Paatos - Silence of Another Kind (2006)

Vershijnt in MEI.

Hier kijk ik dus énorm naar uit....

Zij ook al een nieuwe? Das inderdaad errug goed nieuws

Jullie zijn niet de enige die hier naar uit kijken.. Mooi om te zien dat de nummers weer wat langer zijn geworden.

Nou maar hopen dat mensen eens een keer de moeite nemen om naar ze te luisteren en niet gelijk denken: ach, weer zo'n symfo-bandje... want dat zijn ze niet....

Man... krijg nog kippenvel als ik aan hun enige optreden in Nederland denk )

Hier kijk ik ook erg naar uit !!

Ik krijg binnenkort de promo binnen, ik ben benieuwd. Kallocain is een leuk dingetje.

en als ik het dan hoor vraag ik me waarschijnlijk heel erg af waarom er avant-garde.

...en wat valt 'ie tegen zeg. Het is geen slechte plaat, maar ik had er toch wel iets meer van verwacht...

Het is dan mijns inziens ook geen verstandige keuze geweest om over te stappen van Stockholm Records naar InsideOut Music.

Hij valt inderdaad tegen maar het is zeker geen slechte plaat. 3,5*

Same here. Leuk, maar niet meer dan dat. Had er meer van verwacht. Ik ga een halfje omlaag.

Geen slecht album, maar helaas minderwaardig aan de twee voorgaande releases. Het klinkt ook minder zelfverzekerd, de band zwalkt wat rond binnen het kader dat met voorganger "Kallocain" geschapen werd... Het klinkt mijns inziens minder avontuurlijk en derhalve minder interessant. Toch wel een van de betere recente releases van Inside-Out, hoewel dat natuurlijk niet erg moeilijk is...

Nou ja, ik heb toch liever de nieuwe flower kings tov deze plaat. De plaat klinkt inderdaad minder zelfverzekerd en minder avontuurlijk. Petronella (de zangeres) zei tegen mij dat ze op deze plaat vooral wat harder wilden spelen en een live gevoel laten horen op de plaat. Dat is gelukt, het probleem is dat de spelers technisch gezien dan toch steken laten vallen, wat ze ook tegen mij gezegd heeft. Dat avontuurlijke van kallocain is natuurlijk ook weg omdat ze dat stapje terug nemen. Eigenlijk best jammer.

Straffe uitspraak...

Ik ben toch meer gecharmeerd van het oudere werk van The Flower Kings...

Ik vind dat de harde kant niet goed uit de verf komt... Het openingsnummer, Shame, is weliswaar ruig voor Paatos-begrippen maar het mist de dynamiek en de spanning van de rest van het materiaal. Verder is er een aantal nummers dat wel ruigere passages kent, maar soms pakt het beter uit dan op andere momenten. Bij Shame heb ik iets teveel het idee dat ze ook echt op zoek zijn gegaan naar een wat hardere invalshoek puur omwille van de (relatieve) ruigheid. Het komt niet over als een muzikale ontwikkeling, eerder als een geforceerd zijspoor...

ja zo kwam het op mij ook over, je mist de nodige dynamiek en je hoort teveel foutjes.

Het zal wel aan mij liggen maar ik hoor geen spelfouten. Zou daar wel eens voorbeelden van willen horen.

Na het unieke en eigenzinnige "Timeloss' en de schitterende opvolger 'Kallocain', waren de verwachtingen hoog gespannen voor de nieuwe Paatos.
Jammer genoeg worden deze verwachtingen maar deels ingelost.

De zang vind ik minder, Petronella begint meer en meer op een kruizing tussen Jerney Kaagman en Bjork te lijken en de muziek is voorspelbaarder geworden. Nog steeds hele mooie muziek maar lang geen 'Kallocain'.
Een nummer als 'Falling' had ook op een Hooverphonic album kunnen staan.
'Still Standing' is het hoogtepunt van het album, hoe eenvoudig en mooi een gitaarrifje kan zijn.
Diepetepunten zijn 'There will be no miracles' (lijkt op Garbage) en het overbodige instrumentaaltje 'Silence of another kind'.

Deze nieuwe Paatos, vind ik dus de zwakste tot dusver en ik hoop niet dat dit album de (muzikale) zelfmoord is van Paatos, zoals de hoes doet geloven.

Paatos bedankt The Gathering, ook omdat Paatos in het voorprgramma van deze Nederlandse band heeft getoured. Van mij mogen ze daar blijven spelen want een album als 'Home' van The Gathering spreekt mij veel meer aan dan deze laatste Paatos.

Voor mij ook duidelijk het zwakste album van deze band. De ziel die hun vorige twee albums zat is grotendeels verdwenen. Hopelijk herpakken ze zich de volgende keer. Hun vorige twee albums waren immers schitterende pareltjes!!!

Bijzonder slap album. Er werd met grote woorden gerept (op internet) over prog zoals prog bedoeld is, met analoge meuk en geen digitale shit erin. Maar jongens, wat een slappe hap, flutteksten en nergens dat de muziek ook maar beginnende ballen heeft. De rest van Paatos laat ik dus maar mooi in de schappen hangen.

Dat is dan heel stom, lees de reacties hier maar eens op dit album, en dan op de eerste twee. Wereld van verschil.

't Is inderdaad niet echt overtuigend allemaal. Het frisse geluid van de eerste twee albums is hier ver weg. De band zou zich later met Breathing deels revancheren.

Enkel Not a Sound steekt voor mij echt boven het maaiveld uit, maar eigenlijk ook alleen doordat het naar vergane glorie klinkt.