Live - The Turn (2014)

Huh hoe komt dit uit de lucht vallen?

Met Edje?
Niet dus.
Gewoon een nieuwe The Gracious Few, maar dan toch maar weer onder de oude naam.
Kramachtige poging Selling The Drama.

Drama verkoopt, nietwaar?

Ik heb Live altijd een warm hart toegedragen. Maar zonder Ed? Dat is geen Live. Ik zal het eens aanhoren, ben op zich wel benieuwd.

En Edje solo heeft ook weinig.

The wrong turn

Ik mis de vorige zanger en frontman totaal niet. Sterker dit is een fris geluid met een dijk...van een zanger. Dit album gaat alleen maar beter worden door meer te draaien.
Niet verwacht op deze RETURN The Strenght to Hold on s echt een wereldnummer.......ook de twee daaropvolgende nummers mogen er zijn.
Ook de gitarist laat zich veelvuldig horen. Heeerlijk album!

Die zanger doet mij denken Maynard James Keenan, flinke strot zit erop! Pas 1* beluisterd dus oordeel volgt.

Ik hoor vreemde onsamenhangende nummers en weinig overtuigende zang. Rare zanglijnen. En ja, ik luister echt naar het nieuwe album van Live, via Spotify. Tweede helft van de cd is wel beter. Maar ik luister toch liever naar The Dolphin's Cry, of zo. Dat zal de band waarschijnlijk blijven achtervolgen. Beter hadden ze gekozen voor een andere naam.

Onverwacht goede cd !

Alleen doet het intro van track 6 me steeds denken aan Long Time dead van L.A. Guns. Betrap me er tot nu toe elk keer op dat ik dat nummer begin te zingen als het intro begint

En of je dit nou wel of niet Live mag noemen zonder Ed ? Het maakt mij niet uit, gaat om hoe het klinkt en dat is erg lekker !

Gracious Few was met Kevin Martin (Candlebox) als zanger..
Zingt hij ook op deze plaat?

[/quote]
Gracious Few was met Kevin Martin (Candlebox) als zanger..
Zingt hij ook op deze plaat? [/quote]

Nee, Chris Shinn is de nieuwe zanger van Live. Hij zong eerst in Unified Theory en Blind Melon en is al een hele tijd een goeie vriend van de band. Dit album is helaas bijna iedereen voorbij gegaan, zo lijkt het. Ik vind het persoonlijk een geweldig album. Beter dan het meeste wat Live met Ed heeft gemaakt. Na Secret Samadhi werd het ook al gauw Ed plus achtergrondmuzikanten. Omdat ze longtime friends waren, slikte de rest van de band het toen Ed praktisch alle liedjes ging schrijven en steeds meer de sound ging bepalen. De stap om Chris aan boord te halen, hadden ze al veel eerder moeten doen. Dat zei bassist Patrick Dahlheimer ook in een interview. Hoop dat ze deze lijn voortzetten en dat er meer waardering voor komt. Veel mensen zullen vinden dat ze beter onder een andere naam hadden kunnen verdergaan maar eigenlijk vind ik het wel een mooi statement: Live was niet Ed. Live was/is een band.

Maar dat dit album door niemand is opgemerkt, heeft wel te maken dat Ed er niet meer bij zit.
Voor band en Ed zou het beide beter zijn geweest als de samenwerking niet gestopt was.

U bent wellicht niet bekend met de reden v/h uiteenvallen met Ed?

Volgens mij omdat hij solo zelf concerten plande, zonder overleg met de overige leden.

Haha, was het maar zo simpel.

American University Intellectual Property Brief » Live Former Lead Singer Ed Kowalczyk Sued by his Own Band - ipbrief.net

Blijft zonde, leverde wel mooie albums op, vooral hun 2e.

Onverwachte terugkeer van Live, ditmaal zonder zanger Ed Kowalczyk. Zijn vervanger heeft een enigszins vergelijkbaar stemgeluid maar klinkt iets anoniemer, waardoor het echt aankomt op het songmateriaal om dit album net dat beetje extra te geven. Dat lukt helaas slechts ten dele. De songs zijn best oké maar kunnen zich uiteindelijk niet echt onderscheiden. Wel wordt het album steeds beter naarmate het vordert, al is het afsluitende Till You Came Around niet veel soeps. Al met al een voor Live behoorlijk ruig en rauw album, met afstand hun meest stevige, maar het kan hun eerste vier albums absoluut niet naar de kroon steken.

Een duveltje uit een doosje dit nieuwe live album. Zeker even wennen met de nieuwe zanger. Live is voor mij dus ook de zang van Ed. Toch bespeur ik na een luisterbeurt via Spotify dat er een paar heuse live nummers op staan. Ik moet dit album zeker nog enkele luisterbeurten gunnen voor ik een oordeel vel. Nu vind ik het zeker niet verkeerd.

Dit nieuwe Live album aantal keren beluisterd deze druilerige zondag. Er staan zeker goede nummers op die waarschijnlijk met Ed als zanger nog dat tikkie extra had kunnen geven. Deze zanger zingt desalniettemin ook verdienstelijk. Uitspringers voor mij zijn Siren's Call, The Strenght to Hold On en Till You Came Around. 3,5 ster voor dit album.

