Steeleye Span - Commoners Crown (1975)

Mijn favoriete nummer is Long Lankin.

Van deze cd is dat samen met Bach goes to limerrick de beste nummers.

Long Lankin alleen al is goed genoeg om deze redelijk duistere plaat aan te schaffen. Slepend en episch.
Op onderdenaald.nl een uitgebreide bespreking van Commoners Crown: Onder de naald: Steeleye Span - Commoners Crown (1975) - goo.gl

Na het wat tegenvallende “Now We Are Six” revancheert Steeleye zich met “Commons Crown”, dat sowieso de prijs voor mooiste hoes krijgt. Negen nieuwe liedjes die bijna allemaal raak zijn, vanaf de sterke opener Little Sir Hugh tot de merkwaardige opbouw van New York Girls is het andermaal een album met veel variatie en veel gelegenheid voor alle bandleden om zich te onderscheiden.

Little Sir Hugh is ontdaan van de antisemitische lading die het in het verleden heeft gehad – in de 13e eeuwse versie zou Hugh een slachtoffer zijn geweest van rituele moorden door Joden, met verering van Hugh en verdere vervolging van de Joden tot gevolg. Wat overblijft is een lied over een jongen die een huis ingelokt wordt en daar wordt vermoord. Tekstueel grimmig, muzikaal juist erg licht.

Bach goes to Limerick is precies wat je ervan kunt verwachten: een poging om Bach te mengen met (Ierse) folk. Het is de enige niet-traditional op de plaat, en heeft veel overeenkomsten met The Mooncoin Jig van de voorganger, met andermaal een hoofdrol voor Peter Knight. Long Lankin slaat op de lengte van de hoofdfiguur maar zou net zo goed over de lengte van het nummer kunnen gaan, tot dan het langste dat Steeleye had opgenomen. Het is een echt verhalend nummer geworden, met veel variatie en eveneens veel ruimte voor instrumentale passages.

Dogs and Ferrets is een typische samenzang in de beste Steeleye Span-traditie. Galtee Farmer is interessanter door de duistere (Oosterse) instrumentatie en het duel dat de zang van Prior en de gitaar van Johnson hier lijken te voeren. Demon Lover zou een heel sterk nummer kunnen zijn: het kent een prima refrein en prima coupletten, alleen deze passen totaal niet bij elkaar. Elf Call is vooral een oorwurm en Weary Cutters blijft niet altijd even goed hangen.

New York Girls is een rariteit, maar waar “Now We Are Six” door de ongebruikelijke afsluiters uitging als een nachtkaars, word je hier juist vrolijk uitgeleide gedaan. Het concept is simpel: alle mannelijke bandleden zingen ieder twee coupletten en Prior neemt het refrein voor haar rekening. De ukele van acteur Peter Sellers draagt vervolgens flink bij aan de lullige polkasfeer van het nummer.
“Commoners Crown” is wederom een sterke plaat geworden, ondanks wat mindere momenten.

Het 7e album van Steeleye Span in dezelfde formatie als "noe we are six'. Hier op MM lijkt of 'All Around My Hat' hier nog tussen zit, maar dat album is wel in hetzelfde jaar uitgekomen dan 'Commoner's Crown' maar later in dat jaar.
Op dit album perfectioneert de groep de wat stevigere sound die ze op 'Now We Are Six' al waren gestart. Het is wat meer rock met folkinvloeden dan andersom. Maar bijzonder goed uitgevoerd. Drummer Nigel Pegrum was inmiddels volledig in de band geïntegreerd, waardoor er op vrijwel het hele album drums te horen zijn. Dit, in combinatie met een sterkere rock-inslag, geeft het album een ​​relatief zwaarder geluid. De nummers zijn uiteraard grotendeels afkomstig uit de traditionele folk, maar zde progressieve aanpak van de band zorgt voor complexere arrangementen en gedurfdere variaties.Op ProgArchives scoort het album 3,30/5 , dat mag wel wat hoger, maar je hebt daar dus echt een prog publiek. En ze zien in dit album wel wat prog invloeden, zeker in het prachtige lange nummer 'Long Larkin', een hoogtepunt in het oeuvre van de groep. Het nummer heeft een vergelijkbare opbouw als een ander hoogtepunt van de groep 'King Henry' uit 1972. Het nummer bouwt op vanuit een rustig begin naar een krachtige, dramatische kern, waarbij de viool en de elektrische gitaar strijden om hun plek, terwijl Maddy Prior en Tim Hart in het complexe vocale arrangement op mooie wijze hun kunnen tonen. Wederom een ​​onmiskenbaar bewijs van de sterke invloed van Steeleye Span op wat we tegenwoordig kennen als prog-folk. Ook op dit album bijna alleen traditionals, veel 'murder ballads' met nogal wat bloederige gebeurtenissen. Verder is er weer een instrumentaal nummer 'Bach goes to limerick' , op zich een leuk nummer, waar Bach samen gaat met een Iers dansliedje.
De plaat sluit af met een niemendalletje, maar wel goed te benoemen dat daar Peter Sellers nog een rol in speelt , op ukelele.
Een van de betere platen van Steeleye Span, waar ze langzaam van folk met wat elektrische instrumenten, naar folk-rock en prog-folk zijn gegaan. Iets wat helemaal past zo halverwege de jaren 70.
De troef van de groep blijft natuurlijk zangeres Maddy Prior, wat een mooie doorleefde stem. Verder zijn ook de meerstemmige, soms a capella gezongen stukken de moeite waard.
De hoes is ook zeer fraai. Als je goed kijkt zie je dat deze kroon opgebouwd is uit allerlei menselijke poppetjes. Op de achterkant van de hoes (ik heb de vinyl versie) komen die poppetjes terug en ieder lid heeft een eigen poppetje gekregen. OP de achterkant van de hoes staan ook alle teksten vermeld en ook weer illustraties van de poppetjes, passend bij de liederen.
Al met al een album om te koesteren.