These New Puritans - Expanded (2014)

Kijk eens aan. Een liveplaat van het fantastische album Field Of Reeds. Nieuwe paden en genreoverstijgend. Vorig jaar keek ik daarom ook erg uit naar een optreden van ze.
Het was een grote teleurstelling.
Waar Field Of Reeds het vooral van moet hebben zijn de subtiele geluiden, de accenten, die het album spannend maken. Live bleef daar niets van over. Een betonnen muur werd op je kop geslagen: hard, harder, hardst. Het, normaal gesproken geweldige Stargaze kon ook niets meer redden. De tent werd leeggespeeld en dat scheen vaker te gebeuren tijdens de tour.

Ik ben benieuwd of dat voor deze liveplaat ook zo geldt: in ieder geval wordt er flink uitgepakt met een orkest van dit keer 35 man.
Het kleine voorproefje luister je hier.

Serieus? Zo spijtig.
Waar heb je dat gelezen of gehoord?

Ik ga hem zeker beluisteren, wel met iets lagere verwachtingen na het lezen van een aantal berichten. Field of Reeds was namelijk zo goed vanwege zijn meesterlijke subtiliteit.

Nou, hier gebeurde het ook.

Op deze plaat vind ik de hierboven geschetste bezwaren wel meevallen (of ik had het veel erger verwacht), maar reclame om naar hun shows te gaan is het ook niet. Het vollere geluid gaat ten koste van de subtiliteit.

Het bijzondere aan Field of Reeds zijn de subtiele geluiden en accenten, ik schreef het hier al eerder. Glasgerinkel, het klapwieken van een vogel, het is allemaal met een schrikbare nauwkeurigheid opgenomen en op het studioalbum terechtgekomen. Tja, hoe moet je zo'n album live uit gaan voeren?

Eigenlijk is These New Puritans er nooit in geslaagd om Field of Reeds op een mooie manier te vertalen naar het podium. Ik zag ze op Haldern Pop de spiegeltent leegspelen. Blog Kicking The Habit schreef een paar maanden later dat hetzelfde gebeurde op Crossing Border. Afgelopen september speelde These New Puritans op het Art of Noise festival in Amsterdam. Ook daar werd kennelijk de zaal leeggespeeld, als ik de verhalen moet geloven - het leverde in ieder geval één ster op in een recensie van de Volkskrant.

Ik vraag me dan af: wie is er dan nog geinteresseerd in een liveplaat? Nu hij er toch is, heb ik hem beluisterd. En ja, het harde kabaal bij de concerten, daar is op deze liveregistratie gelukkig niet veel van te merken. Toch vraag ik me af wat de toegevoegde waarde is van deze plaat. Ik zet toch liever het originele studioalbum op omdat daar het gehele eindresultaat beter in balans is. Maar het kan ook te maken hebben met het 'eerste-versie-vind-ik-de-beste-versie-syndroom'.