John Coltrane - The Complete 1961 Village Vanguard Recordings (1997)

Af en toe doet een mens gekke uitgaven. Twee chocolademelkjes nuttigen, terwijl je met één je dorst reeds kon lessen Nu: echter in de overvloed kun je pas de essentie vinden. Of: je moet te veel bezitten om weinig te kunnen appreciëren.

Nu heb ik doorheen de jaren nogal wat flesjes chocolademelk aangeschaft. Veel, té veel. (voor de duidelijkheid: de flesjes chocolademelk representeren mijn popceedees). Een tweetal maanden terug mocht ik vier kartonnen dozen naar boven sjouwen. Inhoud: popceedees volgestouwd met tienermelodieën en tienerdrama's die ik in vorig leven innig omhelsde. Maar ja - je wordt ouder, dus een mens wordt minder onderhevig aan de schokken die de vrouwelijke medemens teweegbrengen (of: wordt misschien selectiever, wie weet).

Dus: je gaat niet meer naar jezelf op zoek in muziek. Dat scheelt een slok op de borrel, lieve mensen. Plotseling hou je van muziek, omwille van de muziek - en niet meer omwille van de o-zo gevoelig muzikaal vertolkte liefdesstrapatsen.

En dan ga je jezelf afvragen: "Hoe ben ik hier terechtgekomen?"

Zoals altijd is hier geen duidelijk antwoord voorhanden (pfew!). Zou Coltrane er wat kunnen mee te maken hebben?

"Mooie hoes", herinner ik me als tiener te denken toen ik uit mijn vaders platenverzameling Blue Train plukte. Ik had er toendertijd geen notie van dat de man talloze uren van mijn avonden zou wegplukken.

Ergens begin 2006 moet ik me deze verzameling klankenkronkels aangeschaft hebben. Talloos zijn de minuten dat ik me te pletter irriteer bij alweer een improvisatie, maar tallozer zijn de momenten waarop ik verdorie extreem dankbaar ben dat ik me deze muziek überhaupt mocht aanschaffen.

Eigenlijk is dit schandalig luxueuze muziek, werkt op alle niveaus voor deze jongen. Dient het gezegd? Ik ben extreem gelukkig met deze muziek

Mooie recensie, Zachary! Leuk weer eens wat 'nieuws' van je te lezen.

Leuk bericht weer Zachary

Rustig...anders jaag je hem weer weg

Maar ik begrijp wel dat als je eenmaal op je muzikale ontdekkingstocht bij Coltrane bent aanbeland je nog maar weinig behoefte hebt om je over andere muziek druk te maken..

Persoonlijk zou ik dolgelukkig zijn als ik op het spreekwoordelijke onbewoonde eiland enkel een aantal Coltrane's en 2/3 Van Morrison plaatjes had. Goede whisky en een aansluiting op het electrisiteitsnetwerk zijn natuurlijk ook noodzaak

En de zekerheid dat ik na een tijdje weer naar huis,haard en vriendin kan

maar goed, dit album ken ik nog niet, en ik zal hem zeker eens gaan opzoeken.Want als Zachery...

Ik heb deze vandaag voor m'n verjaardag gehad, ik ben heel benieuwd!

ik zie de laatste tijd The Master Takes van deze recordings voor het luttele bedrag van 9 euro en wat centen bij de Plato/Sounds vestigingen liggen.

http://www.musicmeter.nl/al...

Samengesteld door Coltrane zelf bevat het de kernopnames van de 4 Vanguard avonden

Bijna een jaar geleden dat hier een opmerking werd gemaakt... Schande spreek ik ervan. Dit is een box met de meest geweldige live optredens die ik ken. Jawel mijn kennis is natuurlijk ook maar beperkt, maar het gaat om het statement.
Prachtige werken, ik noem bij voorbeeld India en Spiritual, die op verschillende avonden verschillend zijn vertolkt door markante sprekers. Het spel is vrij en krachtig en geconcentreerd. Coltrane op tenorsax en Dolphy op basklarinet en de rest op waar ze in uitblinken,

(Huub van de Lubbe)

Dat diepe, gorgelende geluid op (ik geloof) Spiritual is een contrafagot, voor wie het net als ik zo bijzonder vond.

Zachery Glass zegt het hierboven extreem mooi: op het moment in je leven dat je muziek kan waarderen omwille van de muziek, en niets anders. Dat is het moment dat je naar Coltrane moet gaan luisteren.

Ik ben pas 2 cd's verder en ik zit dik te genieten. Ik zal over een tijdje wel wat hoogtepunten benoemen. Geweldige aankoop!

Ik moet die village vanguard-opnames van Coltrane eens snel opsnorren. Ben er vorige week geweest en dan is het mooi om wat opnames uit dit fantastische stijlvolle donkere hol in de kast te hebben staan.

Deze box voor het klassieke totaaloverzicht van de Village Vanguard concerten met Dolphy als superbonus. Maar vergeet ook niet Live in Japan met Pharaoh Sanders om helemaal los te gaan. Alleen al het beluisteren van dit moois is een levenswerk. En daarna ben je en ander mens. Fenomenaal.

