Kris Kristofferson - Border Lord (1972)

Terwijl Kris op zoek is naar antwoorden op vragen over zijn vroegere liefde Josie, ben ik op zoek naar een degelijk nummer. De man die zoveel mooie klassiekers heeft geschreven, lijkt op dit album zijn inspiratie even kwijt te zijn geweest. Hoewel ik hem niet kan betrappen op een slecht nummer, vallen alle nummers te vaak naar de achtergrond. Soms wordt een nummer hier en daar tekstueel nog wel interessant aangekleed, dat blijkt dan vooral uit een nummer á la Little girl lost, waarin hij, weliswaar in een cryptische verwoording, vertelt dat zijn vroegere partner in, jawel, de prostitutie is gerold. Eenzelfde soort tekst bezingt hij trouwens in Josie, al spreekt de tekst hier duidelijker voor zich. "Selling them your sadness on the street / And how much did you lose between the laughter and the tears / Gettin' back the bitter for the sweet." Helaas worden dit soort interessante teksten ook afgewisseld met matige teksten. Wat Kris en zijn platenmaatschappij in een nummer als Smokey put the sweat on me ziet, is mij een raadsel – dit nummer heeft ook nog eens de langste speelduur van bijna vijf minuten. Een nummer als bijvoorbeeld When she’s wrong getuigt, jammer genoeg, ook van saaiheid. Gelukkig eindigt het album dan wel mooi met het treurige Kiss the world goodbye, waarin hij in het kort z'n levensloop probeert te schetsen, en hetgeen hij nog wil (gaan) doen voordat hij sterft. Maar verder kan ik dit niet als meer dan slechts een tussendoortje beschouwen. Men kan zich een betere introductie tot de beste man wensen.

Wat minder sterke nummers dan zijn voorgaande platen, maar een slechte plaat is dit zeer zeker niet. Nummers als Smokey Put the Sweat on Me en Gettin' By, High and Strange weten me best te vermaken. Verder is dit wat meer een standaard, automatische piloot werkje dan zijn voorgaande werk, maar verder is het nog best een leuk album.

Hmm, gezien het gemiddelde en de reacties wordt dit album wat minder gewaardeerd dan de andere. Ik vind dit album juist erg goed. Lekker in het gehoor liggende liedjes, goed voor de achtergrond. Maar goed, ken zijn werk ook weer niet zo goed.

Een prachtalbum en sluit qua niveau wat mij betreft aan bij zijn waanzinnige eerste twee albums. Kristofferson weet hier een ijzersterk geheel neer te zeten en een heerlijke, warme sfeer en is met momenten zeer kwetsbaar. Klanktechnisch is dit ook weer een fantastische opname met een prachtige mix.

Derde album van Kris Kristofferson. En over het algemeen als minder gezien dan zijn twee voorgangers. En ja, er staan minder bekende songs op maar ik vind het niveau nog steeds erg hoog. En een song als Stagger Mountain Tragedy vind ik tot een van zijn hoogtepunten behoren in zijn oeuvre. En dat geldt ook voor de titelsong.
Ook vormt het album een mooi geheel. En ook is de muzikale begeleiding dik in orde evenals de productie.
Wat mij betreft dus een onterecht ondergewaardeerd album van de man en eerlijk gezegd behoort dit album tot een van mijn favoriete Kirstofferson albums en doet niet veel onder voor de eerdere twee albums. En dat komt ook omdat dit album in mijn ogen/oren een prachtige sfeer heeft.