat in het nummer zit. Space City lijkt dan een te rustig, kabbelend nummer, doch het daaropvolgend A Blessing and a Curse schudt je lekker wakker, ondanks het voor het oor aarzelend klinkend begin.

Later kwam ik er achter dat dit het laatste album was met Isbell. Dat ten tijde van de opnames de gitaristen niet goed met elkaar spraken. Ondanks dat is het frisse rockende plaat geworden. Voor mensen die nog niet bekend zijn met de muziek van Drive-by Truckers vind ik het zelfs een goed album om mee te beginnen, omdat de frisse toegankelijkheid en diversiteit binnen het rockende ruimte biedt voor de ontdekking van hun andere albums.