Zag bij je recente stemmen deze box staan, Kistenkuif. Ga hem beluisteren, want mijn kennis van zijn muziek gaat niet verder dan A love supreme, Blue train en Giant steps.

Het overgrote deel van mijn tijd breng ik aan mijn uit ruw hout opgetrokken bureau door – ja, zo oeverloos spannend is mijn bestaan. De muur waar mijn gezicht naartoe gewend is wordt nagenoeg geheel in beslag genomen door een schilderij die een boezemvriendin voor me gemaakt heeft. Op dit schilderij prijkt John Coltrane, diep in gedachten verzonken. Iedere dag richt ik wanneer de inspiratie even zoek is mijn blik op dit schilderij. En het werkt wonderwel. Kwestie van even te benadrukken hoeveel van m’n respect deze man wegdraagt. Alhoewel… is deze anekdote een bewijs van respect? Maakt niet uit. U begrijpt het wel. John Coltrane is belangrijk voor me.

Deze uitgave is trouwens zo mooi voor het oog. Een streling zo u wil. En zoveel meer.

Maar het draait uiteraard om de muziek. Deze box getuigt wat mij betreft van wat me zo aantrekt in jazz: de improvisatie. We worden verwend met de opnames van een paar opeenvolgende concertavonden. De setlists kennen weinig variatie maar dat maakt het net zo boeiend. Zo zijn er bijvoorbeeld 4 versies van ‘Spiritual’, de kortste duurt 12 minuten, de langste 20. Iemand die geheel niets voelt voor jazz vindt hoogstwaarschijnlijk dat er 3 versies teveel zijn (en misschien zelfs 4). Voor mij kan de pret echter niet op. De talloze improvisaties kunnen weliswaar enige ergernis opwekken, maar vooraleer deze ergernis vaste vorm kan aannemen laat je je weer meevoeren op de saxofoontapijten die hier aan de eeuwigheid worden toevertrouwd.

John Coltrane brengt iets in me teweeg wat –voor mij- geen andere artiest kan: hij lijkt de tijd een hak te zetten. Zijn solo’s veroorzaken regelmatig een verkoelend effect in mijn denken. Alsof de ziel gemasseerd wordt. En het materiaal dat in deze box te vinden is brengt dat gevoel het vaakst en meest intens teweeg. Uiteraard is niet enkel Coltrane hier in goeie doen. Zo mogen we ook getuige zijn hoe ene Eric Dolphy de grenzen van wat een mens op muzikaal vlak kan bereiken opzoekt. Geen slecht woord over de andere participanten trouwens, maar Coltrane en Dolphy leiden wel de dans.

Mensen die jazz liever links laten liggen gaan door deze box niet bekeerd worden. Maar wie ervoor openstaat kan in deze Village Vanguard Recordings een schat van onpeilbare waarde ontdekken.

Erg mooie bijdrage, Franck Maudit. Nu aan het beluisteren. (Dit is overigens het obscure jazzplaatje waar, zonder het te weten, vrind Tony vandaag naar verwees in zijn laatste onvergetelijke bijdrage bij de gouden droom van de SM). Een bevrijdend en sereen muzikaal epos, althans zo ervaar ik dit absolute meesterwerk. Ik word er bovendien erg rustig van en dat had ik net nodig.

Inderdaad een geweldige verzameling aan opnames dit. Met de enkele disc doe je jezelf echt te kort. Inderdaad druk maar daardoor heeft het juist iets meditatiefs. Ik ben liefhebber van een heel groot aantal jazzmuzikanten maar Coltrane staat voor mij nog altijd ver aan de top. Hij is voor mij absoluut uniek binnen de jazzwereld en er zijn voor mij geen platen met een onvoldoende (wel mindere). Ik vind dat deze plaat gedragen wordt door het hele Quintet. De andere muzikanten zijn een mooie toevoeging. Afgelopen zondag de IDFA documentaire gezien in de Melkweg over Coltrane. Prachtige docu en wat een bijzondere man was Coltrane. In dwdd werd hieraan gerefereerd. Heb em meteen uitgezet toen meneer van Nieuwkerk alles na A Love Supreme afdeed als een schande voor de jazz. Wat een achterlijke opmerking.

Geen idee wie die man is, maar zo'n respectloze, pretentieuze, misselijkmakende uiting is pas een echte schande voor het genre.

John Coltrane + Eric Dolphy, en dat meer dan 4 uur lang, hoeft er nog meer gezegd te worden?


PS/
Dit zo'n werk dat wat mij betreft tot in het oneindige zou mogen duren, als een soort langspeler waar de heren blijven exploreren en perfectioneren. Wat een muzikale reis, wat een ervaring, wat een beleving! Alleen al voor 'Spiritual' verdient dit een vermelding in de hoogste regionen (waarbij de laatste versie tevens dit op een perfecte manier afsluit), en dan is er nog zoveel moois hierop te ontdekken!

- mijn score is hier louter symbolisch, maar sta me toe het op deze manier te uiten -