Elkie Brooks - Two Days Away (1977)

Lekkere nummers zoals Love Potion No. 9, Sunshine After The Rain, Do Right Woman, Do Right Man en natuurlijk de hit Pearl's A Singer! Mooi!

Jammer dat Elkie Brooks het niet echt gered heeft. Haar stem heeft de intensiteit van de allergrootsten. Luister maar eens goed naar deze plaat, die qua composities weinig origineels te bieden heef, ik geef het meteen toe, maar is haar doorleefde zang, met een authentieke snik erin, niet om te janken zo mooi? Zoals in "do right woman, do right man".., of haar supersensuele lezing van Love Potion #9... Aretha Franklin, eat your heart out!

Ik vermoed ook dat het songmateriaal haar carrière heeft gefnuikt, op haar beste momenten vind ik haar beter dan Janis Joplin. Kijk eens op YouTubebe naar haar optredens met Vinegar Joe: wat een power. Maar met een goede stem alleen red je het niet: mooie liedjes moet je hebben en die zijn hier te spaarzaam.

Dit album is 'NOT FOR SALE' volgens de hoes. Slordig hoor...

Als jonge tiener absorbeerde ik alle muziek die via Hilversum 3 tot mij kwam. Daarbij waren er twee categorieën, van muziekstijlen begreep ik namelijk nog niets: liedjes die ik niet leuk vond en muziekjes die me goed bevielen; de laatste categorie noteerde ik op vrijdagavond na de uitzending van de Nationale Hitparade in mijn persoonlijke top 15.
Eén van de eerste namen die ik noteerde was die van Elkie Brooks: haar Pearl’s a Singer haalde bij mij de middenmoot van mijn lijstje, bij de NOS #11 in juli 1977.
Eigenlijk vreemd dat het een hit werd in Nederland en al helemaal voor mij: mijn #1 was wekenlang de Duitse discohit Ma Baker van Boney M en hetzelfde gold voor de Nationale Hitparade. Maar haar stem, de melodie, de elektrische piano en de ritmewijziging op 2/3 van het nummer pakten me eenvoudigweg. Die zomer rende ik rond in een strandbad met rubberboot en snorkel, verbrandde mijn rug en genoot van deze en andere hits die uit de diverse transistorradio’s van andere badgasten klonken.
Heb nadien nooit meer muziek van Brooks gehoord: dit bleef haar single-luckhit en ook buiten de hitparade bleef het stil. Sterker nog, Brooks is wellicht van de categorie "vergeten artiest"; zelfs de hit hoor ik nooit meer op de radio.

Vorig jaar kwam ik de elpee tegen in een bak met tweedehands vinyl en het zaadje dat 45 jaar geleden werd geplant, leidde ertoe dat ik hem kocht. Gisterenmiddag, tijdens het opruimen van de tuin, was dit het album dat mijn platenspeler in de schuur uit zijn winterslaap mocht kussen.
De hees-rauwe stem van Brooks maakt wederom indruk. De muziek kan ik nu identificeren als een mix van vooral blues en soms gospel, zoals de hitsingle beide genres combineert. Opgenomen in Londen (Air Studios) en New York (Electric Lady Studios).
Pas vandaag ontdek ik dat bij deze Amerikaans klinkende muziek een Engelse zangeres voor de microfoon stond. Want ook vanmiddag, tijdens een autorit via streaming, maakt de muziek indruk. Ik verbaas me, heb altijd aangenomen dat ze Amerikaans was...
Thuis eens de kleine lettertjes gelezen: opgenomen met haar eigen band plus gastmusici; geproduceerd door Jerry Leiber en Mike Stoller, oernamen uit de rock ‘n’ roll van wie ze Love Potion #9 covert. En goed ook: langzaam en mysterieus, de beste versie van het nummer die ik ken. Andere namen op de plaat: blaasgroepen The Muscle Shoals Horns en The New York Horns, plus enkele violisten en een cellist.

Emotionele zang van de dame die op de hoes zich kort voor het schieten van de hoesfoto's lijkt te hebben opgemaakt en zich na een telefoontje in een spijkerbroek zal hijsen, klaar voor de dag. Haar fantastische stem vertolkt sterke liedjes in de sfeer van haar hit, "in a night club". Daar komt bij dat de teksten telkens een verhaal vertellen, dat bovendien steeds weer geloofwaardig wordt verteld. Verrassend is het afsluitende Saved, waarin ze heel "black gospel" klinkt en desondanks makkelijk overeind blijft.

