Caravan - Back to Front (1982)

Een leuke plaat van Caravan, allang niet meer in symfomodus maar warempel wel weer in de oorspronkelijke bezetting, dus met Pye Hastings op gitaar en zang, Richard Sinclair op bas en zang, Dave Sinclair op toetsen en zang, en Richard Coughlin op drums (en de "voice" op het eerste deel van slotnummer: "Why don't you get a proper job – something where you can earn some money for a change!"), met voor de blaasinstrumenten de medewerking van Mel Collins, die met bijvoorbeeld zijn saxsolo's op Videos of Hollywood Pye's broer Jimmy soms doet vergeten.
        Leuk is ook dat er eveneens verschillende componisten aan het werk zijn, met Hastings en Richard Sinclair elk goed voor twee composities, terwijl Dave Sinclair zelfs drie nummers aanlevert en het achtste nummer een samenwerking tussen hem en Pye Hastings is (met hulp van Sinclairs songschrijfpartner John Murphy). En de muziek weerspiegelt die diverse inbreng, want er zitten mooie up-tempo-popnummers in (zoals Richard Sinclairs leuke opener, één van de hoogtepunten van de plaat), fraaie ballades (Dave Sinclairs Sally don't change it) en het sterke slotnummer (ook van Dave Sinclair) met z'n verschillende solo's en lange instrumentale outro.
        De plaat heeft ook wel wat mindere momenten, zoals Bet you wanna take it all / Hold on hold on met z'n new-wave-achtig simpele drumwerk en irritante sax, het flauwe AA man en de redelijke maar niet opzienbarende ballade All aboard, en het album als geheel heeft helaas toch wel flink te lijden onder dat grote aandeel, zodat dit niet één van Caravans betere popplaten kan worden genoemd. Desalniettemin een leuk en innemend album.

Ik wilde hier een uitgebreide recensie voor schrijven maar er staat al een uitstekende recensie.
Ik heb er (nagenoeg) niets aan te voegen.

Het enige wat ik over de plaat nog heb aan te merken is dat ik Geoffrey Richardson toch wel mis op deze plaat. Deze plaat is een reünieplaat voor de bezetting Hastings/Sinclair/Sinclair/Coughlan, dus daar past Richardson dan niet bij. (Mel Collins blijkbaar wel.) Ze zullen wel hun redenen hebben gehad. Het was echter wel Richardson die voor de tweede helft van de jaren zeventig de sound van Caravan mede bepaalde.
Nu blijft het gissen hoe een plaat met Geoffrey Richardson en Richard Sinclair had geklonken.