John Coltrane - Offering (2014)

Daar was hij dan, gisteren eindelijk op de mat. En de grote vraag is dan natuurlijk: is ie de moeite waard? Het antwoord is volmondig ja. Al is voor mij persoonlijk elke drol die Coltrane uitperste heilig dus hou dat wel in je achterhoofd.

Dit is de typische late Coltrane, tussen Japan en Interstellar Space in. Verwacht dus heftige freejazz met een zeer diepe spirituele bodem. Man wat gaan ze hier tekeer! Coltrane zingt/chant hier ook tussendoor en dat maakt de muziek nog intenser: het gaat echt door merg en been soms. En dan de geluidskwaliteit: die is nog niet optimaal te noemen, het blijft een radio-opname tenslotte. De blazers staan hierdoor flink op de voorgrond en de ritmesectie valt een beetje weg, vooral bassist Sonny Johnson. Dat is jammer maar dat de heren bij Resonance/Impulse! Hun best hebben gedaan is duidelijk. Het is een hele verbetering ten opzichte van het baggerproduct dat Freefactory een aantal jaar daarvoor afleverde. Bovendien is het concert hier compleet.

Datzelfde geldt voor de uitgave. Eindelijk mooi verpakt, met een mooi vormgegeven boekje met foto's en liner notes van Ashley Kahn. Afijn daar koop je uiteindelijk een cd voor tegenwoordig. En ook in dit opzicht is deze plaat een enorme vooruitgang ten opzichte van de vorige uitgave op FreeFactory. Het is fijn als mooie muziek als deze de aandacht krijgt van vakmensen die het met liefde behandelen.

Samengevat: briljante muziek, met een acceptabele geluidskwaliteit in een prachtig document. Dan hoop ik weer dat Impulse! Of Ravi Coltrane eens werk gaat maken van al het onuitgebrachte materiaal dat nu op de plank ligt te verstoffen. En dat de aankomende releases van Coltrane niet alleen maar oude bootlegs op prutlabels zullen zijn.

Nieuwsgierigmakende review, Pim. Waar is Jimmy Garrison eigenlijk? Ik dacht altijd dat die in Coltrane's band had gezeten tot diens dood?

Klopt inderdaad. Garisson was meen ik ziek en Sonny Johnson viel voor hem in. Ik mis wel een echte Garisson solo hier moet ik zeggen