Vermoedelijk gaat dit album verder groeien de komende maanden, zeker op zomeravonden met een glas wijn en goed gezelschap…

Nota bene: een jaartje later scoorde ze één week #50 met Lilac Wine van een volgend album. Een liedje dat ik indertijd heb gemist. Single luck was het dus puur gezien niet, al scheelt het in Nederland bijna niets.

Daar kunnen we nog een derde hit aan toevoegen. In 1970 stond er een coverversie van A Groovy Kind of Love in de hitlijsten, uitgebracht door Elki & Owen and the Rim Ram Band. Op het singlehoesje was die Owen te zien met een zwarte vrouw, maar in werkelijkheid was dit slechts een model en was het Elkie Brooks die hier de vocalen deed. Volgens mij enkel een hit in Nederland.

Hoe leuk deze aanvulling, dank Arrie! Even gekoekeld: in april-mei 1970 haalde Groovie Kinda Love twee weken #21 bij Veronica's Top 40 en in mei #21 bij de Hilversum 3 Top 30 van de NOS. Een gemoedelijk liedje in reggaesferen, constateer ik. Inderdaad een opmerkelijke keuze van de hoesfoto.

Op Two Days Away is haar stem heser en rauwer dan op deze single en juist die stem maakt het album tot eentje om extra van te genieten, mede dankzij de blues en gospel die ze zich zo sterk toeëigent.

Ha leuk, dat van Elki & Owen wist ik ook niet, dat Elkie Brooks daar achter schuil ging. Niet dat ik die single heb (ik ken 'm zelfs niet, zo te zien alleen in Nederland en wellicht België een hitje geweest), maar ik vermoed dat méér mensen op het verkeerde been zijn gezet door de hoesafbeelding. Er zitten ook acht jaar tussen dat singletje en dit album, het is niet onlogisch dat haar stem in de tussentijd steviger en rauwer is gaan klinken.

Haar beide andere Nederlandse hitsingles heb ik destijds wél gekocht, maar verder heb ik me nauwelijks in haar carrière verdiept. Ik kocht enkele jaren geleden wel een verzamel-CD van haar, want die rauwe stem, daar wilde ik toch wel eens meer van horen.
In Nederland mag ze dan weliswaar weinig bekend zijn, maar in haar thuisland Engeland is ze toch wel uitgegroeid tot een diva hoor, met een behoorlijke reeks hits. Het succes kwam vooral door Pearls uit begin jaren tachtig, een coveralbum met voornamelijk bekende nummers, waarmee ze in Engeland ook aardig wat hits gehad heeft, zoals Nights in white satin en het van Chris Rea bekende Fool (if you think it's over). Op de Engelstalige Wikipedia-pagina kun je er meer over lezen, en eruit afleiden dat ze in Engeland toch wel een grote dame was. En ook dat ze voorafgaand aan haar solo-carrière deel uitmaakte van de groep Vinegar Joe, waarin ze de leadvocalen deelde met Robert Palmer. Maar daar vertel ik jullie waarschijnlijk geen nieuws mee.

Die verzamel-CD die ik heb, maakt me ook duidelijk dat ze zich vrij nadrukkelijk op het middle-of the road genre richtte. En daarin kwam haar stem niet zo goed tot z'n recht, vind ik. Op een enkele uitzondering na - zoals Mojo Hannah, waarin ze klinkt als Janis Joplin - kwam haar stem nooit meer zo goed naar voren als op Pearl's a singer. En verdraaid, ook Mojo Hannah blijkt oorspronkelijk van dit album afkomstig te zijn. Mijn voorzichtige conclusie is dan ook dat haar muziek nooit meer beter is geworden dan op dit album.

Nou, daar moet ik toch even iets tegenover stellen hoor... in 1986 was No More The Fool een van de eerste cd's die ik kocht, in de tijd dat ik ook mijn albums nog koesterde.

Ik kende Elkie van Vinegar Joe en de hits die hier boven worden genoemd. Vond haar altijd -in interviews- een aimabele en leuke zangeres.

No More the Fool is minder blues maar er staan wel juweeltjes op, waaronder de titeltrack.
Later kocht ik nog een aantal cd's van haar, maar dit is mijn favoriet.