At the Gates - At War with Reality (2014)

Het titelnummer is inmiddels te beluisteren via Youtube. Op basis van interviews die ik her en der heb gelezen had ik verwacht dat de band wellicht met een andere sound op de proppen zou komen, maar dat valt nogal mee. Nog steeds klinkt At the Gates als old school melodieuze death metal, zij het deze keer met een moderne productie. En ik moet zeggen, dat vind ik niks erg! Tenslotte zijn ze de meesters. Ik ben zéér benieuwd naar de rest van het album!

Een globale eerste luisterbeurt stelt mij behoorlijk tevreden. In Aardschok valt te lezen dat ie goed is, maar niet zo'n klapper zoals de laatste Carcass en Sanctuary. Met dergelijk commentaar kan ik eigenlijk niets. De laatste Sanctuary ken ik niet, maar toch zeker de laatste Carcass vond ik een behoorlijke ontgoocheling. Dat is toch wel anders met At War With Reality. Afgaande op de eerste indruk dan.

At The Gates zal tot lang nadat de zon is uitgedoofd en omgevormd tot zwart gat moeten opboksen tegen de onuitwisbare indruk die in 1995 alweer met met het vorige album Slaughter Of The Soul werd achtergelaten. Die plaat is verworden tot een monument in de metalgeschiedenis ondertussen. Zo goed is At War With Reality dan ook weer niet. Dan is dat er maar direct uit. Voor mij geldt dat het in dit geval een kwestie is dat de lat op Mars- en niet maanhoogte ligt. Een verschilletje tussen een hoog niveau en een pleurishoog niveau.

At The Gates pakt het qua sound een beetje op tussen dat monumentale album en The Red In The Sky Is Ours. Vocaal gezien wordt vooral dat debuut een beetje opgezocht. Het onstuimige karakter moet je dan wel in zijn geheel wegdenken. De vrijwel unieke eigenschap om tegelijkertijd zowel ongekend melodieus alswel bloedaggressief te zijn, blijkt niet uit At The Gates weggeëbd. Het zijn compacte nummertjes met een kop en een staart die veel blijk geven van inventieve melodieuze riff- en leadschema's. Als geheel klinkt het ook weer lekker gejaagd en flitsend. Thomas Lindberg staat daar heel obstinaat bovenop om al het venijn weer van zich af te spuwen.

Ik kan nog niet zeggen in hoeverre het na meerdere luisterbeurten gaat vervelen of juist blijft boeien. Daarvoor moet het denk ik nog even rijpen. De voorlopige conclusie is: ja, het is een obligate herrijzenis van een roemrucht verleden en nee, dat is helemaal niet vervelend.

Een aardige plaat, weer op en top At the Gates. Niet heel erg vernieuwend, maar dat zal voor de fans niet heel erg veel uit maken. 'Death and the Labyrinth' is tot nu toe mijn favoriete nummer, maar echte uitstekers heeft de plaat nog niet (zo na 1 vluchtige en 1 betere luisterbeurt). Wellicht moet het geheel nog even bezinken.

3,5*

Tsja, wat moet je verwachten als je helden van vroeger na zo'n lange tijd met iets nieuws uitkomen? Ik was er behoorlijk bang voor in ieder geval. Inmiddels zelf natuurlijk ook alweer 19 jaar ouder geworden dus, dat effect dat SotS destijds had kan niet meer geëvenaard worden en toch weten ze me erg blij te maken: het is gewoon net alsof er 'niks' veranderd is! Een cijfer geef ik nog niet. Dit album zal waarschijnlijk ook veel mensen in een paar kampen verdelen. Degenen die teleurgesteld zijn dat het niet totaal vernieuwend is en degenen die juist blij zijn.
Er zijn wel een paar momenten dat het bijna lijkt alsof ze demo rifjes van 20 jaar geleden wat verdraaid hebben en vertaald naar nieuwe platen. The Conspiracy of the Blind vond ik wel het beste voorbeeld daarvan. Die lijkt namelijk verdacht veel op een soort remix van Suicide Nation.

Bijna twintig jaar na het vorige album dient zich hier de comeback van At The Gates aan. Alsof men niet is weggeweest. De melodieuze death metal staat nog steeds als een huis en het is vooral smullen van de heerlijke gitaarriffs. De snellere passages zijn ook te gek, alleen is het jammer dat de meeste songs zich in midtempo afspelen. Dat is nu niet bepaald het sterkste punt van de band. Men moet voluit gas geven, dan is er geen vuiltje aan de lucht, maar omdat men dat hier te weinig doet is het album, hoewel mee dan degelijk, ietwat gewoontjes. En dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.