En ze zijn weer (commerciële) vriendjes, lekker samen touren; ze lijken steeds meer op Guns N' Roses.
I alone love you
I alone tempt you
I alone love you
Fear is not the end of this!
En we zingen het allemaal weer mee.
Hoera! Tijd voor een nieuwe Night Of The Proms!
Of zouden ze de eerste Amerikaanse vriendenclub worden die mee doen bij Vrienden van Amstel Live, want deze vriendschap moet gevierd worden.
Kool & The Gang als backing vocals; Celebration Time Come On!!
Misschien mogen ze glitterpakjes van De Toppers wel lenen, die eenmalig gedragen zijn bij hun uitvoering van Shine, tijdens de voorrondes van het Eurovisie Songfestival.
We maken er een grote happening van.
Selling the Drama!!

Geven die Toppers ook nog concerten?

Dit album een Live album noemen is net zoiets als een Ferrari met een Opel motor een 'Ferrari' noemen. Maar goed, ze zijn weer bij elkander, maar is hun muziek nog te redden? Ze hebben eigenlijk maar een groots album (Throwing Copper), en misschien nog twee goede albums (Secret Samadi en Distance) afgeleverd, en die zijn allemaal al minstens 18 jaar oud. En de neerwaardse spiraal van Live werd al in 2001 ingezet toen Ed Kowalczyk nog gewoon de zanger was. Toch sluit ik mij aan met eerdere commentaren dat dit album beter was geweest als dhr. Kowalczyk de liedjes had gezongen. Ed Kowalczyk's stem is nu eenmaal net zo uniek, geliefd, herkenbaar en onvervangbaar als die van Eddie Vedder. Ondanks dat hoor ik dit album van Live liever dan 99% van wat er anno 2017 op de radio wordt gedraaid. Dat dan weer wel. En misschien moeten we (ik) ook eens kappen met elk album van deze band te vergelijken met Throwing Copper. Live op waarde beoordelen, moeilijk moeilijk.

Overigens een dick move van Live dat ze alle videos met Chris Shinn van hun Vevo hebben verwijderd nu Ed Kowalczyk weer terug is. Een nogal doorzichtige poging de geschiedenis te vervalsen.

Helemaal geen slecht album van de heren. Shinn is ook een waardig vervanger van Kowalczyk. Echter zijn stemgeluid maakt het dat dit een album wat losstaat van de Live discografie. Het is een totaal andere zanger dan Ed, een stuk intenser en wat minder toegankelijk voor mijn gevoel.
Wat ik echter mis in deze schijf is de spontaniteit, hoewel dat na album nummer 2 al een stuk minder werd. Op deze schijf staan wel degelijk enkele prachtnummers, dus qua songmateriaal hebben de heren weer een stap vooruit gedaan.
Dat de band in de oude bezetting weer bijeen is - na smerige uitlatingen over en weer met rechtzaken tot gevolg - maakt mij niet bijster enthousiast. Geld zal ongetwijfeld de drijfveer zijn geweest achter de reünie en meestal levert een puur commerciële insteek geen memorabele plaat op.

Anno 2023 maakt alleen Ed Kowalczyk nog deel uit van Live. Hij heeft na een korte reünie van de originele line-up de controle over de band weer overgenomen en de andere drie leden vorig jaar ontslagen, en ze vechten onderling weer met elkaar in de rechtbank (Chaney vs Taylor & Dahlheimer). Dat zal wel niet meer goedkomen.

Het is alweer zeven jaar geleden sinds ik deze plaat aan een kritisch luisterend oor heb onderworpen.
Destijds was ik redelijk positief en die indruk is alleen maar sterker geworden.
Het is jammer dat de heren niet in deze samenstelling verder zijn gegaan, met name zanger Chris Shinn is een waardevolle aanvulling. De beste man heeft een fijn stemgeluid, veel power en een hees randje.
De plaat komt wat moeizaam op gang, de eerste twee songs zijn niet slecht maar de schijf komt vanaf Natural Born Killers tot leven.
De weidse refreinen waar de band patent op leek te hebben komen mede door Shinn minder betweterig en kitscherig over. De overige heren zorgen voor een fijne ondersteuning waarbij de galm op het gitaargeluid van Taylor mij goed in het pulletje valt.
Na Throwing Copper - dat blijft toch de beste worp van de band - leek men met de komst van Shinn wel iets van het heilige vuur teruggevonden te hebben. Jammer dat het bij 1 plaat is gebleven.

Live vormt intussen een kruising tussen Spinal Tap en de Eagles. De bandleden hebben elkaar de laatste jaren de tent uitgevochten, met vele rechtszaken tot gevolg.
Draaide de ernst eerst om Ed, enkele jaren later is het haat en nijd tussen de overige leden van Live.
Ergo; Ed is weer terug, als enig lid om het vuur (lees inkomen) brandende te houden.
Nu interesseert mij dit an sich niet zoveel maar ik vind het wel jammer voor zanger Shinn.
De voormalige vocalist van Unified Theory heeft een fraai stemgeluid en kan goed afwisselen. Op The Turn levert hij een uitstekende prestatie en de songs steken stuk voor stuk zeer solide in elkaar.
Toegegeven, het is allemaal wat groots aangezet en ook onder Shinn is het grote gebaar niet ver weg, echter de songs vormen het beste sinds...inderdaad, Throwing Copper.
Het meeste wrange voor Chris is nog wel het feit dat Live al vrij snel deze release wilde verbannen uit het geheugen, alsof de periode met Shinn niet heeft bestaan.
Los van het feit dat het een prima cd betreft zou het de band/platenmaatschappij sieren als men dit product voor vol zouden aanzien, dat verdient deze uitgave wel.